tag:blogger.com,1999:blog-53077265430451424002012-01-17T12:00:05.521+05:30Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.comBlogger1221100tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-32597856201821188152009-04-25T13:58:00.019+05:302011-08-23T23:51:56.092+05:30<a href="http://4.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SfLWkWtCjnI/AAAAAAAAAx8/20j35Icd4ew/s1600-h/Sakvalihini.JPG"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328557229190844018" src="http://4.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SfLWkWtCjnI/AAAAAAAAAx8/20j35Icd4ew/s400/Sakvalihini.JPG" style="cursor: pointer; float: right; height: 400px; margin: 0pt 0pt 10px 10px; width: 219px;" /></a>ගහන ගහන හැම ගලක්ම මලක් වෙලා බිම වැටෙන්න...<br /><br /><span style="font-size: 130%;">ලියන දෙයින් ලොව සනහා මෙත් මල් දම් පතුරවන්න<br />අසන දෙයින් මට වගේම ඔබටත් සතුටක් දැනෙන්න<br />රුදුරු වදන් පිට ලියලා හඬන සිතක් නොම තලන්න<br />මිතුරු වෙසින් එන සතුරන් හැමටම එක සේ සිටින්න<br /><br />කියන කියුම් ගැන හිතලා පලක් නොවේ මැයි සිතන්න<br />ගහන ගහන හැම ගලක්ම මලක් වෙලා බිම වැටෙන්න<br />රිදෙන නිසා කෑ ගසනා අමිනිස් හිත් නොම තියෙන්න<br />ලියන සියල් මිනිසුන්ගේ හිත් නොතලා නුඹ ලියන්න</span><br /><br /><br />මහගම සේකර කවියාගේ සක්වාලිහිණි කාව්‍ය ග්‍රන්ථයේ එන මගෙ කවියෙන් මා නොසොයන් කවිය අපි නැවත මතක් කරගත යුතුයි...<br /><br />අපි හැමෝම නොදැනුවත්වම එකම අරමුණක් ඔස්සේ ගමන් ගන්නා අතර, මට කලියෙන් ඔබට ඒ අරමුණ සාක්ෂාත් කරගන්ට පුළුවන් වුනොත් ඔබේ නමින් පැසසුම් මල් පිපේවි. ඒ මල් තුල මා දකින්න.. යනුවෙන් නිරපේක්ශ සිතුවිල්ලක් කැටි කොට ලියවුනු මේ කාව්‍යය මසිත නිරන්තර නින්නාද දේ.<br />මතුවටත් එසේමැයි.<br /><br />කවිය නොකියවා කවියා කියැවීම බෙහෙවින් දක්නට ලැබෙන දෙයකි. කෙනෙකුගේ අනන්‍යතාවයට ගරු කරන මිනිසුන් බ්ලොග් අවකාශයේ නොසිටීම මේ සියල්ලටම හේතුවයි.<br />&nbsp;සියල්ලන්ගේම වෛර සිතුවිලි නැතිවී, ද්වේශයෙන් පසුවන සියල්ලන්ගේම ද්වේශ සිතුවිලි නැතිවී ඔවුන් ගේ කිළිටි වූ සිත් සතන් නිවී සැනහේවා යන්න මගේ ඒකායන පැතුමයි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-3259785620182118815?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-52169448076018197772009-04-12T22:32:00.006+05:302009-04-13T16:40:06.740+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SeIhlegHykI/AAAAAAAAAwo/xGR1KKbnrFM/s1600-h/20as.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 233px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SeIhlegHykI/AAAAAAAAAwo/xGR1KKbnrFM/s320/20as.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323854637232015938" border="0" /></a><br />එරබදු මතක් කරන අවුරුද්ද ලඟ ඇවිත්<br />සුභ නැකැත් පිළිගන්න කැවුම් කිරිබත් ඉදෙත්<br />රුදු සතුරු ගිනි ඇවිල දහස් නෙත් තෙත් කරත්<br />සෝ සුසුම් මැද බොහෝ දනෝ අද දිවි ගෙවත්<br /><br />රූ පෙට්ටි තිරය මත බෝ සිනා පිරෙන සඳ<br />සුභ නැකැත් මතක් කර සුභ කරයි අවුරුද්ද<br />හැම දෙසම හැම මුවෙම මේ සිනා නැගෙනවද<br />උන්ට නැති මේ සතුට අපි කොහොම සමරමුද<br /><br />හතර කොණ හැම සිතක සිනහ මල් පීදිලා<br />නිදි වරා විඳින දුක් ගැහැට හැම නිමවෙලා<br />යුද ගිනි නිවී සතුරු ගැහැට හැම නැතිවෙලා<br />හිනැහෙයන් අවුරුද්ද මග ලකුණු සුභවෙලා<br /><br />බෝ ©<br /><br />උතුරට කදමලු බැඳගෙන නෑගම් යන්නට ලක ලැහැස්තිවෙන අපේ ඇත්තෝ පිරිසක් රූපවාහිනී තිරයෙන් දුටුවා. හැමදේම විවේචනය කර කර ඉන්නේ නැතුව යමක් කරන්නට පෙළඹීම ගැන ඒ අයට ගොඩාක් පිං. මොකද ඒ කොනෙත් මේ කොනෙත්, කොහිත් ඉන්නේ මිනිස්සු. අවුරුදු සැමරුම් නොමැතිව දුක් විඳින, තාමත් ත්‍රස්ත ග්‍රහණයෙ සිටින අහිංසකයන් ගැන දුකයි. ඉක්මනින් ත්‍රස්ත උවදුරු දුරුවී අපේ රට එක්සේසත් වෙන දිනය උදාවේවා කියා ප්‍රාර්ථනා කරමි.<br /><br />හැමට සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා....<br />අපේ රටට ඉක්මනින් සාමය සතුට සෞභාග්‍යය උදාවේවා !<br />අලුතින් යමක් නොලියවුනත් පරණ මතක අලුත් කරමි<br /><br />අලුත් අවුරුදු මතක<br /><ul><li><a href="http://bodhini.blogspot.com/2008/04/down-memory-lane_11.html">මට මතකයි අපි අවුරුදු කාලෙට....</a>1</li><li><a href="http://bodhini.blogspot.com/2008/04/2.html">අවුරුදු මතක ...2</a></li></ul><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">නෙත පිනන සනහන නිමාවන්<br />වත දුලන බබලන වෙලාවන්<br /></span> <span style="color: rgb(153, 0, 0);"> </span></span><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">හිත පිරෙන සනහන සිනහවන්</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">හද නිවන පහදන කතාවන් </span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><br />මේ හැම පිරුණු සුභ අලුත් අවුරුද්දකට ආසිරි</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ආයු බෝ වේ වා</span></span><br />(චිත්‍රය මවිසින් කුඩා කල අඳින ලද්දක්)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5216944807601819777?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-2156906737573792232009-04-09T22:35:00.004+05:302009-04-09T22:39:32.913+05:30<div style="text-align: left;">වෛර කඳු ගොඩ ගසන් ඇයිද සිත් තලන්නේ<br />කෝපයෙන් වියරුවී තව පණක් නසන්නේ<br />මානයෙන් සිහි නුවණ විකල්වී මිනිසුනේ<br />පිරිහිලා වැනසිලා අගතියම දකින්නේ<br /><br />දකින්නට රිසි දේම නිතර නෑ දකින්නේ<br />අසන්නට රිසි දේම නිතර නෑ ඇසෙන්නේ<br />හිඳින්නට හැමදාම මෙලොව මේ ලෙසින්නේ<br />කරන්නට බැරි දෙයත් ඒකමයි සිතෙන්නේ<br /><br />පිරුණාම මෙත් සිහිල සිත සදා නිවෙන්නේ<br />කරුණාව පෙරදැරිව සෙනේහය වඩන්නේ<br />ඒ මගයි දැකගන්න මේ පෙරුම් පුරන්නේ<br />ඒ හිතයි මතුදාක නිවන් මග දකින්නේ<br /><br />සුපින්වත් සිතුම් යති දැහැන්ගත වෙන සිතේ<br />සිතින්වත් නොකර පව් ගතකරමු ජීවිතේ<br />නිතින් කවි පද බැඳන් දුර ආව මාවතේ<br />ඉතින් දැන් සමුගන්න කාලයයි මට සිතේ<br /><br />බෝ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-215690673757379223?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-11879573951444517742009-03-27T23:59:00.015+05:302010-06-26T18:42:54.405+05:30අද !<br /><br />බොහෝ කාලෙකින් ඉර නැඟෙනු දුටුවා !<br /><br />අලුත් දවසක්<br />අලුත් එළියක්<br />අලුත් අරමුණු බොහෝමැයි<br /><br />ඉර එළිය නුදුටු දෙනෙතක් ඒ ඉර එළිය දිහා බලාගෙන මද සිනහ නගනු දුටුවා...<br /><br />සහන් එළියක්<br />සිහිල් සෙවනක්<br />හිතේ සැනසුම මෙතැනමයි !<br /><br />ඇස් දෙකම පෙනෙන්නේ නැති අත්තම්මා කෙනෙක් මූණ අතගාලා හැඩරුව "බලාගත්තා" !<br /><br />දුටිම් ලොව නෙත් දෙකින්<br />අඳව ගිය මුත් ඉතින්<br />පාට හැඩරුව නිතින්<br />දැනේ 'ඟිලි තුඩු අගින්<br /><br />ඒ අතර,<br /><br />මං මාත් එක්ක යුද්ධෙක<br />මගෙ හිතත් එක්ක යුද්ධෙක<br />සිත නිවා ගන්න යුද්ධෙක<br />ඉන් දිනාවිද මමත් දවසක..<br /><br />බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1187957395144451774?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-65995928265037221852009-03-22T00:30:00.011+05:302009-03-22T12:34:55.303+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/ScU52SzEMcI/AAAAAAAAAwA/3O_LWvgfzgo/s1600-h/itu.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 351px; height: 73px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/ScU52SzEMcI/AAAAAAAAAwA/3O_LWvgfzgo/s400/itu.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315718540102480322" border="0" /></a>යුද ජයග්‍රහණ ගැන ඇසෙන අතරම අපේ ත්‍රිවිද හමුදාවන් වල සොයුරු සොයුරියන්, ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි මේ යුද්ධයේ අවසනක් දකින්නට වෙහෙසෙන අයුරු දකින්නට ලැබේ. ඒ එක්කම තම දිවි පුදා බොහෝ ත්‍රස්ත ක්‍රියා වැලැක්වූ අප හමුදාවල සොහොයුරන් ගැන නිරන්තරයෙන් පුවත් පත් වලින් කියවන්න ලැබේ.<br />මරණයට බොහෝ අය බිය වෙති. මැරෙන්න බය නිසාවෙන් ජීවත් වෙන්න ඇති කැමැත්ත නිසාවෙන්, බොහෝ දෑ කරති. නමුත් තමන් ඊළඟ මිනිත්තුවේ මැරෙන බව දැන දැනම මව් බිම රැකීමට පෙරට යන ඔවුන්ගේ ඒ එඩිතර කම, සහ සවිය මොන තරම්ද ? සැබෑ වීරයන් ඔවුන් ය. මා ලියන්නේ යුද්ධය ගැනවත් මිනිස් ඝාතන ගැනවත් නොවේ. එහි සිට අප ආරක්ෂා කරන අපේ සොහොයුරු සොහොයුරියන් වෙනුවෙනි.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">කවි නෙමෙයි කඳුළුයි දකින්නේ....</span><br /><br />දොරින් දොර පැතුමන් නැගෙන්නේ<br />නුඹ ජයයි උන් හැම පතන්නේ<br />පුවත් ඒ දෙස සිට ඇසෙන්නේ<br />සෙමින් විත් හදවත සලන්නේ<br /><br />මායිමෙන් පිට ගිනි බිඳින්නේ<br />ඒ දෙසින් වෙඩි හඬ ඇසෙන්නේ<br />වීරයන් ජීවිත පුදන්නේ<br />ඒ දුකයි කවිකර ලියන්නේ<br /><br />පුතුන් තම දිවි පුද රකින්නේ<br />මවුන් ළය සුසුමන් නැගෙන්නේ<br />ඒ සුසුම් හදවත සලන්නේ<br />කවි නෙමෙයි කඳුළුයි ලියන්නේ<br /><br />බිඳෙන් බිඳ කරුවල නැසෙන්නේ<br />අළුත් ඉර කවදද නැගෙන්නේ<br />රුපුන් ඔද විරුවන් බිඳින්නේ<br />හෙටක් ඒ දෙනෙතින් දකින්නේ<br /><div style="text-align: left;"><br />නසා රුදු කොටි බලය<br />දිනා උරුමය සවිය<br /><br />දිනා උතුරද නිබඳ<br />නැවත එනු මැන සබඳ...<br /></div><br />මේ කව අපේ හමුදා සොහොයුරන් , සොහොයුරියන් වෙනුවෙනි.<br />තම දිවි දෙවෙනි කොට මව් බිම රකින ඔවුන් හට තෙරුවන් සරණයි !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-6599592826503722185?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-14779064615393999442009-03-01T23:16:00.015+05:302009-03-02T02:46:24.052+05:30ගෙතූ කවි කම් වලින් සිත් සතන් නිති නිවුනු<br />යථා ලොව මෙයයි කවි කම් වලින් පද බැඳුනු<br />මග හැරිමි තිරිසනුන් අනුන් තලනට වැඩුනු<br />කියෙව්වෙමි මිනිස් කම් සයිබර් පිටු මත රැඳුනු<br /><br />මිනිස් අමිනිස් කරුම රෝග බිය දුක් විපත්<br />කවියකින් හැකි වේද නිවන්නට මේ කිසිත්<br />අනුන් ගැන පහන් සිත් ඇති කරන ලෝකයක්<br />දයා කරුණා සපිරි ලබැඳි මනුසත් කැලක්<br /><br />නැගෙමි නගනට දිනෙක අප නිවන ලෝකයක්<br />නැගෙමි දරනට අතේ සිත් සදන පැන් පොදක්<br />නැගෙමි කියනට දනන් හද නිවන වචනයක්<br />නැගෙමි දිරිදෙන්ට මතු තනන මනුසත් ලොවක්<br /><br />බෝ ~<br />කවි හෝ කතා බස් නෙමෙයි ජීවිතේ කියන්නේ. .<br />ඒක මම හොඳාකාරවම දන්න දෙයක්. කොහොමත්, මරණින් පසු, මේ සියලු දෙයෙහි වටිනාකමක් තියෙනවද, ලිව්වා කියලා බ්ලොග් හැදුවා කියලා හැම එකකින්ම මම දකින්නේ ලෞකිකමය වටිනාකමක් මිසක ලෝකෝත්තර දියුණුවක් ඉන් ලැබෙන්නේ නෑ.<br />"මගෙ පස්සෙන් එන්න " කියලා මම ලියන්න ගත්තු නවකථා බ්ලොග් අඩවියට තවත් කොටසක් එකතු කලා. දහසකුත් එකක් වැඩ අතර ,ලිවීම ඉක්මන් වුනේ, කියවූ සැනින් අදහස් ලියන, මට තවත් ලියන්න යැයි කියන, <a href="http://abnormalminds.blogspot.com/">මලී </a>නංගී සහ<a href="http://binkulife.blogspot.com/"> බින්කු මල්ලී</a> නිසාමයි. ලිවීම නිසා මට ඇතිවූ යහළුවන් බෝහෝමයි. මගෙ පස්සෙන් එන්න කතාව නිසා අපූරු සිද්ධි ගණනාවකට මුහුණ දෙන්න සිදු වුනා. මගේ හිතවත්ම යහළුවෙකුගේ මඟුල් ගෙදරදී , ඔහුගේ අතගත් මනමාලියට මා හඳුන්වා දුන් විට " ආ ඔයාද සිංහලයා සයිට් එකේ මගෙ පස්සෙන් එන්න ලියන බෝ " කියලා ඇහුවේ නැද්ද. බලද්දී ඈ ඔන්ලයින් ඒ නවකතාව කියවන කෙනෙක්. ඉන්පසු සැරයක් එක්තරා ප්‍රිය සම්බාශනයකදී මුණගැසුනු කෙනෙක්, ආ ඔයානේ ලියන කෙනා, කියා ඇසුවේය. ඊටත් පසු කලෙක, මම හවස් වරුවේ කන්තෝරුවක රැකියාවක යෙදුනු කාලයේ අල්ලපු කන්තෝරුවක වැඩ කරපු නවීන් මල්ලී , මා සමග අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙද්දී පැවසුවේ ඔහු එක්තරා වෙබ් අඩවියක ලියන බවය. මමත් එහි ලියන වග පැවසූ විට, මගේ නම පැවසූ විට ඔහු පුදුමයෙන් පුදුමයට පත් විය. මන්ද ඔහු සිතාගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ බෝ යනු, හැට පැනපු ලේඛිකාවක් කියලයි. මගේ කවි ඔහුගේ අම්මාටද යවා තිබුනේලු. මා මෙවැනි දෑ ලියුවේ ලිවීම ඔස්සේ මා වටා සිදුවූ සිදුවීම් ගැන සඳහනක් කරන්නට යි.<br /><br />සමාන අදහස් ඇති අය එකතු වෙනවා. නොමැති අය එක්කෝ විවේචනය කරගන්නවා, නැත්නම් කිසි භජනයක් නැතිව සිටිනවා. කොහොම උනත් ලිවීම නිසා මෙලෙස ගොඩනැගුනු මේ සබඳතා හරි සුන්දරයි ! එනිසාම වෙන්න ඇති මේ ලියවීම් තුලින් ඇතිවන මිතුරු සබඳතා වඩා තිර වෙන්නේ<br /><br />බ්ලොග් ලියන්නට අරගෙන අවුරුද්දක් වෙන්නත් ඇවිත්. මට බ්ලොග් ගැන මුලින්ම පෙන්වලා දුන්නේ <a href="http://suonline.blogspot.com/">සූ අක්කා</a>, කපුටු පුතාගෙ රචනය, <a href="http://maggie-aachchi.blogspot.com/">මැගි ආච්චිගේ හෑල්ල</a>, වගේම මුලින්ම කියවපු බ්ලොග් තමයි, <a href="http://blog.malinthe.com/">මලින්ත මල්ලීගේ සටහන</a>, <a href="http://dasunsameera.blogspot.com/">දසුන් මල්ලීගේ අලුත් ගෙදර</a>, <a href="http://www.blog.sudaraka.com/">සුදාරක මල්ලීගේ </a>බ්ලොග් සටහන. ඊට පස්සේ සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ සංසදයේ සොහොයුරන්ගේ උදව්වෙන්, යුනිකේත ස්ථාපනය කරගෙන, මමත් බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තා ඒ වෙනකොට තාක්ෂණික කරුණු සඳහන් බ්ලොග් වැඩිපුරම තිබුනේ, නමුත් බ්ලොග් සමූහයේ සියල්ලන්, වෙනස් කාලීන මාතෘකා සහ සාහිත්‍යමය වටිනාකමක් ඇති දෑ ගැන ලියන්නට කියා අපව ගොඩාක් ධෛර්‍යමත් කලා.<a href="http://kathawak.blogspot.com/">මගෙ පස්සෙන් එන්න</a> බ්ලොග් අඩවියට බැනර් එකක් සාදා දුන් මා මිත්‍ර <a href="http://srishanu.blogspot.com/">ශ්‍රී ශානුත් </a>මතක් කර යුතුමයි මුලින් සිංහල යුනිකේත වලින් ලියද්දී, ඒ ගැන අප්‍රසාදයෙන් කථා බස් කල ඇතැමුන් පවා දැන් බ්ලොග් ස්ථාපනය කරගෙන යුනිකේත වලින් බ්ලොග් ලියනු දැකීම ප්‍රශංසනීයයි.<br /><br />සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ සංගමය තුලින් දැන හඳුනාගත් සොහොයුරු සොහොයුරියන් ගැන යමක් නොලියාම බෑ. ඒ පරිගණක වලින් ඉහළටම ඉගෙන ගෙන ඒ ඔස්සේ අප රටට සේවය කරන අතරෙම සමාජයට අනූපමේය සේවයක් ඔවුන් කරන නිසා. නම් ගම් සඳහන් නොකරන්නේ ඒවාත් වැරදියට කියවා තමන්ගේ මනෝ මැශිමේ බාල තත්වය නිසා වැරදි නිගමන වලට එළඹෙන පිරිස් සිටින නිසා.<br />නුවර, මාතලේ, ගාල්ල, හම්බන්තොට, ඇතුලු ගොඩාක් තැන්වල පාසැල්, වලට යන මා දන්නා ඇතැම් තරුණ මල්ලිලා බොහොමයක්, නොමිලේ වැඩසටහන් සහ වැඩමුළු පවත්වමින්, දැයේ දුවා දරුවන්ට පරිගණක දැනුම බෙදා දෙන බව බොහෝ දෙනෙක් දන්නා කරුණක්. මමත් මේවා ගැන දැක්කේ ෆේස් බුක් අඩවියේ ඔවුන්ගේ පින්තූර තුලින්. හැම සති අන්තයකම තමන්ට ලැබෙන නිවාඩු කාලය, තම දැනුම නොමිලයේ බෙදා හරිමින් මෙවැනි දේ වලට යොදවන ඔවුන් වැන්නන් සමාජයට ආශිර්වාදයක්. ඒ වගේම උදව්වක් ඉල්ලන කාට උනත් උදව්වක් කරන්න ඔවුන් පසු බට වෙන්නේ නෑ. අපි දකින්නේ ඔවුන් ලියන අකුරු පමණයි, ඒවත් තාක්ශනික දෑ සම්බන්ද ලියැවීම් නිසා අපි බොහෝ දෙනෙකුට නොතේරෙන බව සැබවි. එනිසා මේ ලිපිය ඔවුන් සැමට ස්තූති කිරීමටයි. මා වැනි අඩු පරිගණක දැනුමක් සහ භාවිතයක් හිමි අයටත් ඉක්මනින් උදව්වක් ඉල්ලූ සැනින් ඉදිරිපත්වී උදව් කරන ඔබ සියලු දෙනාට ස්තූතියි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1477906461539399944?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-32626654951820587802009-02-21T12:54:00.006+05:302009-03-26T11:13:47.602+05:30වියොව සහ ඉන් පසු....<br /><br />ආදරෙන් බලා ඇවිදින් හාද වී සැනෙන්<br />කාලයත් පෙමත් හැඟුමන් වේදනා අරන්<br />පාරමී පිරූ සෙනෙහස් නෑ තවත් හිතින්<br />පානෙ තෙල් සිඳී නිවිලා කළුවරයි ඉතින්<br /><br />කෝපවී අනුන් බහකින් වෙන් වෙලා ගිහින්<br />වාදවී සැරෙන් දෙතැනක තැවනවා දුකින්<br />චාරයක් නොමැති කුණු කිළි දෝස හැම දෙසින්<br />වාරයක් ලැබෙන තුරු සිත සීරුවෙන් ඉඳින්<br /><br />ආවොතින් දුකයි බැමි තව තිර වෙවී සැදෙයි<br />නාවොතින් හොඳයි තුන් සිත ක්ලේශයෙන් මිදෙයි<br />සසර මග දකිම් දුර කෙටි කර ගනිම් සිතෙයි<br />අතර මග ඇවිත් මර බල පවට සිත ඇදෙයි<br /><br />බෝ<br /><br />අවට සිදුවන ජීවිත අත්දැකීම් අලලා මේ කවි ත්‍රිත්වය ලියැවිනි. කාගේ හරි ජීවිතයක් ලියැවිලා තියෙනවා කියලා හිතිලා, මා එක්ක කෝප ගන්න එපා, මම බලන බලන අත පෙනෙන්නේ වියෝවීම් ය. එක්කෝ පෙම්වතා පෙම්වතීගෙන් වෙන්වෙලා, නැත්නම් සැමියා බිරිඳගෙන් වෙන්වෙලා, දරුවන් දෙමාපියන්ගෙන් වෙන්වෙලා, හැම තැනම හිත් රිදීම් තැලීම් දුක්වීම් නො අඩුව.<br />මේකට හේතුව මොකක්ද? මම නම් දකින ආකාරයට, හරියට ජීවිතයේ අරමුණ තේරුම් නොගැනීම මෙවාට හේතුව. අනෙකාගේ සිතුම් පැතුම් තේරුම් නොගැනීමත් මේකට හේතුවක් වෙන්න පුළුවන්. ගොඩක් විවාහ අවුල් වෙන්න නම් හේතුව වෙනත් පාර්ශවයන්ගේ අනවශ්‍ය ඇඟිලි ගැසීම්.<br />නිමාවක් නැතිව ඇලීම් ගැලීම් බැඳීම් වැඩි කරගෙන , තිර කරගන්නමයි හදන්නේ. අනිත් කෙනා ඉන්න ඕනේ අපට ඕනෑ විදිහටයි කියලා හිතන මහා ආත්මාර්ථ හැඟීම මේ සියල්ලටම හේතු විය හැකියි. අනෙකාගේ සිතුම් පැතුම් වලට ඉඩ දෙන්න මදකටවත් නොහැකි කම මේවැනි අවුල් වියවුල් තව වැඩි කරනවා.<br />බොහෝ අය ජීවත් වෙන්නේ සදාකාලික ජීවිතයක් කියලා හිතාගෙන, පොඩ්ඩක් ඉදිරියට කල්පනා කරලා බැලුවොත් තේරෙනවා, ඉස්සරහට ජීවිතේ ගෙවිලා ඉවර වෙලා, වෙලාව ආවහම යන්න වෙද්දි, ගෙනියන්න වෙන්නේ රැස් කරගත්තු පව් පින් පොදිය විතරයි නේද කියලා. ඉතින් එහෙම එකේ ඊළඟට යන තැන සුභ සිද්ධියට වැඩක් කරගන්නවා මිසක ජීවිත අවුල් කරමින් දුක් දෙන එකෙන් වෙන්නේ තවත් පව් එක් වෙන එකයි නේද ? මේ දකින විඳින පුද්ගලයින් ආයෙ ඉතින් මේ ආත්ම භවයේ විතරයි, ඊට පස්සෙ අපි ආයෙ නන්නාඳුනන තත්වෙට පත්වෙනවා නේද කියලා පොඩි කාලෙ වැටහුන දවස් වල, ගොඩක් දුක හිතුනා, අම්මා අප්පච්චී, සහෝදර සහෝදරියන්, යාළුවන් , මේ බැඳීම් සියල්ල, මේ භවයෙන් හමාරයිනේද ? පසුව මේ සසරේ නියම ස්වභාවය කියලා වටහා ගන්න උත්සහ ගත්තා. තාමත් උත්සහ ගනිමින් ඉන්නවා. ඇස් පනාපිට රෝගීන් මිය යද්දී, කඳුළු වැටුනත් මරණය දිහා වඩා තේරුම් ඇතුව උපේක්ශා සහගතව බලන්න හිත හුරු කරගනිමින් ඉන්නවා. අවුරුදු විසිපහකටත් වඩා අපි කරේ සමාජයේ ජීවත් වෙන්න ක්‍රමයක් හොයපු එකනේ, ඒකෙන් පස්සේ කරන්නේ, ඉතින් පැවැත්ම වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන එක. නමුත් මේ සියල්ල අවසානය, ශූන්‍යයි නේද. ඔක්කොම අත ඇරලා යන්න වෙනවා. එනිසා අධ්‍යාත්මික දියුණුවක් දැකීම වැදගත් කියලා හිතෙනවා.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-3262665495182058780?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-38877492674159597412009-02-07T15:33:00.010+05:302009-02-13T01:24:21.668+05:30මාලුංක්‍යපුත්ත තෙරුන් වයසට ගිහින් පැවිදි වුන තෙරනමක්. බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත පැමිණි මාලුංක්‍යපුත්ත තෙරුන් " බුදුරජාණන් වහන්ස, බොහොම කෙටියෙන් බණ ටිකක් කියන්න මම විස්තර වශයෙන් වටහා ගන්නම්" කියලා කිව්වා.<br />එතකොට බුදු රජාණන් වහන්සේ ඇසුවේ "මාලුංක්‍යපුත්ත මම ඔබට කෙටියෙන් බණ කිව්වොත් තරුණයන්ට මොනවද කියන්නේ "කියලා .<br /><br />එතකොට මාලුංක්‍යපුත්ත තෙරුන් කියනවා, මටත් පුළුවන් තරුණයෙක් වගේම සිතන්න මට කියා දෙන්න කියලා<br />බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙසේ දේශනා කලා,<br /><br />"මාලුංක්‍යපුත්ත ඔබ දැක්කොත් දැක්කා විතරයි, ඔබට ඇහුනොත් ඇහුනා විතරයි, ඔබට නාහෙට ගඳ සුවඳක් දැනුනොත් දැනුනා විතරයි.ඔබට දිවට රස දැනුනොත් දැනුනා විතරයි, කයට පහස දැනුනොත් දැනුනා විතරයි, ඔබට හිතුනොත් සිතුවිල්ලක් එතනින් එච්චරයි. එතකොට ඔබ, ඔබ තුල නෑ, ඔබ තුල ඔබ නැත්නම් ඔබ වෙන තැනකත් නෑ, ඔබ ඔබ තුලත් නැත්නම් වෙන තැනකත් නැත්නම් ඔබ නිදහස් "<br />~කිරිබත්ගොඩ ඥානානන්ද හාමුදුරුවන්ගේ දහම් දේශනාවකින් ශ්‍රවනය කළෙමි.<br />_______________________________________________________<br /><br />මේ කතාව මට මෙහි ලියන්න සිතුනේ, අපි කීප දෙනෙක් අතරේ ඇතිවුන කතා බහක් නිසා. සිත් කිපීම් , වෛර වැපිරීම් සහ වැරදි ලෙස වටහා ගැනීම් නිසා අප අතර බොහෝ දෙනෙක් සිටියේ අමනාපයෙන්, දුකෙන්. අනුන්ගේ දොස් දැක්කත් ඒවා අමතක කරලා ඔවුන්ගේ හොඳ ටික විතරක් දකින්න උත්සහ කරන අතරේ, දොස් පොදි ගසාගෙන ඒවා තවමත් කරපින්නාගෙන සිටින අය. ඒවගේම, එයාලට අදාල නැති දේවල් , අනුන්ගේ කුණු කන්දල් අවුසමින් ඒවා රස බලන අය අප අවට ඕනෑ තරම්.<br />ඒත් හිතේ තියෙන දොස් වචන වලින් එළියට දාලා තමන්ගේ හිත් සතුටු කරගත්තට ඔවුන් කිසි දිනක සිතන්නේ නෑ, ඔවුන් කරන දේ හරිද කියලා. එවැන්නවුන් නිසා අපහසුතාවයට පත්වෙන පිරිස් බොහෝමයි. ඒත් නිසි අධ්‍යාත්මික චින්තනයක් නොමැතිව , ලෞකිකමය දෑ පසු පස දුවන්නන් හට එවැනි දේ තුලින් තම සිත් සතන් සතුටු කරගන්නට හැකියාව ඇති බවයි අපට සිතුනේ.<br /><br />එනිසා සිත් තැවුලෙන් සිටින සබැඳියන් හට වටහා දුන්නේ, කවුරු කොහොම මොනවා කීවත් ඔබව දන්නා කෙනා, ඒවායෙන් නොමග යන්නේ නැති බවයි . ඒවගේමකියන්නා කෙසේ කීවත් අසන්නා සිහි නුවණින් ඇසිය යුතුයිනේ. ඉතින් එක එක මානසික මට්ටම් වල සිටින පුද්ගලයින් අපිට දොස් කිව්වත් කෙනෙහිලිකම් කුහකකම් කලත් මම නම් හිතන්නේ නෑ. හරි පැවැත්මක ඉන්න කෙනෙක්ට ඉන් අබමල් රේණුවක හානියක් සිදුවෙනවා කියලා.<br /><br />අනික අද වෙනකොට සමාජයේ හැමෝම පිළිගත් මතයක් තමයි, ගල් ගහන්නේ ඵල ඇති රුකටයි කියලා, ඒ කියන්නේ හොඳට සාරවත්ව හැදිලා ඵල බර වෙලා තියෙන ගහට තමයි හැමෝම ගල් ගහන්නේ, එනිසා එහෙම සාර්ථක පුද්ගලයින්ට චෝදනා එල්ල කලත් හැමෝම හැරිලා බලන්නේ මෙහෙම චෝදනා එල්ල කරපු කෙනා කවුද, එයාට තියෙන ප්‍රශ්නේ මොකක්ද කියලා. මොකද මම අහලා තියෙනවා වතුර අඩු කලයේ තමයි වතුර හෙලවෙන්නේ කියලා. ඉතින් තමන්ගේ හිතේ තියෙන අසහනය තරහ වචන වලින් පිට කරලා කාගෙ හරි ඔලුවක් මත අත හරින එක එහෙම අයගේ සිරිත . ඒවට උත්තර දෙන්න තරම් කාලයක් ඇත්තටම නැති නිසා ඔන්නොහේ එයාලා වපුරන බිජුවට එයාලටම නෙලාගන්න වෙන හැටි බලාගෙන ඉඳීම තමයි වටින්නේ. ඉතින් මටනම් මොකක් දැක්කත්, දැක්කා විතරයි... එතනින් එහාට එය සිත තුල තැන්පත් කරගෙන උලුප්ප උලුප්පා දැක්වීම, සිතීම නොකර, එතනින් එපමණයි. මම දන්නේ නෑ ඔබට ඉහත ධර්ම දේශනා කොටස කෙසේ වටහුනාද කියලා. කිසිම දේකට ඇලීම් ගැලීම් නොමැතිව වෙසීම යෙහෙකැයි මට සිතේ.<br /><br />පාළුය හැම අත හිරු නො එන මග තොට<br />නොදකිමි සුභ ඵල සුව දෙවන සිතකට<br />අනුන්ගේ දොස් දැක, හුවා දක්වන සඳ<br />මහත්‍ යැයි පෙන්වන තමන්ගේ ගුණ කඳ<br /><br />සිතුවිලි දෝස් මුර නැග එයි මහ හඬින<br />කරට ගත් කුණු පොදි එල්ලාගෙන සිටින<br />අනුන් රෙදි සෝදමින් මඩේ ලා වේලන<br />තරම් නොම වේ මිනිස් සිත් මඩින<br /><br />බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-3887749267415959741?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-7831121219836194172009-02-04T22:16:00.012+05:302009-02-07T15:45:18.419+05:30<div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;">නිදහස් දින සැමරුම් සටහන් අතරේ කිසිත් නොලියා ඉන්න සිදුවුනේ, වැඩ අධික වීම නිසා.<br /><br /></div>”ඉපදුනු රටට අදහන ආගමට සෙට<br />මොන මොන අන්දමින් මුත් මෙහෙයක් නොකොට<br />පැටවුනු බරක් මෙන් ලංකා පොළව පිට<br />පසුවන එක හරිද සිංහල පුතෙකු හට”<br /></div><br />ටිබෙට් ජාතික එස් මහින්ද හිමියන්ගේ පන් හිඳෙන් ලියැවුනු ඒ කවිය නැවත මතක් කර ගැනීම වටීනවා.<br /><br />අප මෙලෙස සැප පහසුව නිදන්නේද රැකියා වල නියැලෙන්නේද අපේ උතුර දකුණ රකින මුර දේවතාවුන් වන ත්රිවිද හමුදාව සහ පොලිසියේ අප විරුවන් නිසා බව මතක් කර ගත යුතුය<br />ඔවුන් ටොරින්ටන් චතුරස්රයේ ආචාර පෙළ පාලි පවත්වන විට, එදා නිදහස යථාර්තයක් කරනට දිරි දුන් දිවි දුන් විරු දරුවන් සැම අපි හද බැතින් සිහිපත් කරමු<br /><br />ම්ලේච්ඡ ත්රස්තවාදීන්ට අප රට අත් පත් කරගෙන මේ දේශය ලේ විලක් කරන්නට ඉඩ නොදී ? දාවල් නිදි නොමැතිව අප දෙරණ රකින අපේ රණ විරුවන් සැම අපි ආදරයෙන් සහ භක්තියෙන් සිහිපත් කරමු.<br /><br />අද මේ නිදහස ඔවුන් නිසාය...<br /><br />බෝ<br />සමහරක් කියවීම්, from 2008 <a href="http://bodhini.blogspot.com/2008/02/blog-post_04.html">කොඩිය සුද්දගේ මල්ලි සිංහයා අපේ</a> article !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-783112121983619417?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-28717600124594504052009-02-02T20:50:00.008+05:302009-03-20T22:58:51.114+05:30මට ඉන්න පොඩිම යහළුවාගේ වසය අවුරුදු 5 . මගේ ඥාතී සොහොයුරා වන ඔහු අවට දෑ පිළිබඳ මනා දැනුමෙන් මුහුකුරා ගිය අයෙකි , මම එහෙම කියන්නේ අප ඒ වයසට නොදත් බොහෝමයක් දෑ ගැන ඔහු ඉතා හොඳින් දන්නා නිසා, දකින දෑ ගැන බොහෝ දුර හිතන නිසා බොහෝ කරුණු ගැන අපෙන් අසන නිසා. අපි නම් ඒ වයසට සෙල්ලම් කරනු හැර බෝනික්කන් කාර් චොකලට්, පැණිරස දෑ මිස වෙන කිසිවක් ගැන විමසිලිමත් වෙනු මට මතකයක් නොවේ.<br />"ඇයි අපේ ඇඟට ලේ ඕනා" විටෙක ඔහු විමසයි. කුඩා මනසට වැටහෙන අයුරෙන් කියා දෙන්නේ කොහොමද කියලා කල්පනා කරන්න මට තවත් වෙලාවක් ගියා.<br />"දත් මැද්දෙ නැත්නම් මොකද වෙන්නෙ" දත් මදින අතර ඔහු මගෙන් අසයි.<br />"ඇයි අපි කන්න ඕනා" බත් කන අතරේ ඔහු අසයි.<br />පාපන්දු තරඟයක් නරඹන අතරේ ඔහුගේ අම්මා ඔහුව නළවා නිදිකරවන්න උත්සහ ගනිමින් සිටියදී. රූපවාහිනිය දෙස බැලූ ඔහු මෙසේ අසයි.<br /><br />"ඇයි ඒ පිට්ටනියේ සුදු පාටින් ඉරි රවුම් ඇඳලා තියෙන්නේ"<br />"ඇයි ඒ සෙල්ලම් කරන අය පාට දෙකක ඇඳුම් ඇඳන් ඉන්නේ"<br /><br />අත් දෙකෙන් අල්ලාගෙන කැරකීමට ඔහු බොහෝ කැමතියි. "ගගන ගාමීන් අහසට යද්දි මේ වගේ දැනෙන්නේ" ඔහු පවසයි. ගගන ගාමීන්, අහසට යන්න කලින් මෙහෙම වේගෙන් කැරකෙන පද්ධති තුල පුහුණුවීම් කරනවා නොවෙද , මට මතකයට නැඟේ. මම ඒ වයසෙදි ගගන ගාමීන් තියා අහස පොළව ගැනවත් විමසිලිමත් නොවූ බව මතකයට නැගේ. :<br /><br /><br />"අක්කා සීතලට මේස් දාගන්න", ඔහු තම අම්මාගේ මේස් තිබෙන ලාච්චුවෙන් මට මේස් කුට්ටමක් ගෙනැවිත් දෙයි. කථන්දර කියන්න බැරි තරමට කැස්ස ආ දිනක, මට කැස්ස මල්ලී කථා කරන්න බෑ යැයි කීවෙමි, මා අඬගසාගෙන ගොස් බෙහෙත් තබා තිබෙන උස් කබඩය පෙන්වයි. ඉන් බෙහෙත් රැගෙන බොන ලෙස පවසයි. ඒ වයසේදී මා මේ තරම් දැනුමැති කෙනෙක් නොවූ බව මට මතක් වෙයි.<br /><br />දවසක් උදෑසන කෑම කන ගමන් ඔහු තම අම්මාට කියනවා. "දන්නවද අපේ ලෝකෙ වගේ තව ලෝක බොහෝමයක් තියෙනවා, ඒවායෙත් මිනිස්සු ඉන්නවා. හැබැයි එයාලා හිතන්නේ අපි තමයි විශ්වයේ ජීවත් වන මිනිස්සු කියලා, අපිත් හිතන්නේ අපි තමයි විශ්වයේ ජීවත්වෙන මිනිස්සු කියලා" , අභ්‍යාවකාශය , පිටසක්වල ජීවීන් ගැන තිබෙන රූපවාහිනී ළමා වැඩසටහන් සහ කාටුන් නිසා මගේ මේ පුංචි යහළුවා මෙවැනි කතා අහනවා වෙන්න පුළුවන්.<br /><br />දවසක් ඈත පෙනෙන දුම් කුළුණු දෙකක් පෙන්වා ඔහු මගෙන් අහනවා, "අක්කා දන්නවද ඒ මොනවද කියලා, මිනිස්සු මැරුණහම පුච්චනවා එතකොට දුම් වෙලා උඩට යනවා" කනත්තක තිබෙන දුම් බටයක් ඔහු දැක තිබේ යැයි මට සිතේ.<br />"නෑ ඒ බඩු හදන කර්මාන්ත ශාලා ඒ වායෙන් පිටවන අහිතකර වායු ඉහල වායුගෝලයට මුදා හරිනවා"<br />" ආ ..." දැන් ඔහුට කල්පනා කිරීමට තවත් දෙයක් සම්බවූ සෙයකි. ඉන්පසු බොහෝ වෙලා ඔහු කල්පනා කරයි.<br /><br />වැරැද්දකදී දරුවන්ට කෑ කෝ ගසා බැන අඬ ගැසීම ගැන අපි වැඩිහිටි පිරිස කථා බස් කරමින් සිටියෙමු. හැම දේටම දඬුවම් කළ යුතු නැති බවයි මගේ අදහස.<br />අසල අනෙක් දරුවන් හා සෙල්ලමෙන් සිටි අපෙ මේ චූටි මල්ලී, අප කථාබහ අසා එතැනට පැමිණ පැවසුවේ "ළමයින්ට ගහන එක වැරදියි" කියලා ඉතින් ඔහුගේ අම්මා ඇසුවා "ඉතින් පුතා මොකද කරන්නේ පොඩි ළමයි දඟ වැඩ කරොත් " කියලා<br />" ඉස්සෙල්ලා වැරැද්ද තේරුම් කරන්න ඕනා" අවුරුදු 5 වියැති චූටි මල්ලී එහෙම කිව්වම අපි ඔක්ක්කොටම පුදුමයක් දැනුනේ,<br />" එහෙම කරලත් ඇහුවේ නැත්නම් දඬුවම් කරන්න ඕනා " මල්ලියා පවසයි.<br /><br />මගේ අනිත් පොඩි යහළුවා අපේ අල්ලපු ගෙදර පොඩි නංගී, වයස අවුරුදු 7. නමුත් දන්නා කියනා දේ එමටයි. ඇය රවටලා කවන්න පොවන්න නාවන්න ගිහින් අන්තිමට බයිට් වෙන්නේ අපියි. එක් සිද්ධියක් මෙහි ලියන්නම්, ඇය අවුරුදු 4 දී පමණ ඇගේ පියා, යෝගට් එකක් කවනු පිණිස, "පුතාට හඳ මාමා යෝගට් එවලා " යැයි කියා එක් දිනක් යෝගට් එකක් යන්තමින් කවා ගති. දෙවැනි දින, තවත් මොනවදෝ හඳ මාමා එවලා තියෙනවා කියලා කැව්වේය. තෙවැනි දින ඇගේ පියා තවත් යමක් හඳ මාමා එවූ බව කියා කවන්නට ගිය විට "තාත්තෙ හඳ මාමට කඩයක් තියෙනවද? " කියා ඇය විමසුවාය.<br />රූපවාහිනිය, පුවත්පත්, වැඩිහිටි කථා බස් තුලින් අද දරුවන් බොහෝ දෑ ඉගෙන ගනිති. එනිසා ඔවුන් සමාජය ගැන බොහෝ සෙයින් දැනුවත්ව සිටිති.<br />එක අතකට එය හොඳයි. මොකද එතකොට සමාජයේ තිබෙන අහිතකර දෑ, වැරදීම් වලින් ඔවුන්ට හරි දේ තෝරා ගන්න පුළුවන් වෙනු ඇත. නමුත් නිසි මග පෙන්වීමක් සහ ඉගැන්වීමක් නොතිබුනොත් වරදට පෙළඹිය හැකි අවස්ථාද එමටය.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-2871760012459450405?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-89641600639538342642009-01-28T11:54:00.008+05:302009-03-01T14:16:03.910+05:30අනුන් වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන අපගේ ජීවිත කී සැරයක් අපි ඔවුන් වෙනුවෙන් වෙනස් කෙරුවෙමුද ? ජීවිතේ නිරන්තරයෙන් සිදුවන වෙනස්වීම් දරාගත නොහැකි වුන කල්හී මනස අවුල් වියවුල්ව රෝහල්ගතව දුක් විඳින තරුණ ජීවිත වලට එබී බැලීමට සිදුවීම මට බෝහෝ දුකක් ගෙන ආවා. බොහෝමයක් පෙම් සබඳතා අවුල් වුනු පසු සිහි විකල් වූ පිරිස, නමුත් ඒ අතර හමුවන කෙනෙක්, සිටියා, උසස් පෙළ අසමත් වීම නිසා මනස වියවුල් වෙච්චි, කිසි හැල හොල්මනක් නැතුව ඔහේ බලා ගත් අත බලාගෙන සිටින ඇයට අපි කොතෙක් කතා කරත් ඇගෙන ප්‍රතිචාරයක් ගන්නට බැරි වුනා. දරුවෙක් අතේ නොමැති වුනත් දරුවෙක් නළවන්නාක් ලෙස සිටි අම්මා කෙනෙක් මා ඇය අසලට ගිය විට ඇගේ දරුවා මට බලාගත හැකිදැයි ඇසුවා. ඇය post partum depression, නැමැති දරුවෙක් ලැබුනු පසු මවකට ඇතිවන මානසික ආතතිය නම් තත්වයෙන් පෙලෙන්නියක්. ඇගේ අතේ දරුවෙක් නොමැති බව ඇයට වටහා දෙන්නට උත්සහ කරද්දී ඇය හඬා වැටුනා. මේ ජීවිත දිහා බලන කොට මට මහා විශාල කලකිරීමක් ඇතිවුනේ.ඔවුන්ගේ සිත් වල මොන තරම් ලොකු බලාපොරොත්තු තිබෙන්නට ඇද්ද? අද ඒ සියල්ල බිඳ වැටී , මනස අඩපනව සිහින සාප්පුව ගිනි බත්වී ගොසිනි.<br />අපේ හිත මහා පුදුමයි. ඒත් පොඩි කාලෙ ඉඳන් බුදු දහම ආශ්‍රිත ඉගැන්වීම් වල යෙදෙනකොට අපට වටහා දුන්නේ, මනස සියල්ලට පෙරටුවේ කියලා. බෞද්ධ අය හැටියට අපි , හරියට බුදු දහම තේරුම් ගත්තානම්, මනස නිවැරදි ලෙස සකස් කර ගැනීම අපහසු නොවන බවයි බොහෝ දෙනාගේ මතයත්. බෙහෙත් පෙත්තක් දෙනවට වඩා ඒ රෝගීන් සමග කතාබස් කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ මානසික ව්‍යාකූලතාවය 80% මග හැරෙන බවයි අපේ ගුරුවර මනෝවෛද්‍යතුමන්ගේ අදහස. මමත් එයට එකඟයි.<br /><br />අපි සිහින වලට ගිනි තැබුවෙමු.<br />දෙපැත්තක ඉකිබිඳලා වැලපෙන්න නොහැකි වූ දින අවසන<br />අපේ අර මහා බර හීන ගොඩ එකතු කරලා ගිනි තැබුවෙමු.<br />මහ රැය මුළුල්ලේ බුර බුරා ඇවිලුනු ඒ ගින්නේ රශ්මියෙන් අවට ඒකාලෝක විනි.<br />ඒ ගිනි රස්නෙන් සීතල මකාගත් පිරිස සතුටු විනි.<br />ඒ රස්නයෙන් අපේ කඳුළු වියැලී හඬන්නට නොහැකි වූ කල සතුටක් දැනිනි<br />ඉඳින් ඉන්පසු මම, මම නොවීමි,<br />නුඹ නුඹද නොවීය.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8964160063953834264?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-18846843294989466192009-01-21T22:03:00.008+05:302009-01-21T22:37:26.784+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i270.photobucket.com/albums/jj91/farsad666/poster1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 479px; height: 483px;" src="http://i270.photobucket.com/albums/jj91/farsad666/poster1.jpg" alt="" border="0" /></a><br />මේ යුරෝපකරයේ , නැහැ නොවැ මුඩුක්කු, කුණු කඳු වලින් වටවුන. හය හත් දෙනෙක් වර්ග මීටර 5 ක ජීවත් වෙන. එනිසා කොහොම විස්තර කරම්ද, ඒවායේ අරුමය. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Slumdog_Millionaire">slum dog millionaire</a> චිත්‍රපටය නැරඹූ මාගේ විදේශීය මිතුරන් බොහෝම දෙනෙක් පුදුම උනා, ඒ පුදුම වීම ගැන මට පුදුමයක් නෑ. අපේ රට වල උන්ත ඉහළ පැලැන්තියෙ බොහොම දෙනෙක් ඉතින් ජීවත් වෙන්නේ පොළවට අඩි කිහිපයක් උඩින්නේ, මෙතරම් ආර්ථික ප්‍රශ්න පවතින රටක තවමත් අඩුවක් නැතිව 31 night සැමරුම් දුටුවම සිය දාස් ගණනක් මිනිසුන් දුක් විඳිද්දී පැය දෙක තුනක සතුට වෙනුවෙන් කොහොම ඔය තරම් නාස්තියක් කරනවද කියලා හිතුනත්, ඒක මහා ආත්මාර්ථකාමී හැඟීමක් බව ඔබ තර්ක කරනවාට පුදුමයක් නැත. ඔබ මම ඉතා ආරක්ශිතව නින්දක් ලැබුවත්, දෙමාපිය රැකවරණය සහිතව සුරක්ෂිත අනාගතයකට උරුමකම් කියූවත් මෙලොව වැඩි හරියක් පිරිස බොහෝ සෙයින් දුක් විඳිති. මෙම චිත්‍රපටය ඔස්සේ මතකයන් රාශියක් ඇවිස්සේ, හිතට එන හැම පදයක්ම ලියන එක වටිනවා යැයි සිතෙන හෙයින් මෙසේ සටහන් කර තබමි.<br />චිත්‍රපටය ඇරඹෙන්නේ, එහි කතා නායක ජමාල් ප්‍රශ්නෝත්තර වැඩසටහනක් ජය ගැනීම පාදක කොට ගනිමිනි, මුඩුක්කු පරිසරය ඉපිද හරි හමන් ඉගෙනීමක් නැතිව දෙමාපියන් නැතිව හැදී වැඩුනු ඔහු එම වැඩසටහනේ සියලුම ප්‍රශ්න වලට හරි පිළිතුරු දීම, එය පවත්වන්නන්ගේ සැකයට හේතු වේ. ඒ නිසා කරන පොලිස් විමර්ශන අවසානයේ ඔහුගේ ජීවිතයේ සැබෑ තතු හෙළිවේ. මුඩුක්කු පරිසරයේදී අත හැරෙන ළමා ජීවිත සමග සෙල්ලමේ යෙදෙන පාතාල ලෝකයේ පිරිස් , එම දරුවන් නොයෙක් සමාජ දූෂණ ක්‍රියාවන්හි යොදවන සැටි මේ චිත්‍රපටයේ පෙන්වයි. ඉන් අපේ හිතට සමීප කරවන දෑ මේ මහ පොළෝ මත අදද සිදුවෙමින් පවතින ඒවාය. ඒ උනත් එහි පෙන්වන දෑ මේ මහ පොළව මත සිදුවන සත්‍ය සිදුවීම් බව තේරුම් නොගන්නා පිරිස්ද සිටිති. චිත්‍රපට වල පෙන්වන බොහෝ දෑ සත්‍ය නොවන බවද, අතිශ්‍යෝක්තියෙන් වර්ණනා කිරීම්, මවා පෙන්වීම් බහුල බව ඔබ කියූවද, ඇස් දෙකෙන් දුටු දෑ කන් වලින් ඇසූ දෑ අසත්‍ය වන්නේ කොහොමද.<br />ජීවක, අපි ඇවිද ගියෙමු , එක පසෙකින් කුණු ඇල ගලා බසින, අනෙක් පසින් කුණු කන්දක් ගොඩ ගැසෙන මායිම ළඟ මුඩුක්කු වල අස්සක් මුල්ලක් නෑර කරක් ගැසුවෙමු. නිස්කාරනේ විනාස වෙන්නට යන දැයේ දරුවන්ට අකුරු කරන්නට එන්නට පාර කියන්න , ගෙවල් වලින් නැගෙන දෝස්මුර පසෙකලා, මහා මාර්ග දිගේ ගොස් අතුරු පාරවල් ඔස්සේ ලෑලි ගෙවල් පුරවර වලට බැස, බොහෝ මිනිසුන් හා කතා බස් කෙරුවෙමු, තර්ක කෙරුවෙමු, දරුවන්ට අකුරක් ඉගැන්වීමේ වටිනාකම කියා දුන්නෙමු. ඒ දරුවන් එකතු කරගෙන නාට්‍ය කෙරුවෙමු, ගෙදර ඉදෙන හොද්දක් බතක් ඔවුන් වෙනුවෙන් එකතු කරගෙන ආවෙමු.බැංකු පොත්වල මුදල් බොහෝමයක් උන්ගේ පොත් පෑන් සඳහා එළියට ගතිමු. දරුවන් ඉස්කෝලෙ යවන්න යැයි, හිඟාකන මව් පියන්ට ආයාචනා කළෙමු, අම්බානෙක බැනුම්ද ඇසුවෙමු. නමුත් ඒ හැම අවසන කිසිඳු පසුතැවීමක් නොවීය. මහපාරේ හමුවන දුවා දරුවෙක්, කොහොමද අක්කා, මම දැන් උසස් පෙළ කරනවා කියනකොට දැනුන සතුට මේ එක අකුරකට ලියා පෙන්වන්න බැරි බව මම දනිමි.<br />”ආකල්ප, ජීවන රටාව සහ විඳීම් අතින් පරස්පර විරෝධී උනත් මේවයෙ ඉන්නෙත් මිනිස්සුමයි. නමුත් ඒ මිනිස්සුන්ට සමාජය විසින් හිමි කරල දෙන තැන, ඔවුන්ව රාමු කරල කොටු කරල තියන තැන නිසා ඔවුන් තවමත් මේ මඩ ගොහොරු වල ජීවත් වෙනවා. අම්ම කරපු රස්සාවටම දුවත් හුරු වෙනවා අප්ප කරන දේවල ඉදිරියට ගෙනියන්න පුතාට සිද්දවෙනව. තාත්ත කෙනෙක් නැතිව අවජාතක ලේබලය වැදුනු දරුවො, අම්මා අප්පා දෙන්නම නැතුව අනාථ උන දරුවො, මේ ඔක්කොමලා හරි හමන් ඉගෙනීමක් නැතුව වල්මත් වෙනවා. මොකද උන් වටේම තියෙන්නේ වැරැද්ද විතරක්ම නිසා. උන් කවදාවත් මේ මට්ටමෙන් උඩට එන්නෙ නැහැ අබා, ඇඟ විකුනලා හරි කුඩු විකුනලා හරි එදා වේල හම්බ කරගෙන කනව ඇරෙන්න මේ මිනිස්සුන්ට මහා ලොකු බලාපොරොත්තු නැහැ. උන්ට ඒව කවුරුත් කියන්නෙත් නැහැ මොකද මේ තැන් මේ විදිහට තිබීම ඉහළ ඉන්න උන්ට වාසිදායක නිසා, අපිට තිබුනා වගේ සුන්දර ලමා කාලයක් උන්ට නැහැ අබා - කනට ඇහෙන්නෙ කුනු හරුප, ඇහැට පෙන්නෙන්නෙ කා කොටා ගැනීම් රණ්ඩු සරුවල්. අම්මලා අප්පලා උනත් ආදරයෙන් කතා කරන්නෙ නැහැ එයාලට. සමහර විට මේ දරුවො, දෙමාපියන්ටත් බරක්.”~ <a href="http://kathawak.blogspot.com/">මගෙ පස්සෙන් එන්න </a><br />උන්ගේ ජීවිත ගැන නුඹ , අපි කතා බස් කළ දෑ මම එසේ ලියා තැබුවෙමු. කිසිම දෙයක් සදාකාලික නොවන ලෝකෙක , ඒ සනාතන ධර්මය තේරුම් අරගෙන ජීවත් වෙන කිහිප දෙනා සමග උරෙනුර ගැටී වැඩකරන්න ලැබීම සතුටක්. අපි මහ දෙයක් කළේ නෑ. නමුත් ඒවා මතක් කරලා සැනසෙන්න පුළුවන් දේවල් !<br /><br />"අනුන් හදන්ට කලින් තමන් මනුස්සයෙක් වෙලා හිටපන් " යැයි නැගෙන අදහස් උදහස් අවසානයේ, නුඹ මම සහ අපි බොහෝමයක්, නැව් නැග්ගෙමු. ඒ අපේ විමුක්ති ගමන අවසානයේ අනෙක් අයගේ විමුක්තිය සටහන් වී ඇති බව නුඹ අපට තේරුම් කරදුන් අයුරු යළිඳු මතකයට නැගේ. නමුත්<br />ඒ අතීතය යලිත් සිහිපත් කරවන යමක් නෙත ගැටුනු නිසාවෙන් ලියන්නෙමි.<br /><a href="http://sinhalaya.com/nimnaya/index.php/topic,6340.0.html">දුන් දෙය සුවඳයි හැමදාම</a>, සූ අක්කා , අපේ ඒ එක් ව්‍යායාමයක සටහන් සහ ජායාරූප අන්තර්ජාලයේ පල කරා. යමක් කරලා කියවන්න නෙමෙයි. මෙහෙම දේවල් ඔබටත් කළ හැකි බවට ඔබේ හිතට ඒත්තු ගන්වන්න.<br />"අපි හමෝම හිතන්නෙ අපි විඳින දුක් ගැන. අපිට තරම් දුකක් වෙන කාටවත් නැහැයි කියල. ඒක සාපේක්ෂ දැනීමක් නිසා එහෙම හිතුවත් වැරැද්දක් නැහැ, ඒත් මම පුරුදුවෙලා ඉන්නෙ ජීවිතේ විඳවන්න නෙමෙයි විඳින්න.. ” ඒ වචන ටිකත් අන්තිමේදී සටහන් කරන්න හිතුනා.<br /><br />ඉර බැහැගෙන යන ගොම්මන හෙමින් විසිරුවන<br />අර නැගෙනා දුම් කඳු කුණු කන්ද අවුළුවන<br />නර වෙස් ගති අමිනිස්කම මෙදෙසින් දළුලන<br />මර බිය වෙති පුරවර රෑ පුරා අවදියෙන<br /><br />බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1884684329498946619?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-62537363043484186872009-01-17T01:10:00.008+05:302009-01-18T15:14:37.668+05:30රටේ වැසියන් තුල තම මව්බිම කෙරෙහි ආලය සහ ගෞරවය වැඩි කරවන අසල්වැසි ඉන්දියාවේ දැන්වීම් කිහිපයක් ගැන බ්ලොග් එකක කතාබස් කරනු දුටු විට අපේ රට ගැන කතාකරන්න ඉඩක් හොයා ගන්න හිතුනා.<br />අපිට අපේ රට ගැන හැරී බලන්නට කාලයක් වෙන් කරගත යුතුයැයි මට සිතේ. හැමෙකා තුලම ශ්‍රී ලාංකිකයෙක් වශයෙන් ආඩම්බරයක් සිත් තුල ඇතිවිය යුතු වේ.<br />එමෙන්ම මගේ මගේ කියන්නේ නැතුව අපේ, කියලා හිතන්න පටන් ගැන්ම තමයි වඩා වැදගත්.<br />මේක බලන්න.. යූ ටියුබ් නැමැති අඩවියෙන් හමුවුනේ. එය පළකර තිබුනේ ඉන්දියානුවෙක් !<br />(found this video from youtube website - <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Xy4B5FSN5_I">http://www.youtube.com/watch?v=Xy4B5FSN5_I</a><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Xy4B5FSN5_I&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Xy4B5FSN5_I&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-6253736304348418687?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-89241443472298731542009-01-17T00:03:00.006+05:302009-01-17T00:37:54.112+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SXDUSMDE8fI/AAAAAAAAAuo/itwbES5xg8Q/s1600-h/for+the+blog.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 115px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SXDUSMDE8fI/AAAAAAAAAuo/itwbES5xg8Q/s400/for+the+blog.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291962971097199090" border="0" /></a>දිගු කලක් ලියමනෙන් බැහැර වී සිටියෙමි, යළිත් ලියන්නට හරි බරි ගැහෙන්නට නොම සිතේ. මේ කිසිම දෙයක තේරුමක් නොම දකිමි, තාවකාලික සිත් විරේකයක් පමණක්ම බව සිතේ.<br />නිතර නොලියන හේතුව විමසා සැරෙන් සැරේ සිත කොනිති ගහන යහළුවන්ට ස්තූතියි. ඒවගේම ලියන්නම එපා කියන අයටත් ස්තූතියි.<br />පසුගිය සති කිහිපය ගත කලේ ජර්මනියේ මියුනික් නගරයේ. නත්තල් දින කිහිපය තුල නගරයේ සංචාරය කලෙමි. ජර්මනිය කියූ සැනින් මතක් වෙන තව දෙයක් තමයි හිට්ලර් සහ ඔහුගේ යුදෙව් සංහාරය. ජර්මනියේ, ඩකාවු නගරයේ පිහිටි එවැනි යුදෙව් වධකාගාරයක් නැරඹීමට 1999 දී ඉඩ කඩ ලැබිනි. කුඩා අප සිනා මුහුණින් සිටියදී, ජර්මන් ජාතික මිතුරියක් පැවසුවේ. මෙතැනට පැමිණෙන කිසිවෙක් සිනාසෙන්නේ නෑ. මෙය දුක් විය යුතු ස්ථානයක් බවයි. එහිදී නැරඹූ වීඩියෝ දර්ශනයෙන් පසු, අපි සියල්ලෝම ඉකි ගසා හැඬුවෙමු. මිනිසුන්ට කෙතරම් කෲර විය හැකිද ? මට එසේ සිතුනා.<br /><br />ජනවාරි දෙවෙනිදා කිලිනොච්චි නගරය වීරෝදාර රණවිරුවන් මුදාගත් පුවත ඇසූ එහි සිටි ශ්‍රී ලාංකිකයන් බොහෝ පිරිස් ප්‍රීතියෙන් පසුවිය. ත්‍රස්තවාදය මුලිනුපුටා දැමීම කළ යුතුම වේ. ලොව පුරා කී දාහක් දෙනා අන්ත අසරණ අනාථයන් වී සිටීදැයි කල්පනා කළ විට... වැඩි දුර නොගොස් අපේ රටේ අපේම උන් කොයිතරම් නම් දුක් විඳිනවාද කියා කල්පනා කර බැලූ විට ඔබට මදකට හෝ එහෙම හිතෙයි. දෙපැත්තෙම ඉන්නේ මිනිස්සු. යුද්ධය නැවැත්විය යුතුයැයි බොහෝ පිරිස් කියති.එහෙත් අවි දරා ගත් ත්‍රස්තවාදය තුරන් කළ හැක්කේ ඉන් පමණක් බව විශ්ව විද්‍යාලයේ මා සමග ඉගෙනුම ලැබූ, දමිළ ජාතික <a href="http://bodhini.blogspot.com/2008/04/his-story.html">මිතුරා </a>ගේ අදහසයි. ඔහු පිළිබඳව මීට පෙර මා සඳහන් කළෙමි.<br /><br /><br />මේ ළඟදී දවසක ඔහු යළිත් මුණ ගැසුනි. යුද්ධය මා කතා කරන්නට අකමැතිම මාතෘකාවක් බව මම ඔහුට සඳහන් කළෙමි. මන්ද, ඒ සම්බන්දයෙන් බොහෝ දෙනෙකුගේ මතය විවිදාකාර වන හෙයිනි. බොහෝ දෙනෙකුගේ හිත් රිදෙන නිසා, තරහව වෛරය ක්‍රෝදය ඉන් හිත් තුලට ඇතුලු වන නිසා. අවිහිංසාව ඇති කළ හැක්කේ ත්‍රස්තවාදය තුරන් කරලා බව කතාබහේදී හේ මා සමග පවසයි, යාපනය නුවර මාර්ගය නැවත ජනතාවගේ පරිහරනයට ලැබීම ගැන බොහෝ උද්දාමයෙන් පසුවේ. "මට ගමේ යන්න පුළුවන් නිතර". මේ සිදුවන දේ ගැන යාපනේ වැසියෙක් වන මගේ මිතුරා කතා කලේ පහන් සිතිනි. එනමුත් ලංකාවට පය ගසා නොමැති ඇතැම් පිටරට වල වෙසෙන පිරිස් තවමත් ත්‍රස්තවාදීන්ට උල්පන්දම් දෙති. රට දැය රකිමින් යුද බිමේ සේවය කරන මගේ ඥාතීවරු සහ සොහොයුරන් මතකයට නැගේ. රණබිමේ සිටින සියලුම වීර සොයුරු සොයුරියන් මතකයට නැගේ. අපට අහිමි වූ පිරිස් මතකයට නැගේ .<br /><br />මරණය පෙනි පෙනී රට දැය රකිනු සිතා<br />දෑ බැති පෙමින් අවි ගත් මගෙ වීර පුතා<br />යනු ඉදිරියට නුඹලා වෙත ජයම පතා<br />වඳිනෙමි දෙව් බුදුන් නිති රැකවරණ පතා<br /><br />බෝ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8924144347229873154?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-6801201353319432342009-01-07T23:22:00.003+05:302009-01-08T01:40:58.426+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SWUMRcVdBeI/AAAAAAAAAuU/AXAPzFBzhy0/s1600-h/awurudu.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 377px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SWUMRcVdBeI/AAAAAAAAAuU/AXAPzFBzhy0/s400/awurudu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288646831220000226" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />2009 අවුරුද්ද වාසනාවන්ත සුභ අවුරුද්දක් වේවායි ප්‍රාර්ථනා කරමි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-680120135331943234?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-53301646751649103072008-12-16T02:00:00.002+05:302008-12-16T02:23:41.105+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://lc.fdots.com/cc/lc/6d/6d032d6d1227b068b63621427f59ce9b.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 376px; height: 500px;" src="http://lc.fdots.com/cc/lc/6d/6d032d6d1227b068b63621427f59ce9b.jpg" alt="" border="0" /></a><br />කෙනෙකුගේ ඉල්ලීම මත බ්ලොග් එකේ ලියන එක්තරා මතයක්, මතකයක් ! සහ ලෞකික යමක් !<br /><br />කවුළුවෙන් එපිට වැහි පොද වැටෙනකොට දැනුනු දැඩි සීතල මග හරවාගන්නත් එක්ක අපි කට්ටිය කෝපි බොන්න යන්න කතා වුනා. අපි කෝපි බොන අතරේ අපෙන් කෙනෙක්, ඔහුගේ හිතේ මේ දවස් වල ගැහැණු ළමයෙක් ගැන ඇති වී තිබෙන ආදරය ගැන විස්තර කරන්න ගත්තා.<br />ඒ එක්කම ඇතිවුන කතාබහ සිදුවීම් මේ සියල්ලම අහගෙන හිටිය මම ඒක පොදු අවකාශයක ලියන්නේ අපේ සමහරක් දෙනා ගැන ඇතිවුනු කළකිරීමෙන්.<br />ඔහුගේ සිත් ගත් ගෑණු ළමයා හට ඔහුගේ ආදරය පවසා ඇගෙන් ඊට හොඳ ප්‍රතිචාරයක් ලැබුනු බවත් (he proposed to her and she said yes !) ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය ඉතා සුන්දර බව විස්තර කරන අතරම, ඔහු ඇය හා විවාහ වීමට සිතන බව පැවසුවා. ඒ ගැන පවසද්දී අප වටා සිටි සමහරක් පිරිමි යහළුවන් පැවසුවේ. ඒ ගෑණු ළමයා මීට පෙර සම්බන්දකම් පවත්වා ඇති කෙනෙක් නිසාත් මොනවයින් මොනවා වෙලාද දන්නේ නැති නිසා, ඒක හරියන්නේ නැති බවයි. ඊට වඩා හොඳ පිරිසිඳු චරිතවත් කෙනෙක් හොයා ගත්තොත් නරකදැයි ඇසුවේ, ගැහැණු ළමයි කීප දෙනෙක් සමග සම්බන්දකම් පැවැත්වූ අයෙක්.<br />එතකොට මේ අපූර්ව මිනිසා පැවසුවේ<br /><br />"ඇගේ අතීතයෙන් මට වැඩක් නෑ. මට වැදගත් මේ මොහොතේ ඉඳන් මා සමග ජීවිතය ගෙවන ඇය පමණයි. අතීතයේ කුමකින් කුමක් සිදුවීද, කුමක් අඩුවීද මේ කිසිවක් මට වැඩක් නෑ, මම හොයන්නෙත් නෑ. ඒගැන අහන්න , මතක් කරන්න තරම් පහත් මානසිකත්වකුත් නෑ " කියලයි<br /><br />අපි කිහිප දෙනෙක් ඔහුගේ ඒ අපූර්ව චින්තනයට අත්පොළසන් දුන්නා. මිනිස්සු පටු මානසික මට්ටමකින් හිතන එක නවත්වන්නේ කවදාද කියලා හිතන අපිට අපේ සහෘදයෙකුගෙන් හොඳ පාඩමක් ඉගෙන ගන්න ලැබුනා. එයා ඉස්සර මෙහෙමයි , අරයා ඉස්සර අරෙහෙමයි කියලා, චරිත ඝාතනය කිරීම් අඩු නැතුව සිදු වන සමාජයක, එහෙම නොහිතන පිරිස් දකින්න ලැබීම මොන තරම් වාසනාවක්ද ?<br />තමන්ගේ සිතේ සැනසීම තක, අනෙකාව තලා පෙලීමට අතීතය මතක් කරමින් බැන අඬ ගසන, විකාර රූපී මානසිකත්ව හෙබි පිරිස් නිසා කළකිරුනද අප අතර සැබෑ මිනිසුන් සිටින බව මතක් කර දෙන මෙවැනි සිදුවීම් හරි සුන්දරයි.<br /><br />බුදු රජාණන් වහන්සේ පවා අපට පැවසුවේ තමන් සොයා ගැනීම වටිනා බවයි. එසේ නොකොට අප සොයන්නට වෙහෙසෙන්නේ අනෙකාවයි. මානුෂීය ගතිගුණ මති මතාන්තර ගැන කතාකරන , වඩා හොඳ ලෝකයක් , හැමෝටම සතුටින් ජීවත් වෙන්න පුලුවන් හෙටක් ගැන සිහින දකින අප අතර ඇතැමෙක්, මොන තරම් අධ්‍යාත්මික වශයෙන් අබ්බගාත දැයි මට හිතුනා.<br />මොනිකා රුවන් පතිරණ කිවිඳියගේ <a href="http://bodhini.blogspot.com/2008/04/blog-post_4507.html">නීලමනී කොයි</a> කවිය මතකයට නැගුනා.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5330164675164910307?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-14631630067447718292008-12-13T12:59:00.008+05:302008-12-13T21:53:33.208+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SUNmwtM8Q8I/AAAAAAAAAuA/GV6msWvAayw/s1600-h/IMG_0070.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 234px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SUNmwtM8Q8I/AAAAAAAAAuA/GV6msWvAayw/s400/IMG_0070.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279176175161983938" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">මා අවට සිටින බොහෝ දෙන, එකිනෙකා ගැන මා සමග නොයෙක් දෑ දොඩති. එකිනෙකා කෙරෙහි ද්වේශයෙන් පසුවෙති, එහෙත් තමන්ට අනුන්ගෙන් ඇති ලභ ප්‍රයෝජන නිසා මතුපිටින් සිනාවී කතාකරති, බොහෝ සෙනෙහසින් කතාබස් කරති, එහෙත් නැති තැන අනුනට දොස් කියති. වහ කදුරු මෙන් වුනත්, ලාභ ප්‍රයෝජන තකා උනුන් හා සුහද බස් දොඩති. මට මෙය තේරුම් ගන්න බෑ, හිතේ එකක් තියාගෙන කටින් තව එකක් කියන මිනිස්සු අතර ජීවත් වෙන එක වදයක් ! අපි ගැනත් එහෙමම කියනවා ඇති නේද කියලා හිතෙනවා. මම මොකද කරන්නේ ? හිතාගන්නවත් බෑ.<br /><a href="http://bodhini.blogspot.com/2008/05/flowers-of-tears.html"><span style="font-weight: bold;"><br />කඳුළු මල් මහා පෝලිමෙන්...</span></a><br /><br />මතුපිටින සිනා පුරවන<br />වෙස් මුහුණු හොයා බැඳගෙන<br />හිතේ කුණු කිළිටි සඟවන<br />අයුරු මට කියන්<br /><br /><br />අපි ඔක්කොම මිනිස්සුනේ.....<br /></div> මිනිස්සු නිසාම , අපේ මස්තිෂ්කයේ සෛල න්‍යෂ්ඨි ප්‍රමාණය වැඩි වූ නිසාම, හිතනවා.<br />හිතනවා වැඩි වෙලා වැඩි වෙලා, දැන් උවමනා එකයි එපා එකයි හැම දේම හිතනවා. කොයි තරම් පොඩි පොඩි දේවල් උනත් ලොකු ලොකු කරගන්න හදනවා. අනෙකාව නිර්දය ලෙස සැක කරනවා. එහෙම සැක කරලා එක එක නිගමන වලට එළඹෙනවා. ඊට පස්සේ නොයෙක් මත ගැටුම් ඇති කරගන්නවා...<br /><br /><div style="text-align: left;"> <div style="text-align: center;">ඔව් අපි ඔක්කොම මිනිස්සු,<br /></div> හැමෝම අතින් සුළු සුළුවෙන් හරි අත්වැරදීම් නොදැනුවත්ව දැනුවත්ව හරි සිදුවෙනවා. ඉතින් එහෙම වෙලාවට ඒ ගැන කතාබස් කරලා විසඳගන්න එක තමයි වඩා හොඳ. ඒත් සමහරුන්ගේ Ego එකයි self esteem එකේ ප්‍රමාණයයි නිසා ඉක්මනින් හෝ දැඩිව තීරණ ගන්නවා. ඒ අපි දැනුවත්ව හො බොහෝ වෙලාවට නොදැනුවත්ව.<br /></div><br /><div style="text-align: center;">කිසිම දයානුකම්පාවක් නැති කොට,<br /></div> අනෙකාව තලා පෙලා සතුටු වෙන්න හදනවා, බැන අඬ ගැසුම් අවසානයේ වෙන් වෙලා යනවා, හරිම පහසුවෙන්.<br /><br />"හැලෙන අය හැලෙද්දෙන් , කවුරු මොනවා කීවත් අපේ හිත දන්නවානේ ඇත්ත මොකක්ද කියලා"<br /><br /><div style="text-align: center;">හැලෙන්නෝ හැලෙද්දෙන්, ඒක සුවයක් හිතට<br />සිටින්නෝ සිටිද්දෙන් ඒක සවියක් අපට<br />කියන්නෝ කියද්දෙන් ඕනෙ මගුලක් ලොවට<br />දැවෙන්නෝ දැවෙයි නිති කෙලෙස් ගින්නෙන් පවට<br /></div><br />අපිට සර්ව සම්පූර්ණ , නිවැරදිව මිනිසුන් ලෙස ජීවත් වෙන්න බෑ, ඒත් ඊට ආසන්න ලෙස හෝ ජීවත්වෙන්න පොඩි උත්සහයක් ගන්න පුළුවන් වෙයි නේද ?<br />photo - captured at <a href="http://barberynresorts.com/">Barberyn Ayurveda resort</a><a href="http://barberynresorts.com/">-</a> beruwala<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1463163006744771829?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-91552064584495763462008-12-05T01:03:00.007+05:302008-12-08T02:59:38.803+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/STgw72Z1VgI/AAAAAAAAAiQ/THRXpYYOd8s/s1600-h/1287-359_24_36%7EImagination-Posters.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 284px; height: 395px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/STgw72Z1VgI/AAAAAAAAAiQ/THRXpYYOd8s/s400/1287-359_24_36%7EImagination-Posters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276020768238818818" border="0" /></a>අහිමි වීම් සහ ජීවිතය ගැන නැවතත් තත්‍ය මානසික මට්ටම අවුලවන කතා බහකින් පසුව....<br /><br /><span style="font-weight: bold;">සිනාසෙමි ලෝකයට</span><br />ලබැඳියන් සුමිතුරන් අසල නොරැඳෙන කලට<br />පාරවන තරම් හිත නොතේරේ කිසිවෙකුට<br />වෙන්වීම් පමණක්ම ඉතිරි වූයෙන් සිතට<br />දුක කඳුලු මිස තවත් සිනා කැන් පොදි කුමට<br /><br />හමුවෙත් නේක දන යනෙන හැමතැන සුමට<br />කොහේ හෝ හමුවෙලා වෙන්වුනා මතක මට<br />සෙනේහය නොපුරවා සිටියොතින් වී ළඟට<br />බොහෝ දුර හැකිවේවි ජීවිතය දකින්නට<br /><br />සිනාවෙන්නට තවත් මසිත නොනැමෙන කලට<br />දකින්නේ නිතර අන් කඳුළු දුක් ගෙන ළයට<br />එහෙත් මග පිළිවෙලින් දැකගන්න හැකි ලෙසට<br />කඳුලු තෙරපා යටට සිනාසෙමි ලෝකයට<br /><br /><br />බෝ ©<br />(පිංතූරය - සොයා දුන් කෙනාට ගොඩාක් ස්තූතියි)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-9155206458449576346?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-51705896973483267712008-12-01T04:16:00.006+05:302008-12-09T11:57:49.818+05:30මහවිල් ආරුව දෙසින් ඇරඹි මානුෂීය මෙහෙයුම එතනින් නොනැවතී, නැගෙනහිර ප්‍රදේශය පුරා ක්‍රියාත්මක කර, දහසක් බාධක හමුවේ සිංහ වෙසින් යුධ චැද නැගෙනහිර කොටි ත්‍රස්තයින්ගෙන් මුදාගත් හමුදාවෝ උතුරු ප්‍රදේශයද ත්‍රස්තයින්ගේ භීෂණයෙන් මුදාගැනීමේ අවසාන සටනට පිවිස සිටී. 2002 අක්කරෙයි පත්තුව ප්‍රදේශයට ගිය චාරිකාවේදී, ඊලම සඳහන් වූ සිතියම් රැගත් පුවරු මහ පාර අද්දරම දර්ශනය කරමින් තිබෙනු දුටු අපේ හිත් දැඩි කනස්සල්ලකින් පිරී ගියා. එකම දේශයක සහෝදර ජාතීන් එකිනෙකා කෙරෙහි වෛරයෙන් පසුවන අයුරු දුටු විට හිතට ඇතිවුනේ කලකිරීමක්. ඒ නිදහසේ හිතන්නට තරම් මොළයක් ඇතත්, ජාතිවාදී සිතුවිලි වලින් තම ඔළුගෙඩි පුරවාගෙන සිටින්නන් දුටු විටයි<br /><br />අපේ වීරයන් නිසා අද අපට අභිමානයෙන් ජීවත් වෙන්න පුළුවන් වෙලා තියෙනවා. මේ රටේ ජීවත් වෙන්නේ, නොනිවට ජාතියක් බව සිංහල , දෙමළ මුස්ලිම්, බර්ගර් ඇතුලු සුළු ජාතීන්ගේ එකමුතුවෙන් පෙන්වා දී තිබෙනවා අපේ රටේ ඇත්තේ ජාතිවාදී අරගලයක් නොව, ත්‍රස්තවාදයක් බව ලොවටම අද පෙන්වා දී තිබෙනවා.<br />කොයි වෙලාවේ ජීවිත නැතිවේද සැකයෙන් භීතියෙන්, සිටින අතර, ආර්ථික වශයෙන් වුවද රට ප්‍රපාතයකට ඇද දැමීමට ත්‍රස්තවාදී අරගල හේතු විය. ඉතින් ඒවා නොමැති හෙටක් ගැන සතුටින් කතාකරන්නට, එවැනි හෙටක් දකින්නට අද ඔවුන්ගේ ජීවිත කැපකළ අපේ දැයේ දරුවන් වෙත අපි බොහෝ ණය ගැති බව මට නිතර සිහිවේ.<br />අප සැපසේ නිදන අතර, අවදියෙන් අප රට හතර දිග රකින අපේ කාලයේ විරුවන් වන ත්‍රිවිද හමුදාවේ සහ පොලීසියේ සොයුරු සොයුරියන් වෙත හද බැතින් ලීවෙමි මෙලෙස......(මීට පෙර වෙනත් අඩවි වල පල වී ඇත)<br /><table style="width: 447px; height: 442px;"><br /><tbody><tr><br /> <td> <table width="100%"> <tbody><tr><td align="left">ගයනෙමු බැතින් සෙත් ගීතයක් විරුවන් නමින් දිවිදුන්</td><td align="right">බිමේ</td></tr><br /> <tr><td align="left">යදිනෙමු හදින් දෙවියන් බුදුන් රැක දෙන ලෙසින් විරුවන්</td><td align="right">බිමේ</td></tr><br /> <tr><td align="left">දොඩනෙමු නිතින් නන්දන අතින් උන් කල හපන්කම් යුද</td><td align="right">බිමේ</td></tr><br /> <tr><td align="left">පතනෙමු සිතින් සිය දස දහස් ජය ඔබ නමින් සිරිලක්</td><td align="right">බිමේ</td></tr> </tbody></table></td><br /></tr> <tr><br /> <td> <table width="100%"> <tbody><tr><td align="left">අවියක් දරන් සැරයක් නොසිත සිත දැඩිවෙලා</td><td align="left">විරු</td><td align="right">දරුවනේ</td></tr><br /> <tr><td align="left">දිනු මව් බීමේ තුන් සිංහලේ උරුමය රකිව්</td><td align="left">විරු</td><td align="right">දරුවනේ</td></tr><br /> <tr><td align="left">රට රැකෙන්නෙත් අප රැකෙන්නෙත් ඔබ නිසයි</td><td align="left">විරු</td><td align="right">දරුවනේ</td></tr><br /> <tr><td align="left">දිරියක් ලබා සතොසින් අපිත් සැනසෙමු ඔබෙන්</td><td align="left">විරු</td><td align="right">දරුවනේ</td></tr><br /> </tbody></table></td><br /></tr></tbody></table>බෝ©<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5170589697348326771?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-32108046681847072152008-11-20T21:05:00.008+05:302008-11-20T22:16:49.342+05:30මානව චින්තනයේ වර්ධනය හරියාකාරව සිදු නොවීම නිසා අද වෙන කොට ලොව බොහෝ සෙයින් වෙනස් වී ඇත. සැනසිය යුතු තැන්හි වැනසීමටත්, කරුණා පෙරදැරි කොටගැන්මට අවැසි තැන්හි කෝප ගිනි ඇවිලීමටත්, නිකරුණේ අනුන් සැක කිරීමටත් එකිනෙකා කෙරෙහි නොනිම් වෛරයෙන් පසු වීමටත් සිදුවී ඇත. දවසකට, නොසෑහෙන තරම් විවිද වූ චරිත හා ගැටෙන්නට සිදු වන විට, අර පරෙස්සමෙන් කටයුතු කිරීම බොහෝ වටින බව නිරන්තරයෙන් මතකයේ තබා ගන්නා කරුණක්. එක වචනෙකින්, දාහක් ගිනි ඇවිලෙන්න පුළුවන්, බොහෝ සිත් රිදෙන්න පුළුවන්. ඒත් බොහෝ පිරිස් සතුටට සැනසීමට පත්කරන්න යාමේදී අන්තිමේදී සිදුවෙන්නේ අපේ හිත් දුක්බර වීමයි. මම මේ ලියන කතා පුවත වැනි දස දහසක් කතා මා අධ්‍යයන ජීවිතය පුරාවට අසා ඇත්තෙමි සටහන් කර ඇත්තෙමි. ඒ හැම ජීවිතකයම දුකක් වේදනාවක් සටහන් වී ඇත. ඒ මතින් ඇතිවන දුක් කන්ද විශාල කර පෙන්වීමට මට උවමනාවක් නෑ ඒ මා මෙන්ම ඔබ සියල්ලන්ද අනේක දුක් දෝමනස්සයන් කරපින්නාගෙන සිටින නිසාවෙනි.<br />ඇය මට හමුවුනේ අහම්බෙන්, බිත්තිය අල්ලාගෙන වැසිකිළිය වෙත ගොස් නැවත යන ගමන් වැටෙන්නට යද්දී ඇගේ දුබල වත වත්තම් කරගත් මම "ඔබට කොහොමද ?" කියා ඇසුවා. " ඒක අහන්නත් ප්‍රශ්නයක්ද? මම හොඳින්නම් මෙහෙ ඉන්නේ නෑනේ ?" ඇය නුරුස්සනා බැල්මෙන් පිළිතුරු දුන්නා.<br />මේ ප්‍රශ්නය නැවත නොඇසිය යුතු ප්‍රශ්ණයක් ලෙස මම හිතේ සනිටුහන් කර ගත්තා.<br />" දන්නවද ? මගේ වයස 23 "ඇය බිම බලාගෙන පවසද්දි මටත් වඩා ලාබාල ඇගේ මුහුණ දෙස මම බලා සිටියා. කෙට්ටු , කේඬෑරු චැහැරුනු ගතින් ඈ නැවත මවෙතට ඇගේ අත දිගු කලා. නාඩි බලන්න ඕනෙද ? "<br />"නෑ මම ඔබත් එක්ක කතා කරන්නම්. " මම ඈ අසලින් හිඳ ගත්තා.<br />" මම පොඩි කාලෙ ඉඳන් දියවැඩියා රෝගයෙන් පෙළෙනවා. නිතර බෙහෙත් විදින්න ඕනා, කෑම පාලනය කරන්න ඕනෑ. මට මාවම වදයක් වෙලා. මම අනිත් හැමෝටම වදයක් ඒක මම දන්නවා. ඒ නිසයි මම ආහාර නොගෙන සිටියේ.සිහිසුන් වෙලා ඉන්දෙද්දී, ආයෙත් ගෙදර අය මෙහෙ නැවැත්තුවා. මීට වසරකට පෙර මම බෙහෙත් වැඩිපුර ගත්තා. ඒත් මම මැරුනේ නෑ. ගෙදර අය ඇම්බියුලන්ස් එකට කතා කර මාව ඉස්පිරිතාලේ නැවැත්තුවා."<br />"ජීවිතෙන් පලා යන එක ප්‍රශ්න වලට විසඳුම නෙමෙයි" මම නැවත කියුවෙමි.<br />"ගෙදර හැමෝටම මම වදයක්. එයාලට මාව බරක්. මට රස්සාවක් නෑ. ලෙඩ නිසා රස්සාවක් දෙන්නේ නෑ.මම කෙට්ටුයි, මම කැතයි. මගේ හම රැලි වැටිලා මට කවුරුත් ආදරය කරන්නේ නෑ"<br />ඇගේ සෙසු සොයුරි සොයුරියන්ගේ සාර්ථක ජීවිත ගැන ඈ මා සමග දොඩයි. තම පවුලේ අය, තමන් කිසිම වැඩකට නැති කෙනෙක් බව නිතර කියන බව ඇය කියයි. කොහේ හෝ ලොකු වැරදීමක් වෙලා ඇති බව මට වැටහෙයි, දියවැඩියාව කියනෙනෙ පාලනය කර හැකි රෝගී තත්වයක්. මේ රෝගය පොඩි කාලේ ඉඳන් තිබුනත්, නිසි පාලනයක් මගින් සාර්ථකව ජීවිතයට මුහුණ දෙන්න හැකි බවත්, සාමාන්‍ය ජීවිතයක් ගෙවීමට ඇයට ඇති හැකියාවත් , මිනිස් ජීවිතයක තිබෙන වටිනාකමත් මම ඇයට පසක් කර දුනිමි.<br />"ලෙඩ වෙලා බලන්න, ඔයාට එපා වෙන්නේ නැද්ද කියලා "<br />" ආදරය කරන කෙනෙක් නැතිකොට බලන්න කොහොමද ජීවිතේ දැනෙන්නේ කියලා"<br />"ජීවිතේට කරන්න බැරි දේවල් දැක්කම , අනිත් අය ඒවා හිමි කරගෙන ඇති බව දැක්කම, බලන්න ඔයාට දුක හිතෙන්නේ නැද්ද කියලා"<br />ඇය මට අභියෝග කරයි.<br />කොයි තරම් උපදෙස් දුන්නත්, හිත් හයිය කරන්න,ඇත්තටම ඒ ප්‍රශ්ණය අපේ කරගෙන බැලුවොත්, තත්‍ය ස්වභාවයට ගිහින් බැලුවොත් , ඒ උපදෙස් වලින් වැඩක් තියේද?<br />මෙලොව ඇති සෑම ජීවිතයකින්ම පලක් තියෙනවා. ඇය මේ ලොවට අවශ්‍ය කෙනෙක් බව ඇයට වටහා දිය යුතුමයි. ඒ සඳහා, නිසි මනෝ වෛද්‍ය උපකාර අවශ්‍යයි. නමුත් අවුරුදු 10 ක් පමණ රෝගී බවින් පීඩා විදින ඈ යථා මනෝ ස්වභාවයකට ගැනීමට දිගු කලක් යන බව මනෝ වෛද්‍ය වරියගේ අදහසයි.<br />දිගින් දිගටම රෝගීන්ගේ ප්‍රශ්න පිළිබඳව විමසද්දී, කතාබහ කරද්දී එක් ජේෂ්ඨ වෛද්‍යාචාර්‍යතුමෙක් මට දවසක් මෙසේ පැවසුවා.<br />"අපට කිසිවෙක් 100%( සියයට සීයක්) සුව කරන්න බෑ. ඒකට වෙහෙසෙන්න, ඒත් ඒක එහෙම කරන්න බෑ . සම්පූර්ණ මානසිකමය සහ භෞතිකමය සුවයක් අපට ගොඩනගන්න බෑ. . we cant cure them 100%!"<br />"But we can try ! අපට උත්සහ කරන්න පුළුවන්"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-3210804668184707215?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-84340377215465864122008-11-09T03:21:00.005+05:302008-11-09T03:30:51.383+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.quotesarcade.com/graphics/wisdom/wisdom_quotes_graphics_02.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 325px; height: 325px;" src="http://www.quotesarcade.com/graphics/wisdom/wisdom_quotes_graphics_02.gif" alt="" border="0" /></a>සසරට ආසාවක් නොමැති වීම නිසා, තමන්ගේ ගොඩ වැඩි කර ගැනීමට අවශ්‍යතාවයක් නොමැති වීම නිසා, හොඳ රස්සාවක්, ගෙවල් දොරවල් යාන වාහන ඕනෑ නොවීම නිසා, ජීවත් වීම ගැන අවට අයගෙන්නොයෙක් ප්‍රශ්ණ පැන නැගෙනවා. පෘතඃජන ලෝකයකින් ඉන් එහා දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න බෑ නේද කියලා හිත හදාගැනීම හොඳ බව අගිසා මට නැවත මතක් කරලා දුන්නා ! අගිසා අපූර්ව මිත්‍රයෙක්, ලෝකෙ කොයි අත පෙරලුනත් වගේ වගක් නෑ. ඔබාමා දිනපු බවත් දවස් දෙකක් යනකම් දැනගෙන හිටියෙ නෑ, මම කියනකම්ම. "ඉතින් ?" එච්චරයි අගිසාගේ ප්‍රතිචාරය. ලී මාලයක් කරේ එල්ලගත් , කොණ්ඩෙයි රැවුලයි ඔහේ වවාගත්ත මේ සොඳුරු මිනිසාට, භාවනාව තරම් වැදගත් දෙයක් තවත් නෑ. එක දිගට මාස ගණන් වනගතව වෙසෙන එවැන්නවුන්ගේ ජීවිත කොයිතරම් නිදහස්ද කියා සිතෙන්නේ නොයෙක් ඇලීම් ගැලීම් සහ බැඳීම් අතර ජීවත්වෙන , විඳවන සහ විඳින අපේ ජීවිත දැක්කමයි. "ඒකට පින තියෙන්න ඕනේ"<br /><br />රස්සාව කරන තැන, ඉගෙන ගන්නා තැන, ජීවත් වෙන නිවස, සහ ඒ අවට මේ කොහෙදිත් එකම එක දෙයක් මැනැවින් පසක් වෙනවා,<br />"ප්‍රිය විප්පයෝග දුක්ඛෝ අප්‍රිය සම්පයෝග දුක්ඛෝ" කියන මේ සනාථන දහම , නිරතුරුව හිතට කාවදිනවා.<br />ඒ අතර බොහෝමයක් බැඳීම් බිඳ වැටීම් දිහා උපේක්ෂා සහගතව බලන්න උත්සහ කරන එක තමයි වැදගත් බවත් හැඟෙනවා.<br />කවි නොලියන්නේ මන්ද කියා එළිපිටම කරන විමසීම් නොතකා සිටින්නේ කොහොමද ?<br /><br />සංසාරයෙන් එහා තිබෙන්නේ සැනසුමද - කොයිදාක කොයි ලෙසක හමුවේද ?<br /><br />වරෙක මම ලියා තැබුවා මතකයි. සංසාර ගමනේ විවිධ වූ ලැඟුම්හල් වල ගිමන් හරිමින් අප යනෙන මේ මාවත කෙළවර කුමක්ද ? සංසාර මන්දිර පොත ගැන නැවත මතකය අලුත් වුනා, මම එය නැවත කියවිය යුතුයැයි සිතුනා.අපට නිතර හමුවන පිරිස් , සමහර විට කොහේදී හෝ හමු වී තියෙන්නට ඇති, ඒ නිසා මේ භවයෙත් එසේ හමුවෙන්නට ඇති.<br />එහෙම හමුවූ අය අතුරෙන්,<br />අපේ සිත සදන, සනහන, ලඟින් ඇවිදින, අතැර නොමයන අය නිසා ජීවිතය ගොඩාක් පහසු වෙනවා, ලෞකිකමය මෙන්ම ලෝකෝත්තර වටිනාකමක් එකතූ වෙනවා.<br /><br />වැඩිපුර මේවගේ දේවල් ලිවීම ගැන සමාවෙන්න. ඒත් දැනට නිතරම වැටහෙන දේ මෙයයි. ජීවිතයේ සැබෑ අර්ථය සොයා ගැනීම අපහසු නෑ.<br /><br />කවි ලියුවත් ජාලය තුල පල කිරීමට සිත් නොදෙයි.<br />ලෝකය කොයිතරම් දුක්ඛදායීද කියලාමයි නිරතුරුවම සිතෙන්නේ, ඒ අපි නිතරම දකින්නේ සමාජයේ දුක් විඳින පිරිසක් විතරම නිසාය කියලා අන්තිමට මට හිතුනා. ලෝකයේ 10 000 කට 1 අයෙකුට වැළදිය හැකි රෝග නිරන්තරයෙන් දකින නිසාවෙනි. රෝගී වුනු පිරිස්ම පමණක් මුණ ගැසෙන නිසාවෙනි.<br />නිතර සිත හදමින්, ලොව තතු පහදමින් නොවෙනස්ව සිටින, <span style="text-decoration: underline;">ඇබිති හුළඟ </span>අක්කා මේ කව ඔබේ ඉල්ලීම වෙනුවෙනි. (ඇතැම් බැඳීම් හරි ප්‍රබලයි. බැඳීම් වල ස්වායක්ත බව ඔස්සේ, රුදුරු රත් පොළව මත දිනෙක මනුදම් වැසි වසිනු ඇතැයි මට වටහා දුන්නී ඇයයි.)<br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);">මිනිස්සු</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> උපන් පිනට ලොව සදන මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> උපන් පවට ලොව නසන මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> උපන් නිසා පිං පුරන මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> උපන් ගතිය අත්නොහළ මිනිස්සු</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> අනුන් උනුන් ගැන සොයන මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);">වදෙන් පොරෙන් දිවි ගෙවන මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> අනුන් සොයා වින කරන මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> තමන් කිළුට නොම දකින මිනිස්සු</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> අනුන් බලා සෙත සදන මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> සිතින් පවා පව් නොකල මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> දනින් පිනින් මග දකින මිනිස්සු</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> පහන් සිතින් කල් හරින මිනිස්සු</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);"> බෝ © 2008</span><br /><br />- නිතර ලියන්න වෙලාව ලැබුනානම්.... නැත්තෙත් ඒකමයි. මැසිවිලි, මැසිවිලි, ඔන්න ආයෙත් මැසිවිලි.....<br />පිංතූරය අහුලා ගත්තේ අන්තර්ජාලයෙන්<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8434037721546586412?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-1095707604511995392008-11-03T13:48:00.008+05:302008-11-04T02:22:30.520+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SQ688_jzI1I/AAAAAAAAAhg/GVsGWJTesHY/s1600-h/Image130.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 352px; height: 288px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SQ688_jzI1I/AAAAAAAAAhg/GVsGWJTesHY/s400/Image130.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264352770482447186" border="0" /></a><br /><br />ඊයේ හවස ඉර බහිනා හෝරාවේ<br />තරුමල් දෙකක් අහසේ පිපිලා තිබුනා<br />ඒ තරු එළිය යට ගී පද ලියනකොට<br />වලා පෙළක් විත් අහසම වට කෙරුවා<br /><br />තනි තරුවක් ඉඳහිට අඳුරේ පෙනුනා......<br /><br /><div style="text-align: center;">~ කසුරි<br /><br /><div style="text-align: left;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ගත්කරු, කාව්‍ය රචක, ප්‍රවීන මාධ්‍ය වේදී කරුණාදාස සූරියාරච්චි මහතා විසින් ඉරිදා නිම්නයට ලියූ, කුඩා කවි සංකල්පනා මම එකතු කරන්න පුරුදු වුනේ බොහෝ කුඩා කාලයේ සිට, පස්සෙ කාලෙක පාසැල් මැහුම් පොතේ අලවලා තිබ්බ මැහුම් ටික ඉවත් කරලා, කවි ටික කපලා ඇලෙව්වා. ඒ කවි සියල්ල ලියැවී තිබුනේ ජායාරූපයක් ඇසුරු කොටගෙන, ඒ පොත නිතර කියවන එක හරිම ආශ්වාදජනකයි. හිතන්නට හිත යොමු කරවන අපූර්ව කවි සංකල්පනා රැසක් ඒ අතර තියෙනවා<br /><br />මේ එයින් එකතු කරගත් තවත් කවි සංකල්පනාවක්<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SQ7AfGpV4JI/AAAAAAAAAho/NjtfAaHj29k/s1600-h/Image134.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 352px; height: 288px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SQ7AfGpV4JI/AAAAAAAAAho/NjtfAaHj29k/s400/Image134.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264356655035179154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">එගොඩ ගොඩේ ඉස්කෝලෙට යන කලට<br />වතූර කඩිත්තක් හමුවුනි අප සැමට<br />එගොඩ වෙන්ඩ වෙන මගකුත් නැති කලට<br />වතුර මැදින් පියමං කෙරුවයි ගොඩට<br /><br />අකුරු උගෙන් පාසල හැර එන කලට<br />ගලන ගඟක් හමුවනු ඇත අපෙ පවට<br />සහතික මිටි ගණන් ඇති මුත් අප සැමට<br />තරණය කළ හැකිද ඒ ගඟ කිසිම විට<br /><br />බලවන්තයෝ දත් පෙන්වති එගොඩ සිට<br />මැට්ටෝ පීන පීනා යති මෙගොඩ සිට<br />කිසිවිට නොහැක කඳුලැල්ලක පාවෙන්ට<br />ඒ දණ්ඩක් තනමු අත්වැල් එකතු කොට<br /><br />~ කසුරි..<br /></div><br />මගේ මතක තුල නිරන්තරයෙන් රැඳී තිබෙන කවි පද අතර කරුණාදාස සූරියාරච්චි මහතාගේ මේ කවි සංකල්පනා කොළමේ කවි බොහෝමයක් වෙත්.<br />ඉරිදා නිම්නයේ වටරවුම, තුලින් එතුමා කළ සමාජ සාධනයද අමතක කර නොහැකිය.<br />“හදවතට මුවා වෙන මතකයක්” “නෝමා සහ සෝමා”, “වැහි කඳුළ”, “වටරවුම”, “කසුරිගෙ කොලම”, “අපේ කාලයේ කුමාරිකාවකගේ කතාවක්”, “කන්ද පාමුල” සහ “වෑකන්දේ ගීතය” එතුමා විසින් රචිත පොත් සමහරකි.<br /><br /><div style="text-align: center;">දරුවන් බඩ සයින් වැලපෙති පාර දිගේ<br />කඳුලින් උපන් සුසුමන් හැම දොරක නැගේ<br />නුදුරින් වෙඩි හඬට මළවුන් හඬන යුගේ<br />අඳුරුයි සාමිනේ මුලු ලෝකයම මගේ<br /><br />~කසුරි<br /><br /></div>කසුරි නමින් සැම හඳුනන සොඳුරුගත් කතුවරයා ගැන පළවූ පුවත් පත් සටහනක් මෙතැනීන් කියවන්න ( කැමති අයට )<br /><a href="http://www.dinamina.lk/2008/10/24/_art.asp?fn=v081024&amp;p=1"><span style="font-weight: bold;">කසුරි අන්ධකාර තාරකාව සහ මහාචාර්‍යවරු දෙන්නෙක්</span></a><br /><a href="http://www.silumina.lk/punkalasa/20080224/_art.asp?fn=ar08022415">කන්ද පාමුල සිට පැතිරෙන වෑකන්දේ ගීතය </a><br /><br />එක් පුවත්පත් සටහනක, කසුරිගේ පොතක සඳහන් වූ වැකියක් සඳහන් වී තිබූනි.<br /><p> <span style="font-weight: bold;">”ලියන්නා කොච්චර කීවත් කියවන්නා ඒ සියල්ල තේරුම් ගන්නේ නැහැ. ඒක ලියන්නාගේ හෝ කියවන්නා ගේ වරදක් නෙවෙයි. දෙන්නගෙම වරදකුත් නෙමෙයි. </span></p><p style="font-weight: bold;"> හැම විස්තරයකින්ම පස්සෙ පොඩි පටලැවිල්ලක් මතුවෙනවා. එහෙම පටලැවිල්ලක් ඉතිරි නොකරන සටහනකින් හෝ විස්තරයකින් ඇති වැඩකුත් නැහැ”</p><p style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">~ කසුරි</span></p><p style="text-align: left;">කොයි තරම් නම් ඇත්තද ? :D<br /></p><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-109570760451199539?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-4073709357416968252008-10-19T18:17:00.011+05:302008-10-22T20:29:04.690+05:30සාමාන්‍යයෙන් ඕනේම සැත්කමකට පෙර එම සැත්කමේ ස්වභාවය සහ එහි , හොඳ සහ නරක ප්‍රතිඵල ගැන රෝගියා දැනුවත් කිරීම සිදුකරනවා. එහෙම කරලත් රෝගීන් ඇතැම්විට තමන්ට අවශ්‍ය ප්‍රතිඵල නොලැබුනු විට වෛද්‍යවරුන්ට දොස් කියනවා.<br />අපිට ඉගැන්වූ මහාචාර්‍යවරියක් තමන්ට සිදුවූ අකරතැබ්බයක් විස්තර කරමින් කියා සිටියේ, එක්තරා රෝගියෙක් ඇයට එරෙහිව නීති මාර්ගයට පිවිසීමට පවා තැත් කරමින් රෝහල් අධිකාරියට පැමිණිලි කර තිබුනේ, තමන්ව සැත්කමට භාජනය කරන විට වෛද්‍යතුමිය බොහෝ වෙහෙස මහන්සිව සිටිය බවක් කියමිනි. එනිසා සැත්කම අසාර්ථක වූ බවක් පවසමින් අවුරුදු ගාණක් මේ රෝගියා වන්දි ඉල්ලා නොයෙක් සංවිදාන ඔස්සේ පවා ඇයට කරදර කර තිබුනා. අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ වරින් වර මෙලෙස තමන් පසු පස පන්නපු රෝගී කත අවසන මිය ගිහින් තිබුනා පිළිකාවකින්.<br /><br />ඇය අවසානයේදී පැවසුවේ<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">" මේ රෝගියා නිසා මම අප්‍රමණ ලෙස කරදරකාරී අවස්ථාවන්ට මුහුණ දුන්නත්, මගේ රැකියාව පවා අහිමිවීමේ අවධානමට ලක් වුනත් අවසානයේ මගේ නිවැරදිබව සියලු අවස්ථාවල ඔප්පු වුනා.<br />මේ රෝගියා, පිළිකාවකින් පෙලෙන්නියක්. ඒවගේම ඉතා පහත් ආර්ථික මට්ටමක් හිමි තැනැත්තියක් , ජීවිතේ අපමණ දුක් ගැහැට විඳින ඇතැමුන් හට අනුන් පෙලීමෙන් සහනයක් ලැබෙනවා. තමන්ගේ කරදර අනුන් මත පැටවීමෙන්, තමන්ට සිදු වුන අකරතැබ්බ අනුන් නිසා සිදු වුන බව පැවසීමෙන් ඔවුන් ජීවිතයට සහනයක් ලබා ගන්නවා එනිසා ඇයට මෙවැනි දේවල් ඔස්සේ ජීවත් වෙන්න අරමුණක් ගොඩ නැගෙනවා. "</span> </span><br /><br />මහාචාර්‍යවරියගේ ඒ වචන සියල්ල මගේ සිත බොහෝ දුර සිතන්න යොමු කලා. එය කොයි තරම් ඇත්තක්ද කියලා මට හිතුනේ, හැම තිස්සෙම තමන්ට සිදු වුන දෑ, අනුන් නිසා සිදුවුන බව පෙන්වමින්, අනිත් අයට දෝස්මුර දමන අය මටත් නිතර මුණගැසී ඇති නිසාවෙනි. එදිනෙදා ජීවිත තුල අපටත් කොයි තරම් නම් මෙවැනි අවස්ථා වලට මුහුණ දෙන්න සිදු වෙනවාද ?<br /><br />"ඔයා නිසයි / අරයා නිසයි/ මෙයා නිසයි - මට මෙහෙම උනේ..." කියලා අපි උනත් කියන අවස්ථා කොයිතරම් තියෙනවාද?<br /><br />තමන්ට අවාසි සහගත යමක් සිදුවුන කල්හී බැණ වැදීමත්, එතෙක් මිතුරුව සිටි සියල්ලන් හට දොස් නැගීමටත් මිනිසුන් පෙළඹෙන්නේ කෙසේද කියා මට හිතා ගන්නවත් බෑ.<br />මම කිසිවෙක්ට එල්ල නොකරන තරම්, බොහොම ද්චේෂ සහගත චෝදනාවක් එල්ල වුනහම, ඉස්සරනම් එක පාර කලබල වෙන හිත දැන්නම් ටිකක් neutral.<br /><br />මේ මධ්‍යස්ත ස්වභාවය ගැන මට වඩාත් හොඳින් වටහලා දුන්නේ මගේ දෙමාපියන් සහ වැඩිහිටි පිරිස. ඒ වගේම මම ඉහත සඳහන් කල කතාව සහ බුදු දහමේ අපට ඉගැන්වෙන මනා දහම් කරුණු ඇතුලත් බුද්ධ චරිතය ආශ්‍රිත පුවත් මේ හැම එකක්ම ජීවිතයට අපි ළං කරගත යුතු දෑ වශයෙන් මට වැටහෙනවා.<br /><br />"මුළු ලොවටම සෙත සෑදූ අප බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙතත්, ගල් මුල් එල්ල කරපු පිරිස් හිටියානම්. අපට මොනවා නොවෙයිද ?"<br /><br />හේම ජයන්ත කොළඹගේ අයියා ලියූ <a href="http://colombage-jayantha.blogspot.com/2008/09/blog-post_16.html">සුනාපරන්ත වැසියෝ</a> බ්ලොග් සටහන මට මේවෙලාවේ ආයෙත් මතක් වෙනවා<br /><br /><br />ඊළඟට මතක් වෙන්නේ රඩ්‍යාඩ් කිප්ලින්ග් ගේ <span style="font-style: italic;">IF </span>නැමැති කාව්‍යයේ පළමු පද පෙල<br />"ඔබ අවට සියලු දෙන තමන්ගේ හිස අවුල් කරගෙන එහි දොස් ඔබට පවරද්දී ඔබට තම හිස අවුල් නොකරගෙන සිටිය හැකිනම්..."<br /><div style="text-align: left;"><br />"The body is a wisdom tree - the mind a standing mirror bright<br />At all times diligently wipe it - and let no dust alight " ~ Shen Hsiu (verses from zen Buddhism)<br /></div><br />ඔව්, එල්ලවන බාධක මම දකින්නේ, මගේ සිත පරික්ශාවට ලක් කරන, අවස්ථාවන් හැටියටයි. වඩා දුෂ්කර අවස්ථාවන් වලදී සිත නිරවුල්ව තබාගෙන නොනැවතී ඉදිරියට යාමට අවැසි ශක්තිය නිරතුරුව ලැබෙන්නේ එහෙයිනි.<br /><br />ගොරව ගොරවා වැසි වැටෙයි<br />ඒත් මගෙ හිත නිශ්චලයි<br />මහ තදින් සුළඟත් හමයි<br />නිශ්චලයි සිත නිශ්චලයි<br /><br />රුදුරු වදනින් මට තලයි<br />නේක ගර්ජන මට එවයි<br />ඒ කිසිත් මා නොම දකියි<br />සැදුනු සිත ඉවසයි දරයි !<br /><br />බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-407370935741696825?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-86753022808486191522008-10-18T14:22:00.004+05:302008-10-18T14:48:23.095+05:30"මහ මංකඩ කවි මඩුවක් හෙට හවසට පැවැත්වෙනා<br />නම්දරාපු කවිකාරයො එහි එන බව කතා වුනා" (සුනිල් එදිරිසිංහයන් ගායනා කරන ගීයකිනි)<br /><br />කවි මඩු පිළිබඳව මට මුලින්ම කියාවන්න ලැබෙන්නේ පැරණි රසවාහිණී සඟරා වලින්. ඒ වගේම හිටිවන කවි මඩු ගැන එකළ බොහෝ පිරිස් කතාවෙනු දැක ඇතිමුත් කවි මඩුවක් රසවින්ඳේ බොහෝ කුඩා කල නිසා ඒ ගැන සිතේ ඇති මතකයන් ඉතා අල්පය. <a href="http://www.silumina.lk/2008/10/19/_art.asp?fn=as0810194"></a><br />ඔක්තෝම්බර් මස 25 , 26 දෙදින තුල මාලබේදී පවත්වන කවි මඩුව ගැන ආරංචිය මට ලැබුනේ සිළුමිණ පත්‍රය කියවද්දී. එහි අන්තර්ජාල යොමුව සමග ඒ ගැන සටහනක් බ්ලොග් අඩවියට එකතු කරන්න සිතුනේ, කවියට හිතැති බොහෝ දෙනාගේ අවධානය පිණිසයි.<br /><a href="http://www.silumina.lk/2008/10/19/_art.asp?fn=as0810194"><br /><span style="font-weight: bold;">සමස්ත ලංකා සිංහල කවි සම්මේලනය හා සිංහල තරුණ කවි සමාජයේ ප්‍රධාන ලේකම් ජී ඇම් අජිත් මහතා විසින් ලියන ලද ඒ ලිපියෙන් උපුටා ගත් කොටසකි මේ</span></a><br /><h2 align="left"><span style="color:#808000;">විසි හතර පැයේ කවි මඩුව මාලබේදී</span></h2><p align="left">මෙවර ඔක්. 25 – 26 දෙදින මාලබේ දී පවත්වනු ලබන්නේ 6 වැනි වතාවටයි. </p> <p align="left">මෙතෙක් 24 පැයක් එක දිගටම පැවැත්වුණු කවි මඩුවේ කිසියම් වෙනසක් ඇති කිරීමට සිදු වී ඇත. වර්තමානයේ බලපැවැත්වෙන ශබ්ද විකාශන යන්ත‍්‍ර නීතිරීති අනුව රාතී‍්‍ර කාලයේ කවි මඩුව පැවැත්වීමට අවසරය නැත. </p> <p align="left">පවතින නීතියට යටත්ව, ඔක්. 25 උදේ 10.00 සිට රාති‍්‍ර 10.00 දක්වාත් ඔක්. 26 උදේ 10.00 සිට රාතී‍්‍ර 10.00 දක්වාත් වශයෙන් 24 පැයක කවි මඬුවක් පැවැත්වේ. මූලාසන 10 කින් සමන්විත කවි මඩුව විවිධ සිරස්තල යටතේ නම් කර ඇත.</p> <p align="left">ප‍්‍රථම දිනයේ දී සමාරම්භක උත්සවය පවත්වනු ලබන්නේ ප‍්‍රවීණ කිවිවරයකු, විශ‍්‍රාමලත් අධ්‍යාපන විශේෂඥයකු වන පියසේන සමරසිංහ සූරීන් ය. සි.ත.ක.ස සභාපති පැල්පිට උබයවර්ධන කවියා දෙවැනි කවි මඩුවේ මුලසුන මෙහෙයවයි. </p> <p align="left">එය සාම්ප‍්‍රදායේ රිද්ම රටාව නමින් හැඳින්වේ. හිටිවනම කවි ලොවට අලුත් පරපුරක සංයෝගය අවශ්‍යම බැවින් තාරුණ්‍යයේ කාව්‍ය ජවය නමින් මාලබේ සුචිත‍්‍ර කොළඹගේ කවියා තුන් වැනි මූලාසනය මෙහෙයවයි. </p> <p align="left">ගජමන් පරපුරේ කිවිඳියෝ අදත් අප අතර වෙති. හිටිවනම කවියට උපන් හපන්කම් පාන ශ‍්‍රියා හිඳුරංගල කිවිඳිය කවි කරළියේ පෙරළිය නම් වූ කවි මඩුව මෙහෙයවන්නීය. සි.ත.ක. සේ සාභිමානය එහි ප‍්‍රධාන ලේකම් ජී.ඇම්. අජිත් කවියා විසින් මෙහෙයවනු ලබන අතර කොළඹ යුගයේ ප‍්‍රවීණ ම හිටිවනම කවියකු වන ගුණවංශ අල්ගම කවියාගෙන් දෙවැනි දිනයේ ප‍්‍රථම කවි මඩුවේ මුලසුන විචිත‍්‍රවත් කැරේ. </p> <p align="left">එය අත්දැකීමේ මිහිරි රාවය නමින් නම් කර තිබේ. ප‍්‍රාදේශීය කවීන් රාශියක් පිරිවරාගෙන මූලාසනය මෙහෙයවන්නේ කොස්ඇටදෙනියේ සිරිසේන කවියායි. එම කවි මඩුව කැළෑ මල් වල සුවඳ නම් වේ. </p> <p align="left">සබරගමු පළාතේ දීප්තිමත් කවියකු වන ගබ්බෙල පියදාස කවියා මැණික් මැවෙන හිටිවනම ඉල්ලම නම් වූ අට වැනි කවි මඩුවේ මුලසුන දරයි. සමස්ත ලංකා සිංහල කවි සම්මේලනයේ ප‍්‍රධාන සභාපති, ප‍්‍රවීණ කිවි යතිවරයාණන් වහන්සේ නමක් වන දමුණුපොල සුමනසිරි හිමිපාණන් වහන්සේ 9 වැනි කවි මඩුවේ මුලසුන වැඩම කරවති. </p> <p align="left">එය නම් කෙරෙන්නේ බුද්ධ චීවරයේ කාව්‍ය ප‍්‍රභාව නමිනි. කවි මඩුවේ අවසානය ගෞරවණීය සමාප්තිය නම් වේ. එම කවි මඩුවේ මුලසුන ද ප‍්‍රධාන ලේකම් අජිත් කවියා විසින් මෙහෙයව යි.</p> <p align="left">මේ සඳහා කිවි ස්වාමීන් වහන්සේ ලා හා කවි කිවිඳියෝ 200 ට ආසන්න පිරිසක් සහභාගි වෙති. </p> <p align="left">මාලබේ ප‍්‍රදේශයේ බොහෝ තරුණ පිරිස් කවි මඩුව අවස්ථාවේ දන්සල් පැවැත්වීමට පෙළඹී සිටීම හිටිවන කවි රස විඳීමට තරුණ පිරිස් නැඹුරුව සිටීම මනාව පිළිබිඹු වන අවස්ථාවකි.</p> <p align="left">කොළඹ යුගයේ කවි මඩුවලට එල්ල වූ විශාලම චෝදනාව වූයේ මත්පැන් පානය කර කවි කීම නිසා මොනවා හෝ පද හතරක් කියා බොළඳ ආස්ථානයකට මෙම කලාව ඇද දැමුවා යන්නයි. </p> <p align="left">ඉතා අල්ප ප‍්‍රමාණයක් මෙය සත්‍ය වුවද එය ම ඊට හේතුවක් නොවුණු වග අපේ පිළිගැනීමයි.<br />යුගයේ ජාතික ප‍්‍රශ්න කොටි බලපෑම්, විද්‍යුත් මාධ්‍ය අභියෝග, බඩු මිල, සංස්කෘතිකසෝදා පාළුව, මත්පැන් හා මත් ද්‍රව්‍ය, ළමා අපචාර ආදී විවිධ සමාජ කථනයන් කවි මඩුවේ මාතෘකා සඳහා පාදක කොට ගැනේ. </p> <p align="left">ඒ නිසා එක් අතකින් සමාජයට යහපත් පණිවිඩයක් ගෙන දෙන දැවැන්ත වේදිකාවක් බවට මෙය පත්වේ. </p> <p align="left">කවි මඩුවල දී කියැවෙන්නේ හුදෙක් විනෝදය සඳහා ම යැයි පවතින බොළඳ මතය මෙ මගින් පුස්සක් බවට පත්වේ. </p> <p align="left">විච්චූරණ පහත් පෙළේ රසයට හුරු වි ඇති වත්මන් සමාජය විවේකී මනසකින් රස විඳීමේ ප‍්‍රවණතාවය ඇති කිරීම අපේ අරමුණයි. එය මෙතෙක් බොහෝ දුරට සාර්ථක වූ බව අභිමානයෙන් යුතුව සිහිපත් කරමු. </p> <p align="left">මෙම වෑයම සාර්ථක කරගැනීමෙහි ලා මාධ්‍යන්ට විශාල වගකීමක් පැවරී ඇත. අඩුම වශයෙන් විද්‍යුත් මාධ්‍යයන් තුළින් මසකට දෙතුන් වතාවක්වත් කවි මඩුවක් ප‍්‍රචාරය වන්නේ නම් අලුත් ළමා පරපුර අපේ පැරණි කලාංගයක සැබෑ මුහුණුවර හඳුනා ගන්නා බව අපේ විශ්වාසයයි.</p> <p align="left">දිවයිනේ ඕනෑ ම අයකුට මෙම කවි මඩුව නොමිලේ නැරඹීමේ අවස්ථාව උදාවී ඇත. එහෙයින් ඔක්. 25 - 26 දෙදින උදේ 10.00 සිට රාති‍්‍ර 10.00 දක්වා මාලබේ බස් නැවතුම්පොළට පැමිණෙන මෙන් රසික ජනතාවට ආරාධනා කරමු.<br /> </p> <p class="byline" align="left">link - ඒ සම්පූර්ණ ලිපිය කියවන්න මෙන්න මෙතැනින් - <a href="http://www.silumina.lk/2008/10/19/_art.asp?fn=as0810194">කවි මඩුව</a><br /><br /> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8675302280848619152?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-49133262394468500292008-10-12T13:49:00.007+05:302008-10-12T14:00:01.742+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SPGzTwzz2mI/AAAAAAAAAhQ/pwZKZNGeqV8/s1600-h/2067441978_d3b26549a5_m.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SPGzTwzz2mI/AAAAAAAAAhQ/pwZKZNGeqV8/s400/2067441978_d3b26549a5_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256179392219175522" border="0" /></a>හීනයක හමුවන දොඩන වෙන්වෙන, සිහිනයෙන් හමුවන්නට පෙරුම් පුරන අප බොහෝ දෙනා සැබෑ ලෝකයේ දුක්ක දෝමනස්සයන් හිත් තුල හංඟාගෙන සිනහ නගනවා. හැබැහින් කර කියාගන්න බැරි බොහොම දේවල් හැබැහින් දැක බලාගන්න බැරි බොහොම දෙනා, අපට සිහින වලදී හමුවෙනවා. දවස පුරා හිත තුල මැවෙන නොයෙක් රූ දසුන් සිහින තුලින් සැබෑවක් වෙනවා. හීන තුල අපට ලබාගත නොහැකි බොහෝ දෑ ළං වෙනවා. හීන තුලින් විටෙක අප්‍රමාණ සුවයක් සතුටක් දැනෙනවා. ඒත් ඒවගේම අහිමි වීම් වැලපීම් වැනි නොයෙක් දුක් බර අවස්ථාවන්ද හීන තුල මැවෙනවා. ඉන් හිතට දුකක් එක් වෙනවා.<br />හිතට දුර බොහෝ දෑ හීන වලදී ළඟ වෙනවා. ඒ හීන වලට අප පෙම් බඳිනවා. හමුවීම් වෙන්වීම් , සිනහවීම් වැලපීම්, සියල්ල එකට සම්මිශ්‍රනය වෙනවා. ඒවා තුල අපට සජීවී බවක් දැනෙනවා. නින්දෙන් ඇහැරුණු විට ඒ සියල්ලෙන් මිදිනෙවා. අන්තිමට.... ඒවා හීන විතරමයි ! එහෙමත් හිතෙනවා.<br /><br />සංවේදී පදවැලකට ඔබව හඩවන්න පුළුවන් ! මට එහෙම හිතුනේ හීන විල මල් පිපී ගීතය අහන්න ලැබුනහම. ගීතයේ වචන බොහෝ සංවේදීයි. ඒත් ඒ සංවේදීබව තව තවත් සිතට දැනෙන්නේ ගායනා කරන ගායකයන්ගේ ගැඹුරු කටහඩ නිසා කියලයි මට හිතෙන්නේ. මම හිතන විදිහට මේ ගීය ගායනා කරන්නේ තරුණයින් 3 දෙනෙක් විසින්. ඒ ගායනා කරන ශෛලිය හරිම ස්වභාවිකයි. ඒ කියන්නේ ඒක බොහොම හැඟීම් බර ගායනාවක්. සංගීතය ඊටම සරිලන ලෙස සැකසුනු, බොහොම ලයාන්විත, වැඩි කලබලයක් නොමැති ලෙස සකස්වූවක්. ඒ ගීය ගායනා කරන ශෛලියෙන්ම ඒ පද තුල කැටිවුනු දුක්බර බව මනාවට දැනෙනවා. ඒ හැම වචනයකින්ම මා අමතන අයුරක් මට හැඟෙනවා. ඒ නිසාම නිරන්තරයෙන් මේ ගීය මගේ දෙනෙත් අගට කඳුලක් එකතු කරනවා. මේ ගීය මසිතට සමීප වෙන්නේ ඔවැනි අදහස් කීපයක් හේතුකරගෙන , මේ ලියවීම් සියල්ල ගීය රසවිඳි මම මගේ හිතට ගීය දැනුනු අයුරු සටහන් කරන්න ගත්ත උත්සහයක් විතරයි.<br /><br />මේ ගීය විඳින විට මගේ මනසේ මැවෙන්නේ, හමුනොවෙන්නට වෙන්වුනු සෙනෙහෙබර පෙම්වතෙක් තම පෙම්වතිය ගැන සිහිකරමින්,වැසි වැටෙන සැඳෑ කාලයේ, කවුළුවක් තුලින් ඈත පෙනෙන හිස් අහස දිහා බලාගෙන මේ පදවැල් මුමුණනවා වගේ දසුනක්. යලි එක් වතාවක් හෝ දැකගන්න පෙරුම් පුරුන තරුණයෙක්ගේ සිත තුල පැන නගින සිතුවිලි. ඇය ගැන මතකයන් අලුත් කරන සිතිවිලි තුලින් ඇතිවෙන නොයෙක් විඳීම් සහ දැනීම්, මේ සියල්ල මනසේ දසුන් ආකාරයට මැවෙනවා.<br /><br />මේ ගීතය, එක් ගීයක් නිසා මුණගැසුනු මිත්‍රයෙක් නිසා අහන්න ලැබුනු ගීයක්<br /><br /><span style="font-weight: bold;">මෙන්න ඒ ගීය ගැන විස්තර..</span> මුලින්ම මෙන්න<a href="http://www.last.fm/music/Insith/Heena+Wila/Heena+Wila"> මෙතනින්</a> අහලා බලන්න<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ගායනය - Insith ගායන කණ්ඩායම.</span><br /><span style="font-weight: bold;">සංගීතය - කසුන් කල්හාර</span><br /><span style="font-weight: bold;">පද- වගීෂා රන්සිමාලි</span><br /><br />හීන විල මල් පිපී මුදා හල සිරියාව<br />හෙමි හෙමින් ඇවිත් හිත් මාලිගේ දොරගාව<br />හමන විට ඒ සුවඳ ආදරේ නුඹ පෑව<br />දැවටෙන්න හිතයි ආයෙමත් නුඹ ගාව<br /><br />පිණි වැටී හිනාවෙන මල් දෙවැට අද්දරට<br />මගේ නෙතු පියාගෙන ඉඳින්නම් එනවාද<br />තවත් එක වතාවක් නුඹෙ සුවඳ විඳගන්න<br />හංසියේ එනවාද ගුරු පාරෙ ඇවිදින්න<br /><br />තාරුකා නෙතු හරින නිහඩ රෑ මැදියමක<br />ඈතටම දිව ගිහින් හිත මවයි මල් හීන<br />නෙතු හරින එකම එක ඇසිල්ලක නුඹ පැමිණ<br />දිග හරියි සෙනෙහසින් මගේ සමනළ මතක<br /><br />(පිංතූරය - flickr.කොම් අඩවියෙන් හමුවූවක්)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-4913326239446850029?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-79166080326506014122008-10-05T21:36:00.006+05:302008-10-05T22:22:30.490+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SOjwaMHVoQI/AAAAAAAAAhI/XgpQ5MTH7ws/s1600-h/236534735_5f13887830_m.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SOjwaMHVoQI/AAAAAAAAAhI/XgpQ5MTH7ws/s400/236534735_5f13887830_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253713298046951682" border="0" /></a><br />ලෝකය වෙනස් වෙමින් පවතී. එකිනෙකා රුස්සන්නේ නැති සමාජයක් නිර්මාණය වී ඇත, තරහක් ආ විගස පළිගැනීමක් අත ළඟය. දොස්තර ලක්ෂ්මී ඉඳුනිල් මෙනවියගේ අකල් මරණය කියා පෑවේ මේ සියල්ලයි.<br />ඇයගෙන් සුවය ලැබූ රෝගීන් සිය දහස් ගණනක් සිටින්නට ඇති, එමෙන්ම ඇයව මරණයට පත් කල මිනීමරුවාටද ඇය බෙහෙත් දෙන්නට ඇති. එහෙත් කුරිරු කම් වලට ගුණ අගුණෙහි වෙනසක් වටහා ගන්නට බෑ.<br />ඇය ගැන බොහෝ දෑ කියවා දැන ගතිමි පුවත්පත් තුලින්, සැබවින්ම ජීවකවරියක් වූ ඈ අසරණ රෝගීන් හට නන් අයුරින් පිහිට වූ සැටි ලියා තිබිනි. ඇසට කාචයක් මිලදී ගැනීමට නොහැකි වූ රෝගී අසරණ අම්මා කෙනෙක් හට ඇයගේ මුදලින් කාචයක් අරන් දුන්න බවත්, ඇතැම් අසාද්‍ය රෝගීන්ට නිවසටම ගොස් ප්‍රතිකාර කල බවත්, එක්තරා ගර්බනී කාන්තාවකට දරු ප්‍රසූතියේදී ඇතිවූ හදිසි තත්වය නිසා නිවසටම ගොස් මව සහ දරුවා බේරා ගත් බවත් දිවයින පුවත් පතේ ලිපියක සඳහන් විය.<br />වචන හුවමාරුවක් අවසානයේ මිනියක් මරන්න තරම් කේන්තියක් එනවානම් කෙනෙකුට ඒක ඇත්තටම සොයා බලා පිළියම් යෙදිය යුතු අවස්ථාවක්. මන්ද මගේ වැටහීම සහ මේ ගැන සාකච්ඡා කල අපි කිහිප දෙනෙකුගේම අදහස වන්නේ එය මානසික රෝගී තත්වයක් බවයි<br />දොස්තරවරිය සහ ඒ පුද්ගලයා අතර සිදුවූ වචන හුවමාරුව අවසානයේ රටට දක්ශ, කරුණාවන්ත ගුණ ගරුක දොස්තරවරියක් අහිමි විනි. තම දෙමාපියන් බලා කියාගෙන සිටි දියණිය ඔවුනට අහිමි විය.<br /><br />"වෛරයෙන් වෛරය නොසන්සිඳේ අවයිරයෙන්ම එය සන්සිඳේ " නිතර ඇසෙන දහම් කරුණක්.<br /><br />"රටේ ලෝකේ හරිම වෙනස් පුතේ වචනයක් එහා මෙහා උනොත් ඉවරයි. එනිසා පරිස්සමෙන් ඉන්න ඕනා අනෙක් අය සමග වචන හුවමාරුවට යන්න එපා. තමන් නිවැරදි නම් ඒක පිළිගන්න අය පිළිගනියි. වාද කරන්න යන්න එපා " අම්මා නිතර මට මෙසේ පවසයි.<br /><br />"අම්මෝ අපි කොහොමද බය නැතුව කෙනෙක් එක්ක කතා කරන්නේ ? " මේ ගැන කතා බස් කරන අතර මගේ යාලුවෙක් පවසයි<br /><br />"අපි දන්නේ නෑ මිනිස්සුන්ගේ හිත් වල මොනවා තියෙනවද කියලා ඒ නිස කතා කරද්දී හැකි පමණ මනා චරිත සංයමයකින් වැඩ කරන්න ඕනේ , කොතරම් තරහෙන් කතා කරන පුද්ගලයෙක් එක්ක උනත් තරහවක් වෛරයක් නැතුව වැඩ කරන්න ඕනා , ඒක මේ ක්ශේත්‍රයේ නියලෙන කෙනෙක්ගේ තිබිය යුතු ලක්ෂණයක්" ගුරුවරයෙක්, medical ethics ගැන සඳහන් කරමින් එසේ අපිට ඔවදන් දුන්නා.<br /><br />මෙවන් විපතක් කිසි කෙනෙකුට කිසිම කලෙක නොවේවා කියා ප්‍රාර්ථනා කරනු හැරෙන්න කළ හැක්කේ කුමක්ද ?<br /><br />දොස්තර ලක්ෂ්මී ඉඳුනිල් මෙනවියනි . ඔබව මම නොහඳුනන මුත්, දැක නැතිමුත්, ඔබේ මිනිස් ගුණය හැඳින්නෙමි. දැනුනා එය බොහෝ මිනිස් හදවත් පුරා පැතිර තිබූ බව<br />ඉඳින් ඔබට පතන්නෙමි නිවන් සුව !<br /><br />බෝ දුකයී..... :( (image from flicr search )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-7916608032650601412?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-72356684225928095732008-10-02T00:51:00.008+05:302008-10-02T02:14:56.974+05:30ලෝක ළමා දිනය සහ වැඩිහිටි දිනය යන සැමරුම් දිනය යෙදී ඇති අද වැනි දවසක උදේම පත්තරේ දකින්න කියවන්න ලැබුනේ පාසැල් බස් රථයේ තිබුන හිඩැසකින් වැටී මිය ගිය පොඩි දුවෙක් ගැනයි. අපේ රටේ වාහන සම්බන්ද තත්ව සහතිකයක් දෙනවා නම් මෙවැනි නුසුදුසු වාහන ඉතා ඉක්මනින් මාර්ග වලින් ඉවත් කරන්න හැකි වේවි. ඒත් වැඩේ තියෙන්නේ ඒවගේ දෙයක් කෙරෙන්නේ නැති එකයි. මට මතකයි අපී ඉස්කෝලේ ගිය බස් වල එහෙම මලකඩ බැඳිලා දුනු බැහැලා පැත්තක් ඇලවෙලා එහෙම තිබ්බේ, පිටගැස්මට එන්නත් ගන්න ඕනා ඒවයේ යන්න කලින්. කොහොම හරි කියලා ඒ දිනයත් හමාරයි. හැමදාම අනාගතයේ කළ යුතු දේවල්, කරන්න ඕනා දේවල් සහ අද තත්වය ගැන කතා බස් කරමින් ඉන්නවා මිසක අපි කිසි දිනක ප්‍රායෝගික යමක් නොකරනවා. බ්ලොග් හරහා එහෙම දෙයක් කරන්න බැරි බව ඇත්ත ඒත් සමහර අයට මේ ලියන දේවලුත් විහිළුවක් වගේ.<br />ළමයින්ගේ අයිතිවාසිකම්, ළමා ලෝකය සහ ළමයින්ට හිමි විය යුතු දෑ , අහිමි දෑ ගැන එක දිනක මෙහෙම හෝ ගාලා හැම මාධ්‍යයකින්ම විස්තර පළකරනවා. බොහෝ අයට එහෙම දේවල් මතක් වෙන්නෙත් මේ අද වගේ දවසකයි. ඉරිදා දිනයේ තාරේ සමීන් පර් චිත්‍රපටිය විකාශය කල පසු ඒ ගැනම කතා බස් වෙනු දුටුවා. මම මේ චිත්‍රපටය නැරඹූයේ පෙබරවාරි මාසයේ ඉතින් ඒ ගැන ලියපු විශේෂ ලිපියක් මෙන්න <a href="http://bodhini.blogspot.com/2008/02/taare-zameen-par.html">මෙතැන</a> පළ කලා ඒකත් මතක් කරන ගමන්ම මගේ නංගී කුඩා කාලයේ ඇය විසින් ලියන ලද කවියක් සහ කූඹියා යන අනවර්ථ නමින් අන්තර්ජාලයේ ලියන තරංග ජයසේන අයියා විසින් එයට එකතු කරන ලද සටහනක් මෙලෙස මෙහි පල කරනවා. ඒ කුඩා දරුවෙකුගේ ඇසින්ම ලෝකය දෙස බලන්නටයි.<br />මන්ද පෝෂණය, අනාරක්ශිත බව සහ යුද්ධය ළමා ලොව විනාශ කර ඇත. මේ තත්වය තවම කිසිවෙක් හරි හැටි වටහාගෙන තිබේ දැයි කිව නොහැක. ඔබ මම සහ ඔවුන් සියලු දෙන තව දුරටත් කරනු ඇත්තේ ඒ මත තව බොහෝ විනාශකාරී දෑ ඉහ ගිනි තැබීමයි.<br />තාරේ සමීන් පර් වැනි චිත්‍රපටයක් ලංකාවේ පොදු මාධ්‍යයකින් පෙන්වීම ඉතා වැදගත් දෙයකැයි මට සිතේ. මන්ද බොහෝ මිනිසුන් හුරුවී ඇත්තේ ඒවා තුලින් ජීවිතයට පන්නර ලැබීමටයි.<br />5 වසරේ කුඩා දරුවන්ටත් අසීමිත බරක් පටවා ශිෂ්‍යත්ව පොර පිටියේ රේස් දුවන්න පුරුදු කරනු මම දැක ඇත්තෙමි. මම දන්න පවුලක අම්මා කෙනෙකු කුඩා දරුවාව 5 වසර ශිෂ්‍යත්වයට පාඩම් කරන්න පෙළඹුවේ ශිෂ්‍යත්වය පාස් නොවුනොත් ඒ අම්මා ගෙදරින් යන බව පවසමිනි.<br />සෑම දෙයකින් පළමුවැනියා වන්නට, විශිෂ්ඨතමයා වන්නට දෙමාපිය වැඩිහිටි සියලු දෙන දරුවාව පොළඹවයි. දරුවාගේ ළමා ලොව විනාශකර යාන්ත්‍රික, ගුණ ධර්ම කිසිවක් නොමැති අමනුස්සයෙක් බවට දරුවා පත්වෙන්නේ නිතැතිනි.<br /><br />එම චිත්‍රපටයේ එන දෙබසකින් මා මේ සටහන අවසන් කරමි<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 153, 51);">(Ishan's teacher Nikumb to Ishan's parents : this is a translation of the hindi dialogs)</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">"there is a cold war out there , every one wants to grow toppers and rankers in their homes</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">every one wants number 1</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Doctor engineer management, less than that is unacceptable</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">95.5% 95.6% , 95.7% less than that is uncountable</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">Isnt it ?</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">think about this,</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">every child has his own quality own expertise own desire</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">but no , every one is busy stretching the finger to make it long</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">keep doing that ! no matter u break the very own finger"<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.kavisith.com/NawaMini/NawaMini_003/ApeLowa.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 610px; height: 935px;" src="http://www.kavisith.com/NawaMini/NawaMini_003/ApeLowa.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-7235668422592809573?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-18737773512526550712008-09-30T12:35:00.006+05:302008-09-30T20:03:30.846+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SOHM3cb0zOI/AAAAAAAAAhA/c0DOkfLxmp4/s1600-h/boIMG_0077.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SOHM3cb0zOI/AAAAAAAAAhA/c0DOkfLxmp4/s400/boIMG_0077.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251703893388479714" border="0" /></a>බොහෝ අය උත්සහ කරන්නේ තමන්ට ඕනා විදිහට අනුන්ගේ ජීවිත හැඩගස්වා ගැනීමටයි, තමන්ට වාසි සහගතයි කියලා හිතන හැම දෙයක්ම ලංකරගැනීමේ අමිනිස් ගුණාංග ඇත්තවුන් නිසා පීඩා විඳින්නන් කොතෙකුත්ද?<br /><div>ගින්න නිවා දැමිය හැක, එනමුත් ඒ ගිනි නිසා ගිනිගත් හිත් නිවා දැමිය නොහැක .. කියා දාර්ශනිකයෙක් කියා තිබුනා. අනුන්ගේ ජීවිත වලපල්ලට ගියත් ඒ මතින් තමන්ගේ ජීවිත ගොඩනගාගන්න හිතන අය දුටුවිට මට ඇතිවන්නේ පිළිකුලකි. අද වෙනසකටත් එක්ක එක බ්ලොග් සටහනක් ඉංග්‍රීසියෙන් ලියන්න හිතුනා.<br /></div><br />Yesterday one of my friend came to see me with all her complains and troubles. Her boy friend left her and for that she wants to end her life, give up her carrier and so on (the usual drama). Everyone around her tried to calm her down by saying "dont think of such things, please think about your parents , think about your carrier. ending life is foolish" but she kept on saying that she would just end up her life.<br /><br />I thought for awhile and told her "yeah ok dont listen to them, Ending up your own life for an idiot who doesn't think about u for a second ?... well I think thats a good idea go on with what ever u want" cause deep down in my heart I know that those who wants to suicide, never tell or boast that they are going to kill them selves.<br />She stopped her crying for a moment starred at me. wiped her tears and looked at me in a furious way and told me " No I will not end up my life for such a stupid idiotic person u are right" thinks for awhile and says " I'm hungry, lets eat some thing".<br />And thats it ! No more tears sister !<br /><br />We all have problems.<br />All of us are struggling so hard to gain what ever we want or what ever others want us to achieve. Once upon a time in life education lessons, we learnt to replace problems with the word situations. When ever I heard or read about hard situations people face themselves in day to day life, I thought I'd not go on the same path as they did. But it doesn't always work out that way !<br />because all our life we live according to others measurements.<br /><br />I explained my friend that if her boy friend had understood her and loved her he would never have left her in such a position. She wanted me to talk to her bf so that he would show his reasons for leaving her but I feel that there are times when its too hard to compromise everything even though communication is the only key which can unlock the hard situations and things going between all of us.From experience I know its always better to keep my silence and the distance, because for some people think they are always right.<br /><br />(photo - taken by Me :D)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1873777351252655071?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-14848751086880747332008-09-28T12:40:00.007+05:302008-09-28T12:53:54.098+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SN8vjRoERII/AAAAAAAAAgw/zfiezbgcQKw/s1600-h/ibfmages.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SN8vjRoERII/AAAAAAAAAgw/zfiezbgcQKw/s400/ibfmages.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5250967973610669186" border="0" /></a>හොඳ යාළුවෝ හමුවෙන්නේ, පෙර පින් නිසා කියලයි මම හිතන්නේ, සියක් දෙසීයයක්, යාළු මිත්‍රයන් අතර, කලණ මිතුරන් සිටින්නේ අතේ ඇඟිලි ප්‍රමාණයටත් අඩුවෙනි.<br /><br />අපි එකට පාඩම් කෙරුවෙමු, මහජන පුස්ථකාලයට ගියෙමු, පාරවල් දිගේ රස්තියාදුවේ ගියෙමු. හින්දි චිත්‍රපටි සොයා එම් සී එකේ කරක් ගැසුවෙමු. ඇඳුම් හොයන්න ගිහින් පාරවල් වල හතිවැටෙන තුරු උඩට පල්ලෙහාට ඇවිද්දෙමු. තාමත් මතක් වෙද්දි හිනා යන්නේ, අර බුරියානි කන්න ගිහිං හොදි කප් එක ඇඟේ හලා ගත්ත සිද්දිය.<br /><br />ලයිබ්‍රරි කැන්ටිමේ පොල් රොටී සමග ලුණු මිරිස්, ආ අර ඉඟුරු නැති ඉඟුරු ප්ලේන්ටිය , ආ හරිම කැමැත්තෙන් අපට පුටු පරිත්‍යාග කරන "රිකී මාටින්", එයාට මොනවා උනාද දන්නේ නෑ නේද .ලැජ්ජාව ෆයිල් කවරෙන් වහගන්න අපේ තරාව බයිට් කරන එක, අපි ඔක්කොමලා එක බත් මුල බෙදාගෙන කන හැටි ඔය වගේ සොඳුරු මතක රැසක් එක්ක එකතුවුන මිතුරන් සෙට් එක මතක් වෙද්දි ජීවිතේ ඇත්තටම සුන්දරයි කියලා හිතෙනවා.<br /><br />දුකක් , සතුටක්, හිනාවක්, කඳුලක් ඒ හැම දේකදිම නොවෙනස්ව ඉන්න ශාලි, ඔන්න බ්ලොග් පෝස්ට් එකක්ම වෙන් කරා, මට මාර හැපී මචං මේ පාර උපන්දිනේ මිස් උනේ නැති එකට. (මේ සතියෙම මතක් කර කර හිටියේ, හප්පේ මේ අවුරුද්දෙවත් වෙලාවට wish කරන්න.)<br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);">මනුසත් ඉමේ හමුවූ පිනෙන්</span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);"><br />බැඳුනේසදා සොහොයුරු දමින්</span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);"><br />ලබැඳියි හිතත් අහසක් තරම්</span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);"><br />සොඳුරුයි නුඹත් කවියක් තරම්</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);">දකිනා ලෙසට නිති‍ සුබ දසුන්</span><br /><span style="color: rgb(153, 102, 51);">විඳිනා ලෙසට සැනසුම් පවන්</span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);"><br />හිඳිනා ලෙසට සතුටින් සැපෙන්</span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);"><br />සොඳිනා පතමි පැතුමන් ඉතින්</span><br /><br />ඉතින් මම සුභ පතන්නෙමි, හිතේ සැනසීමෙන් ජීවිතේ ගෙවන්න පුළුවන් වෙන්න කියලා, හැමදාම, අයියටයි ඔයාටයි, දෙන්නටම ( අයියටත් මේ එක්කම belated birthday wishes !)<br />Wish you a happy birthday !<br />බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1484875108688074733?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-46053981879988718622008-09-24T22:30:00.010+05:302008-09-28T01:32:17.162+05:30සාමාන්‍යයෙන් අපිට සමීප අපේ යාළුවන්ට අපිට කියන්න බැරි දෙයක් නෑ, ඕනෙම දෙයක් කියනවා, දුකක් උනත් සතුටක් උනත් කිසිම බයක් නැතුව අපි කියන්නේ, අපි දන්නවා ඒක එයාගෙන් පිට යන එකක් නෑ කියලා. යාළුවන් උනත් පෙන්වන්නේ, මම තරම් යාළුවෙක් නෑ මේ ලෝකේ කියලා. පණ දෙන්න කතාකරන්නේ.<br /><br />ඒත් ඒ යාළුවම ඔවුන් අතරේ හිත් නොහොඳ වීමක් ඇතිවුන විගස තමන්ගේ මිතුරා හෝ මිතුරියගේ වැරදි සහ ජීවිතේ රහස් කියව කියව තැන තැන ඇවිදිනවානම්.... ඒකට මොකද කරන්නේ ?<br /><br />"අරයා ඔයා ගැන අරෙහෙම කිව්වා "<br /><br />"මෙයා මෙහෙමලූ අරයා කිව්වා "<br /><br />"දන්නවද එයා එහෙම කෙනෙක්ලු "<br /><br />මේ ටික නෙට් එකේ වගේම තත්‍ය ලෝකෙත් අපිට අහන්න දකින්න ලැබෙන සුලභ "ඕපා දූප" කියවීම් ටිකක්. තමන්ට අවාසි සහගත සියල්ල ඈත් කිරීමත්, එහෙම හිතෙන සියල්ල ගැන බොහොම නින්දිත විදිහට විවේචනය කිරීම පහත් මානසිකත්වයක් හිමි තිරිසන් ගති ලක්ෂණ විදහා පාන්නක් බව මොවුන්ට නොවැටහෙන එකයි පුදුමේ.<br /><br />මේ සිදුවීම මගේ යහළුවෙක්ටත් සිදු වුනා. ඇගේ කලකට ඉහත යාළුවෙක් ඔවුන් දෙදෙනා අතර ඇතිවූ සිත් නොහොඳ නෝක්කාඩුවක් නිසා විරසක වෙලා, ඒ මදිවට දැන් අර අනෙකාගේ ජීව දත්ත තොරතුරු සටහන හැමෝම එක්ක දිග ඇරගෙන කියවනවලු.<br />ඔන්න බලන්න හරියට යාළුවන් තෝරා බේරගෙන ආශ්‍රය නොකිරීමේ ඵල විපාක ඇස් පනාපිට පෙන්වන ලකුණු.<br /><br />පුද්ගල ජීවිතයක් අඳුරෙන් අඳුරටම පත්කරන ප‍්‍රධානතම සාධකය පාපමිත‍්‍ර සේවනයයි කියලා බුදු දහමේ නොයෙක් තැන සඳහන් වෙනවා.<br />අඤ්ඤදත්ථුහර, වචීපරම, අනුප්පියභාණී, අපාය සහාය යනුවෙන් ඔවුන් නම්කර ඇත.<br />මේ ගැන හරි හැටි වැටහීමක් ලබාගන්න මම මෙන්න මේ ලිපිය උපයෝගී කරගත්තා... <a href="http://www.dinamina.lk/2008/09/17/_art.asp?fn=a0809171">දිනමිණ</a> පුවත් පතෙන්.<br /><p style="color: rgb(153, 51, 0);"> <span style="font-style: italic;">............"මිතුරා සතු දේ කපටි කමින් පැහැර ගැනීම , විපතකදී බොහෝ දේ බලාපොරොත්තු වීම, තම ආරක්ෂාව හා වාසිය සඳහාම ඇසුරු කිරීම අඤ්ඤදත්ථුහර පවිටු මිතුරා ගේ ස්වභාවයයි.</span></p><p style="font-style: italic; color: rgb(153, 51, 0);"> වචනයෙන් පමණක් උදව් කරන දොලොවටම හානි කරන තේරුමක් නැති වචන කථා කරන මිතුරාට උදව්කළ යුතු අවස්ථාවේ මග හැරයාම, නැති බැරි කම කියාපාන, ගති පැවතුම් ඔහු ගේ ලක්‍ෂණයි. </p><p style="font-style: italic; color: rgb(153, 51, 0);"> අනුප්පියභාණි මිතුරා ගේ සිරිත වන්නේ මිතුරා ගේ හොඳ කටයුතු අනුමත නොකිරීමත් නරක කටයුතු අනුමත කිරීමත් ය. මිතුරා ඉදිරියේ ඔහුගේ ගුණකීම, නැති තැන දොස්කීම ඔහුගේ සිරිතය. </p><p style="font-style: italic; color: rgb(153, 51, 0);"> මත්පැන්, දුම්වැටි වලට හුරු කීරීම හා අවේලාවේ ගමන්බිමන් යාමට සහාය වී නොයෙක් කරදර වලට විපත්වලට පත්කිරීම අපාය සහාය මිතුරා ගේ ගති පැවතුම්ය. මෙබඳු පාපී අසත්පුරුෂ ඇසුර අයහපතට මිස යහපතට හේතු නොවේ.</p><p style="font-style: italic; color: rgb(153, 51, 0);"> වත්මන් සමාජය තුළ ද මෙවැනි පවිටු පුද්ගලයන්ගෙන් හිඟයක් නොමැත. අඳුරෙන් අඳුරට යන මේ පුද්ගලයා ආගම දහමට පි‍්‍රය නොකරයි. දුර්ලබව ලබාගත් මනුෂ්‍ය ජීවිතය පිළිබඳ ඔහුට හැඟීමක් නැත. </p><p style="font-style: italic; color: rgb(153, 51, 0);"> පාප මිත‍්‍ර සේවනය නිසා අනේකවිධ පාප කර්මයන් සිදු කොට අකාලයේ මිය ගොස් අවීචිය, පෙ‍්‍ර්ත ලෝකය වැනි මහ දුක් ඇති තැනක උපත ලබා කල්ප ගණන් අතරක් නැතිව මහත් දුක් ගොඩකට ගොදුරු වෙයි. </p><p style="color: rgb(153, 51, 0);"><span style="font-style: italic;"> ඒ අඳුරු ජීවිතය ගත කරන පුද්ගලයාට කළ්‍යාණ මිත‍්‍රයන්ගේ ඇසුර ලැබෙනවානම් ඒ ඇසුර නිසා තමන් කළ පාපකර්ම නිසා මෙවන් අඳුරු ජීවිතයකට පත් වූ බව ඔහු අවබෝධ කර ගනියි. එසේ අවබෝධ කර ගන්නා ඔහු පස් පව්, දස අකුසල් වලින් මිදී යහපත් කෙනෙකු බවට පත් වෙයි.. "........... (දිනමිණ පුවත් පතෙනි)</span></p><span style="font-weight: bold;">පසු සටහන : කෙනෙක්ට බැනලා , අවමන් කරලා කවදාවත් සිතේ සැනසිල්ලෙන් ඉන්න බැරි වග මේ මිනිස්සුන්ට ඔවූන්ගේ ජීවිතවලම තියෙන හැල හැප්පීම් සහ දුක් දෝමනස්ස තුලින් වැටහේවා කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා</span><br /><br />මෙන්න අන්තිමට මේ ටිකත් කියවලා බලන්න.. උපුටා ගැනීම මම ලියපු <a href="http://kathawak.blogspot.com/">"මගෙ පස්සෙන් එන්න"</a> කථාවෙන්<br /><br />~<span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">අප සමාජයේ ගැහැණු පිරිමි යහළුකම් ,පෙම් සබඳතා වලට පමණක් සීමා කොට සිතන කල් හි , මෙවැනි දේවල් ඇසීම අරුමයක් නොවන වග අබා හොඳින්ම දනී.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">”මම එයාලගෙ සමාජ සේවා වැඩ වලට එහෙම උදව් වෙනවා. ආකල්ප සහ සමාජ දැකීම් අතින් අපි ගොඩක් එක සමානයි”</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">”ඒකත් එහෙමද, මට කිව්වෙ නම් ඔයාගෙ යාළුවෙක් අබා, කොයිකටත් ටිකක් පරිස්සමෙන්, නිකන් කතාවක් අහ ගන්න ඕනෙ නැහැනේ”</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">” නන්දි , එහෙම හිතුවොත් වනගත වෙලා ඉන්න තමයි වෙන්නේ, මේ රටේ වැඩක් කරන ඕනෙම කෙනෙක්ට කතාවක් හදනවා, ඒ තමයි අපෙ සමහරක් මිනිස්සුන්ගේ පහත් මානසිකත්වයෙ තරම, එහෙම කියලා එකට වැඩ කරන එක නතර කරන්න බැහැනෙ”</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">”ඔව් ඒකනම් ඇත්ත. ඔය කියන කවුරුත් සියයට සීයක් අති උත්තම පාරිශුද්ධ චරිත නෙමෙයිනේ, ඔහොම හැමෝටම කථා කියන්නේ, නින්දා කරන්නෙත් ජීවිතේ ලොකු අඩුවක් තියෙන අය, එ්ක මම අත් දැකීමෙන්ම දන්නවා”</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">”අන්න හරි නන්දි, එහෙම අය එයාලගේ ජීවිතෙත් අවුල් කරගෙන, ඒ අවුල් මදිවට, තවත් පව් පුරවගන්නවා අනුන්ට වින කරන්න ගිහින්, ඔයා හොඳට බලන්න, ගොඩක් ඔය අනිත් අයගෙ පුද්ගලික ජීවිත ගැන නොයෙක් දේවල් පතුරන්නෙ තමන්ගේ ජීවිත අවුල් වියවුල් වෙච්චි කට්ටිය” එසේ කී අබා නැවත අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලූවාය.</span><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 153);">”ඔව් ඔව් , ඔන්න හිතන්නකෝ, අරයා මෙහෙමයි, එයා නරකයී කියලා කියා ගන්න උදවිය තමයි ගිනි බෝම්බ, සමහර විට මගෙ යාළුවන්ටම මා ගැන වැරදි කියලා තියෙන අවස්ථා බොහොමයක් තියෙනවා අබා”</span><br /><br />ඉතින් බලන්න මේ වගේ පාපී මිනිස්සු 1000 එක්ක ඉන්නවට වඩා සත්‍යවාදී මානවහිතකාමී එක මනුස්සයෙක්ගේ ඇසුර කොයි තරම්නම් සොඳුරු ද , හිතකර ද , ළඟ ද අපිට ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-4605398187998871862?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-2550073517948396582008-09-20T17:40:00.009+05:302008-10-26T00:43:22.334+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SNTpZTuvHvI/AAAAAAAAAgY/5dFr-GRhR8w/s1600-h/154382042_b7db1c6173_m.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SNTpZTuvHvI/AAAAAAAAAgY/5dFr-GRhR8w/s400/154382042_b7db1c6173_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248076086795771634" border="0" /></a><span style="font-size:100%;">ජීවිතේ අපිට හමුවන බොහෝ දෙනා අපට නොදැනිම අපෙන් වෙන්වී ගිහිං ඒක වෙන්නේ ඉබේම හරි අපේ නොසැලකීම නිසා හරි, එහෙමත් නැත්නම් අනෙක් අයගේ නොසැලකීම් නිසා. හිත් බිඳින අයත්, හිත් හදන අයත් අතර ජීවත්වෙනකොට බොහෝ ප්‍රශ්ණ රාශියකට මුහුණ දෙන්න සිදුවීම අරුමයක් නොවෙන බව මට වැටහුනත්, ඒ නිසා ඇතිවන විරසකවීම්, හිත් රිදීම් , දුරස් වීම් වලට පැලස්තර දමන්න, විසඳුම් සොයන්න ඉස්සරනම් ගොඩාක් වෙහෙසුනා.<br /><br />ඒත් යන ගමනේ තියෙන වෙහෙසකර බව නිසාම කාලය විසින් එවැනි දේවලට විසඳුම් ගෙනේවි කියලා මම නිහඩ වෙනවා. මම හිතන්නේ, අපට අවශ්‍ය , අපව අවශ්‍ය යම් කෙනෙක් ඉන්නවානම් ඒ අය අපෙන් දුරස් වෙන එකක් නෑ කොයි තරම් ගැටලුකාරී තත්වයන් ඇති වුනත්.</span><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >නේක බස් උන් දොඩන - මම ඈත යැයි පෙනෙන<br />හුදෙකලා හිස් අහස - නිතර හිත නෙත ගැටෙන<br />අතීතය මතකය - කවි පබැඳුමෙන් ගතවුන<br />මුලින් සිඳ අත් හල - නැවත ඒ දෙස නොබලන<br /><br />නුඹ දෙදෙන සපැමිණ - යලිඳු මා කැඳවන<br />ඇවිද ගිය දුර දිග - මං කෙසේ විමසන<br />සහෝදර බැම්මෙන් - මිදී යන්නට නොම දෙන<br />සෙනේහය ඇයි තව - මට මගේ තැන පෙන්වන<br /><br />දොඩන්නට රිස්සේ - හැකිද නොදනිමි තවම<br />කියන්නට බෝ දේ - හිතේ තෙරපෙන තරම</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" ><br />දකින්නට ඇත්තේ - නිමක් නැති භව දුකම</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" >හිඳින්නම් මෙලෙසේ - යළිඳු අපි හමුවෙන තුරුම</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:100%;" ><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">© බෝ සමරතුංග</span></span><br /><br />(ජායා රූපය ,සොයා ගත්තේ අන්තර්ජාලයෙනි ) මෙහි දැක්වෙන "ඔබ දෙදෙන .. අයියා කෙනෙක් සහ අක්කා කෙනෙකි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-255007351794839658?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-57129006468025772972008-09-19T00:28:00.006+05:302008-09-19T00:55:04.232+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.sinhalaya.net/store/convo-poem.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 321px; height: 1242px;" src="http://www.sinhalaya.net/store/convo-poem.gif" alt="" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:130%;">සංවාද ස්වරූපී කාව්‍ය රචනා මා හට කියවන්න ලැබුනේ කුඩා කල සිටමය. පළමුවෙන්ම කියවන්න ලැබූ කවි කතන්දර පොත, සාගර පළන්සූරිය මහතා විසින් රචිත සුදෝ සුදු කවි පොතයි. අකුරු කියවන්න බැරි බාල කාලෙ අම්මා තමයි මුලින්ම ඒ පොතේ කවි තාලෙට ගායනා කර ඒ කවි වල තේරුම කියලා දුන්නේ. කවියෙන් කථාවක්ම ලියන්න තවම මට බැරි උනත්, ජීවිත අත්දැකීම් අතරින් අත් දුටු සංසිද්ධියක් ඔස්සේ මෙසේ කවි පද ගොඩ නැගුනේ, පාඩම් අතර තුර ලද නිමේශයේ. </span>(ලිව්වේ නම් ගිය අවුරුද්දේ , යුනිකේත පෙනෙන්නේ නැති අයට බලන්නත් එක්කම කවිය රූපමය ආකෘතියෙන් පළ කලා)<br /><br />වෙද දියණී<br />දහවල උදේ එනවිට ලබැඳියන් රැස</span><br /><span style="font-size:85%;">නුඹ බල බලා හිටියා හිස් අහස දෙස<br />ගිලන් නුඹේ ඇඳ අසලට වෙදුන් මිස<br />වෙන කවුරුවත් නාවේ ඇයි කිසිම දින<br /><br />රෝගී කත<br />සැමියා මලේ අලිමංකඩ සටන් වැද<br />දරුවන් නැතත් නොසිතුව අන් කෙනෙක් ගැන<br />හිමි පෙම සිහි කරන් සිටියා බැතින් තද<br />ආ මග දුකයි මරණය සැපතකී මට<br /><br />වෙද දියණී :<br />යුද්ධය දුකක් කොයි කාටත් එය උරුම<br />අම්මේ නුඹේ දුක මට දැනෙනව බොහොම<br />රෝ දුක් මරණ හැම මැද නුඹෙ ඉවසීම<br />සිත සවි කරයි නිබඳව තව හැමදාම<br /><br />රෝගී කත :<br />බෙහෙත් එපා මට මරණය දුර කරන<br />සෙනෙත් එපා අපුලයි හදවත් රකින<br />හිමියන් ගිය දිහා යන්නට ඉක්මණින<br />දියණිය නුඹේ ඔසු දිය මට නොදුන් මැන<br /><br />වෙද දියණී<br />මේකත් වයසක්ද මිය පරලොව යන්ට<br />මරණය හිත හිතා දුක වැඩි කරගන්ට<br />අප මෙහි ඉන්නෙ නුඹ පන රඳවාගන්ට<br />වෙදකම් මොටද බැරිනම් නුඹ රැකගන්ට<br /><br />රෝගී කත<br />හිතක් නැති උනෙන් තුරුලට උණුසුමට<br />ගිලන් හදවතින් මිදෙනට දෙන්න මට<br />දෙනෙත් කෙවෙණි තෙත් උනි කඳුලක රසට<br />නැකත් නොමැත නොහැකිය කල් බලන්නට<br /><br />වෙද දියණී<br />විදුලි සැර දුනිමි හදවද ගැහෙන්නට<br />හැමම යුහුසුළුය නුඹ පණ දරන්නට<br />තව කල් නොවේ නුඹ මරණය දකින්නට<br />මම වැරදිදෝ අම්මේ යළි සිතුනි මට<br /><br />බෝ සමරතුංග</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5712900646802577297?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-18666505967340479482008-09-16T16:41:00.006+05:302008-09-18T00:53:49.767+05:30ජාතියක් සතු විය යුතු උදාර ලක්ෂන සිංහලයන් අතරින් ගිලිහී යමින් සිටි යුගයක, කවි පබැදුමට තමන් තුල වූ විශිෂ්ඨ හැකියාව තුලින්, දේශයක් අවදි කරන්නට තම නිර්මාණ ශක්තිය යොදාගත් කවියා ටිබෙට් ජාතික එස් මහින්ද හිමියන්ය.<br />උන්වහන් සේ ජාතික නිදහස පාදක කරගනිමින් ලියා ඇති කවි සිය ගණනක් මා හට කියවන්නට ලැබුනේ ඉතා කුඩා කල සිටයි. ඒ කවි කියවද්දී, නිරතුරුවම සිහිවුනේ මගේ රටට මා අතින් සිදුවිය යුතු සේවය, යුතුකම් මොනවාද යන්නයි. ඒවගේම ජාති මාමකත්වය, ජාති ආලය යනු කුමක්දැයි මැනැවින් වැටහිනි. පරාධීන නොවී සිටීමේ අගය සිත තුල කා වැදිනි. උන්වහන් සේගේ කවි වලින් ලද ආභාශයෙන් කවි ලිවිය යුතු අයුරු ඉගෙන ගතිමි.<br />අද විද්‍යුත් ලිපි කියවද්දී. රට කන නාලිකාවකට එරෙහිව ලියූ සටහනක් සමග මා කලකට ඉහතදී සිංහලයා ජාතික ෆෝරුමය වෙනුවෙන් සකස් කරන ලද ටිබෙට් ජාතික එස් මහින්ද හිමියන් ලියූ කවි කිහිපයක් නෙත ගැටුනා. එනිසා උන් වහන්සේගේ එම කවි කිහිපය‍ පල කල ෆෝරුම ලින්ක් එකත් සමග උන් වහන්සේ ගැන මෙසේ සඳහන් කර තැබුමට සිත් වුනා.<br /><br />ටිබෙට් ජාතික එස්. මහින්ද හිමියන්ගේ " ජාතිය රන් විමනක් වේ " - දයාවංශ ජයකොඩි සහ සමාගම විසින් ප්‍රකාශිත ග්‍රන්ථයේ පෙරවදනින් උපුටා ගන්නා ලද සටහන් සහ තවත් කවි රාශියක් මෙන්න <a href="http://www.sinhalaya.com/network/index.php/topic,3784.0.html">මෙතැන</a> පළ කොට ඇත. කියවන්න කැමති අය කියවන්න<br /><br /><a href="http://www.sinhalaya.com/network/index.php/topic,3784.0.html">ටිබෙට් ජාතික එස් මහින්ද හීමියන් </a> ලියූ "අද ලක්මවගේ පුත්තු " කාව්‍යය කියවද්දී එදාටත් වඩා මෙය අදට ගැලපෙන්නේයැයි සිතුනා.<br />මේ උන්වහන්සේ ලියූ මා සිත්ගත් කවි පෙලකි.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img291.imageshack.us/img291/5082/magesithatibetsmej6.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px;" src="http://img291.imageshack.us/img291/5082/magesithatibetsmej6.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img216.imageshack.us/img216/1212/adhalakmtibetsmvw1.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1866650596734047948?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-29378897734049007702008-09-13T11:32:00.002+05:302008-09-13T11:39:26.556+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SMtX1VdcFEI/AAAAAAAAAew/-6lwAUVu4jc/s1600-h/2266723247_d061e60914_m.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SMtX1VdcFEI/AAAAAAAAAew/-6lwAUVu4jc/s400/2266723247_d061e60914_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245382764808377410" border="0" /></a><br />ආවේගයෙන් කිසිවක් කළ යුතු නොවේ, ටිකක් සැරට ලියෑවුනු කවි ටිකක් හම්බුනා, මගේ මතක කවි පොතේ තිබිලා. මේවා මම ලිව්වෙ කාටද මොනවටද කොහොම අවස්ථාවකදීද කියලා මතක නැහැ, අමතක වුනු බොහෝ දේ ගොන්නට එයත් එකතු වෙනු ඇත, ඒකට හේතුව දවසක් මට උගන්නපු ප්රොෆෙසර් කෙනෙක්ගෙනුත් ඇසුවා, එයා කිව්වෙනම් අමතක වෙන එක මතකයට සුභ දායකයි කියලා, මොකද අපේ මොළෙත් පරිගණක වල තියෙන හාර්ඩ් ඩිස්ක් එකක් වගේලු, මතකය පිරෙන්න පිරෙන්න අනවශ්ය දේවල් මකලා දමනවලු, අළුත් දේවල් ගබඩා කරගන්න. ඒත් අපිට ඕනෙ වෙලාවට, අනවශ්‍ය දේවල් සිතින් මකා අයින් කරගන්න පුළුවන්නම්. ඒ කියන්නේ හිත් රිදීම්, තැලීම් විරසක වීම්, අනුන්ගේ නුගුණ වගේ මතකෙට නැගෙන දේවල් අයින් කරන්න පුළුවන්නම්. මේ ලෝකේ මීටත් වඩා සුන්දර වෙනු ඇත.<br /><br />පුරවාපන් හුස්ම පොදක් ජීවත් වෙන්නට.... කවි<br /><br />නැතිවාදම් බැණ අඩ ගා නෑ කිසි වැඩකට<br />පුරසාරම් දොඩ දොඩ කොතෙකුත් කෑගෑවට<br />හරිකම් කරනා මිනිසුන් ඉන්නා තැනකට<br />බොරුකම් පිරි හොර දෙටුවන් එන්නෑ කිසිවිට<br /><br />නවතාපන් කරනා කෙනෙහිළි හැමෙකාහට<br />කරවාපන් හරි දේ මතු ලොව දියුණුවකට<br />දල්වාපන් හිත ඇතුලේ එළියක් අනෙකට<br />පුරවාපන් හුස්ම පොදක් ජීවත් වෙන්නට<br /><br />දෙනවානම් දුන් දේ ගැන නොකියන් මැසිවිලි<br />හිත ඇතුලෙන් හිනහවෙයන් විසිකර කුණු කිලි<br />පොරවාගනු කරුණාවෙන් පෙඟවු සළු පිලි<br />මෙත් මග වේ හැමදාමත් දිවියට කල එළි<br /><br />අනුන්ගේ නරක අල්ලා විසිකරනු<br />හොඳ හොය හොය එකතු කරල ලඟට ගනු<br />තියනා දේ හැම සමගින් බෙදා ගනු<br />අටලෝදම ලොව දැනගෙන කල් අරිනු<br /><br />ආවේගශීලී වීම නම් එතරම් හොඳ නැහැ නමුත් කවි නම් ලියවෙනවා එතකොට...<br /><br />බෝ සමරතුංග ©<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-2937889773404900770?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-28860995830657197542008-09-11T23:44:00.003+05:302008-09-12T00:55:58.043+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SMlwRNIl9hI/AAAAAAAAAek/jMKsA7OkvkE/s1600-h/hadha+binduma.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SMlwRNIl9hI/AAAAAAAAAek/jMKsA7OkvkE/s400/hadha+binduma.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244846681935443474" border="0" /></a><br />ජීවිතේ අපිට හමුවන බොහෝ දෙනා අතර අපි කතාබස් කරන ඇසුරු කරන කිහිප දෙනෙක් හැර අනෙක් සියලු දෙන අපට නොපෙනෙන තරම්‍ ය. අඩු තරමින් හැමදාම උදේ අපි පිටත් වෙන වෙලාවට නේවාසිකාගාරය පිටත අතුගාමින් සිටි වයසක ආච්චි අම්මා ඇඳගෙන හිටියෙ මොනපාට ඇඳුමක්ද කියලා කියන්නවත් නොදන්න තරමට අපේ හිත් බොහොම සීමිත වපසරියක සැරිසරන බවක් මට පෙනේ.<br />එහෙම හිතුන නිසාම වඩා කල්පනාකාරීව, මනෝ පාරවල් ගහගෙන වෙනදට යන එන මග මම අද ටිකක් සිහියෙන් ගියා. එතකොට බොහෝ දේවල් වඩා සවිස්තරව පෙනුනා. හිතන්න දේවල් අල්ප වෙන එකත් ලොකු සැනසීමක් කියලා හිතෙනවා. එතකොට තත්‍ය ලෝකේ වඩා ලොකුවට පෙනෙන්න ගන්නවා.<br />බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්න යමක් නැති වෙනකොට, අත්කරගන්න හෝ දිනාගන්න දෙයක් නැති කොට, දැනෙන සහනය කෙතරම්දැයි වැටහෙන්නේ බොහොම අල්ප දේ වලින් සැනහෙන්න ජීවත් වෙන්න පුරුදු පුහුණු වුන අය දුටු විටයි. සැප සම්පත් සොයමින් ඒවා පසු පස දුව දුවා ජීවිතේ අවුල් කරගන්න බොහෝ දෙනෙක් හිතන්නේ, ජීවිතේ විඳින්නේ ඔවුන් විතරක්මයි කියලා. ඒත්.... ටික කලකින් ආපසු හැරී බලා පසු තැවුල් විය හැකි බොහෝ දේ එහෙම අයට ඉතිරි වෙන බව ඔවුන් නොදනී.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-2886099583065719754?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-88513504043581743782008-09-09T02:01:00.003+05:302008-09-09T02:06:59.249+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SMWL2YzePCI/AAAAAAAAAec/r1DbzIAubEw/s1600-h/apabransaco.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SMWL2YzePCI/AAAAAAAAAec/r1DbzIAubEw/s400/apabransaco.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243751107630349346" border="0" /></a>අපබ්‍රංස.. මීට අවුරුද්දකට පමණ පෙර ලියූවක්. මේ කවි දෙකට අපබ්‍රංස කියලා නම් කලේ මේක කියවපු ගමන්, මගේ කවි පිලිබඳ බොහොම දැනුමැති යහළුවෙක්... මොනවද මේ ලියන අපබ්‍රංස කියලා ඇහුව නිසාමයි.<br />ඒකාලෙත් බොහෝ අය බොහෝ නිර්වචන දුන්නා. ගොඩක් කවි කියවන විඳින , ඒ ගැන කතාකරන පිරිසක් බ්ලොග් අඩවි හරහා ඇතිවෙමින් තිබෙන නිසා මේ කව මෙහි පල කොට අදහස් විමසීමට සිත් විය.<br />පුද්ගලික අත්දැකීම් කවි නොකරන තරමට ජීවිතය ඒකාකාරී වෙලා. එනිසා මගේ කවි තුලින් මා නොකියවන්නේ නම් හොඳයි<br /><br />එතකොට ආයෙත් මතක් වෙන්නේ, සේකරගේ, "මගෙ කවියෙන් මා නොසොයන් කව"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8851350404358174378?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-89005790050791103902008-09-06T22:45:00.010+05:302008-09-06T23:35:50.900+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SMLClKoiJqI/AAAAAAAAAeU/TsZIlG7UNDU/s1600-h/perum+piruwaaa7.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SMLClKoiJqI/AAAAAAAAAeU/TsZIlG7UNDU/s400/perum+piruwaaa7.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242966859977991842" border="0" /></a><br />අපි ඉස්කෝලේ උසස් පෙළ පන්තියේ ඉන්න කාලේ, අපේ මුලු බැච් එකම "Life education week" කියලා සතියක් ගෙවල් වලින් පිට නිවාඩු නිකේතනයක් වැනි තැනක සමාජ සේවාවන් භාවනා කරමින්, ජීවිතය පිළිබඳ සංවාද ආදියෙහි යෙදෙමින් ගත කලා, ඒ කාලය තුලදී අපට, වැඩිහිටි නිවාස, ළමා නිවාස වලට ගොස් සේවයේ යෙදෙන්නත් සිදුවුනා. ටියුෂන් පන්ති හා පාසැල අතර ජීවිතය දෝලනය වෙමින් පැවති ඒ යුගයේ, අර සතියක කාලය අපිට ජීවිතය සම්බන්ද අත්දැකීම් රාශියක් ගෙන ආවා.<br /><br />අද යහළුවෙක් හා කතාබස් කරමින් සිටි යමක් සිහිවෙලා මේ සියල්ල කුරුටු ගෑවේ. පාසැල් යන කාලේ අපි ගත කලේ හරිම නිදහසකින්. නිවාඩුවට ගමේ ගියහම නැවත ගෙදර එන්නේ පාසැල් පටන් ගන්න කාලෙදී. නමුත් අද දරුවන්ට නිවාඩු කාලෙත් ටියුෂන්. එනිසා දෙමාපියන්ටත් දරුවන්ටත්, විනෝද චාරිකාවක්වත් යන්න බැරි හැඩයි. පහ වසරේ පොඩි දරුවන් පවා නිවාඩු කාලෙත් ටියුෂන් දුවනවා. ඒ මදිවට සමහර 4 පන්ති වල දරුවන්ගේ අම්මලත් හෝ ගාලා පොඩි එවුන්ව දැම්ම ඉඳන්ම ටියුෂන් යවනවා. ශිෂ්‍යත්වය ඉහළින් සමත් කරවන්න.<br /><br />අවුරුද්දේ මුල සිටම එක දිගට ලියන්නට යෙදුනු බ්ලොග් ලියමනත් එපාවුනු වෙලාවල් තිබුනා.<br />මුල් කාලේ සිංහල බ්ලොග් ලියන්න ගිහින්, යුනිකෝඩ් විරෝදීන්ගෙන් එල්ලවුනු විවේචන නිසා ඒවගේම , ඔවුන් බ්ලොග් පිටුවලට ඇවිත් ලියා යන ඇතැම් දෝෂාරෝපණ නිසා අදහස් ප්‍රකාශ accept කළ පසු ඒවා comment යටතේ ගොනු කරන්නට මට විතරක් නොවේ අපි බොහෝ දෙනෙක්ට සිදුවුනා. ඒක මම හිතන්නේ හරේශ් මගෙන් ඇසූ ප්‍රශ්ණයට පිළිතුරක් වෙනු ඇත. දැන්නම් පෙර මෙන් අපේ මේ බ්ලොග් පරිශීලනය කරන පිරිස් අඩු නිසා ඇතැමුන්ට මෙන් feed back නොලැබුනත් comment moderation ඒ විදිහටම තියන්න උත්සහ කරනවා. එතකොට අඩු තරමේ ඉඳහිට උනත් ලැබෙන ප්‍රතිචාර මොනවද කියලවත් බලාගන්න පුළුවන්නේ.<br />වෙලාවකට හිතෙනවා අපි මේ කරන හැම දෙයක්ම නිස්සාරී දේවල් කියලා. නමුත් මෙලොව පැවැත්ම ඇත්තේද එහිම නොවේද ? "සබ්බේ පෘතග්ජනා උන්මත්තකා" කියලත් කියනවනේ. එනිසා පුළුවන් තරම් හිත එක අරමුණක පිහිටුවාගෙන ඉන්න උත්සහ කිරීම වටී.<br /><br />අපේ උන් සිතින් වෙන්වී ගිය මෙකල<br />සිහිනයක් වගේමැයි ඒ ගෙවුනු කල<br />දරාගත නොහැකි දුක නෙත් කඳුලු කර<br />සැනසෙම් කොහොම සතුටින් සිත පුබුදු කර<br /><br />While going through some pages of an old diary I found this really lame essay (as I called it),which was written in my 4th year.<br />(I'm sorry its not a poem but just my experience)<br /><br />I've held hearts , young and old..<br />with tearing eyes on first few days<br />some had scars..old and healed,<br />ruptured valves, calcified arteries<br />we measured the length the weight and valves<br />just to see how much,one's heart had survived<br /><br />Its really hard to hear and know<br />is that a gallop, a murmur or an ejection click<br />We weep and cry and throw it all out,<br />Tiny pinch pain becomes hard to hold up<br />The heart gets a scar when it all ends up<br /><br />listening through membranes right into my ears<br />All that miseries weeps and tears<br />lub dub lub dub Ends up with a scar !<br /><br />its just a thought<br />"you know what they say about stopped clocks: They're always right twice a day."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8900579005079110390?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-17346451723692454112008-09-05T21:25:00.004+05:302008-09-05T22:12:04.826+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAjVHrzUD0I/AAAAAAAAAYE/lcis7zvurFU/s1600-h/arogya+copy.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAjVHrzUD0I/AAAAAAAAAYE/lcis7zvurFU/s400/arogya+copy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5190632898538245954" border="0" /></a>උදේට නැගිටින්නේ පහළ රූම් එකේ යාලුවාගෙන් ලැබෙන දුරකතන ඇමතුම නිසා, පුදුම තෙහෙට්ටුවක් දැනෙන්නේ, මොකද දවසට නිදා ගන්නේ පැය 5 වැනි සුළු කාලයක්,<br />ලෙඩ්ඩුන්ට උපදෙස් දෙනවා, පැය 7-8 නිදාගන්න නිදිමරන්න එපා, මනසට හොඳ නෑ කියලා. එහෙම කියන අපේ නින්ද පැය 5යි<br />බස් එකේ යන ගමන් පොඩ්ඩක් ඇස් පියා ගන්නවා. ඒත් ඔහොම නිදියලා මොකටද කියලා අම්මාගෙන් බැනුම් අහනවා.<br />ඊළඟට අපිම උපදෙස් දෙන්නේ, හොඳ සමබල ආහාර වේලක් කන්න , පෝෂණය හරීම වැදගත්,<br />ඒත් අපි, බස් වල යන ගමන්, ගිලින පාන් පෙත්ත, දවල්ට වැඩ වැඩිකමට වෙලා පහුවෙලා කන බත් ඩිංග, එතනිනුත් ඉතින් අපිටමයි අවැඩක් වෙන්නේ, ගැස්ට්‍රයිටිස් හැදිලා තමයි නවතින්නේ දවසක.<br />නිවාඩුවක් ලැබෙන තුරු ඉන්නවා, හොඳට නිදා ගන්න, හොඳට උයලා මිරිස් තුනපහ රහට කෑමක් කන්න<br /><br />මීට වසරකට පමණ පෙර ---- රෝහලේ අපට කෙටි කාලීන පුහුණු වැඩ තියෙද්දී, බොහෝ වෙහෙස මහන්සි වුනු දවසක , එක්තරා මහළු සීයා කෙනෙක් වටේ අප සියල්ලම රොක් වෙලා ඔහුව පරීක්ශා කරමින් සිටියා. . "දූ කාලද දවල්ට, ඇපල් ගෙඩියක් දෙන්නද දුවේ" කියලා අහද්දී ඇත්තටම අපිට දැනුනේ පුදුමයක්, කාරුණිකව අපට කෑම අනවශ්‍ය බව ඔහුට පැවසුවද බඩුමිල අහස උසට නැග ඇති මෙවන් කලෙක රජයේ රෝහලක නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ලබන ඒ සීයා ඇත්තටම ඒ වන විටත් දවල්ට ආහාරයක් නොගෙන එහෙ මෙහෙ දුවමින් සිටි අපිට අනුකම්පාවෙන් තමන්ගේ දරුවෙකුට සලකන ආකාරයේ ලෙංගතු කමකින්, බඩගින්නේ ඉන්න එපා යැයි පවසමින් අපට දැන මුතු කම් දුන්නා. සිරි සිරිමල් ට නම් එය මාව බයිට් එකට ගන්න අපූරු වචන ටිකක් උනත්, ඒ ඇසූ ඇසුමත් හිතට කියාගන්න බැරි අපූර්ව හැඟුමක් හිතට ලං කරා, මිනිස්සු අතරේ පවතින ලෙංගතුකම එයින් මහා විශාලෙට පෙනුනා. මේ ළඟදී දවසක අප හමුවූ විට සිරිමල් මේ සිද්දිය නැවත මතක් කළා.<br />අපි දෙන උපදෙස් අපිටවත් පිළිපදින්න වෙලාවක් නැහැ, සමහරක් විට.<br />අර තමන් දෙන උපදෙස් තමන්ම නොපිළිපදීන අයට ඉංග්‍රීසියෙන් කියනවා හිපොක්‍රිට් කනෙක් (hypocrite - <span class="sense_break"><span class="sense_break"><span class="sense_content">a person who acts in contradiction to his or her stated beliefs or feelings) </span></span></span>කියලා<br />ඔහොම බලාගෙන ගියහම හිපොක්‍රිට්ලා තමයි අපි ඔක්කොම.<br /><br />කියන දේ නොකරයි<br />නොකරන දේ කියයි<br />නොවන දේ ගැන හිතයි<br />හිතන දේ නොවෙනකොට.... හරි දුකයි<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1734645172369245411?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-86410497592259280332008-09-04T18:04:00.006+05:302008-09-04T18:16:03.244+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SL_WwghD5II/AAAAAAAAAeE/1gLmt5RlFeU/s1600-h/Sakvalihini.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SL_WwghD5II/AAAAAAAAAeE/1gLmt5RlFeU/s400/Sakvalihini.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242144620133213314" border="0" /></a>වෙනස් වෙන හිතක නොවෙනස් යම් දෙයක් තියේද ඉතිරිව ?<br />ජීවිතේ නිරන්තරයෙන් වෙනස් වීම් වලට ලක් වෙනවා, සමහර වෙනස් වීම් අපිට දරාගන්ට බැරි තරම් දුක උනත්, අපි ඒවාට අකමැති උනත් ජීවිතේ කොහොම හරි ඉදිරියට ගමන් කරන්න අපි උත්සහ ගන්නවා , ඒක ලෝක ස්වභාවය.<br /><br />කවි ලිව්වෙ නැද්ද ? දැන් ලියන්නේ නැද්ද? එක දිගටම ඇසෙන ප්‍රශ්ණ කිහිපයක්.<br />නව කතාව ගැන ලැබුනු ඊමේල් අතරේ මෙන්න මෙහෙම දෙයක් සඳහන් උනා<br /><br />අපේ ඔරලෝසුවේ ඔයා පැය කට්ට අපි තත්පර කට්ට දන්නවද ඔයා එක පාරක් කැරකෙනකොට අපි ඔයා වටා 43200 වරක් කැරකෙනවා...<br /><br />මගේ පමාව ගැන විමසා උපමා උපමේයයන් සමග ලියා එවූ ඒ සොයුරාටත් ස්තූතියි.<br />ඉතා අදික ලෙස නිදි වැරීම සහ මහන්සි වීම හේතු කොටගෙන ශරීර සෞඛ්‍ය ටිකක් විතර පිරිහුනා. අන්තර් ජාල පහසුකම් නැති නිසාත් වේලාවක් නැති නිසාත් ලියන්න බැරි උනා. හිතට නැගෙන සිතුවිලි හිත තුලම නැතිවෙලා ගියා. සිතේ එකලස් භාචය නැති උනා. ඒත් ඉතින් ජීවිතය ඒ වගෙයි.<br /><br />ඒ අතර තවත් වෙබ් අඩවියක, ජාතිමාමකත්වය ගැන හුවා දක්වමින්, මගේ අනුදැනුමකින් තොරව මා ලියූ කවි පළ කර තිබුනා , මගේ වෙබ් අඩවියද මේ බ්ලොග් අඩවියට සම්බන්ද කර තිබුනා.<br />එසේ අන් අයගේ කැමැත්ත අකමැත්ත නොවිමසා, තමන්ට හිතෙන අරමුණකට හැමෝම ඈඳා ගැනීමට තවකෙකුට ඇති අයිතිය ගැන මීට වඩා විමසා බැලීම වටී.<br />අඩු තරමින් මින් පසු එසේ ලේබල් ඇලවීමට කලින්, ඊමේල් එකක්වත් එවා අදාල නිර්මාණකරුවන්ගෙන් ඒ සඳහා අවසරය ගන්නේ නම් වඩා හොඳ බව මට සිතේ.<br />මා දන්නා හඳුනන බ්ලොග් ලියන සහෝදර සහෝදරියන් මගින් මට මේ ගැන දැනගන්ට ලැබුනා. පැසසුම් ගුණ වර්ණනා ඇත්තෙන්ම අනවශ්‍යයි.<br />සේකරගේ සක්වාලිහිණි කාව්‍ය ග්‍රන්ථයේ එන මගෙ කවියෙන් මා නොසොයන් කවිය මතක් වුනේ අලුතින් එකතු වූ බ්ලොග් කිහිපයක් කියවන අතරතුරදී...<br /><br />අපි හැමෝම නොදැනුවත්වම එකම අරමුණක් ඔස්සේ ගමන් ගන්නා අතර, මට කලියෙන් ඔබට ඒ අරමුණ සාක්ෂාත් කරගන්ට පුළුවන් වුනොත් ඔබේ නමින් පැසසුම් මල් පිපේවි. ඒ මල් තුල මා දකින්න.. යනුවෙන් නිරපේක්ශ සිතුවිල්ලක් කැටි කොට ලියවුනු මේ කාව්‍යය මසිත නිරන්තර නින්නාද දේ.<br />මතුවටත් එසේමැයි.<br /><br />නැවත අන්තර්ජාල පහසුකම් ලැබුනු විගස සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සමූහයට අළුතින් එකතු වූ අපූර්ව නිර්මාණකරුවන්ගේ බ්ලොග් අඩවි කියවන්ට ලැබුනා.. අපි කිහිප දෙනෙක් පමණක් බ්ලොග් කරණයේ යෙදෙනකොට, සිංහල බ්ලොග් මැරතන් පවා තියන කොට පැවති සිංහල බ්ලොග් ඉඩෝරය නිමවෙන සුභ ලකුණු හැම තැනම දකින්නට ලැබුනා. ඔක්කොම පුළු පුළුවන් විගස කියවන්නයි බලාපොරොත්තුව.<br /><br />බෝමන් ( සහෝදරයා) ලියන <a href="http://nalindemel.blogspot.com/">ජීවිතයේ තවත් මොහොතක්</a> කියවන්න, හිතන්න දොඩන්න හැකි බොහෝ දෑ හිතට කිට්ටු කරන අපූර්ව සිතුවිලි සංහිඳක්.<br /><br />හරේෂ්ගේ <a href="http://haresheranga.blogspot.com/">ජීවත් වෙනකොට</a> පිටුව මිහි මත පණ ගැහෙන හැම තත්පරයකම වටිනාකම සිතට ළංකරනවා කියලා දැනෙනවා. ගුණමකු කමින් නිරන්තරයෙන් බැටකන මිනිස් ගුණ දර්ම පිළිබඳ වඩා යතාර්ථයානුකූලව කියවීමක් ඒ ඔස්සේ මා දුටුවා.<br /><br /><a href="http://abnormalminds.blogspot.com/">ඇබ්නෝමල් දෙසිතක සිතුවිලි</a> නමින් ලියවෙන මලීගේ සිතුවිලි පිටුව.. සමාජයානුකූලව සම්මත දෑ තුල පවතින කඩතොලු දකින, ඒ ගැන එදිනෙදා ලියන කියවන බසින් දොඩන මේ පිටුව මෙතෙක් දකින බ්ලොග් ආකෘතිවලට වෙනස් අයුරකින් ලියවෙන්නක් වුනත්. ඒ වෙනස හොඳයි කියලා කියන්න පුළුවන්. නියමයි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8641049759225928033?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-80623770807973883742008-08-03T20:08:00.008+05:302008-08-03T20:32:33.212+05:30<p>අද ඉතාම පැහැබර දවසක්, කොළඹ පැත්තෙ යන්න උවමනාවක් තිබුනේ නැති නිසා ගෙදරටම වෙලා හිටියා, ඒත් සැරින් සැරේ වහන අරින පාරවල් නිසා පසුගිය සතියෙම ගොඩාක් දුක් වින්දා, වෙලාවකට ඉන්න බස් රථයෙන් බැහැලා වෙනත් මං ඔස්සේ පයින් ඇවිදිමින්, ගෙදර එන්න සිදුවුනු අවස්ථාද නොමැත්තේ නෑ.<br />බොහෝ වෙලාවට අසල සිටින්නන් වුවත්, ඕගොල්ලොන්ගෙ ආණ්ඩුවේ වැඩ කියමින් අනික් අය වෙත දෝසාරෝපණ දැම්මේ ඔවුන් සහයෝගය දක්වන වෙනත් පක්ෂ වල වෙනත් නායකයන්ගේ උතුම් බව කියා පාමින්. කොහෙටවත් නැති මම නෑසූ කන්ව සිටියා. ඒත් මේ ආණ්ඩුව අපේ නොවේ කියලා සිදුවන සියල්ල විවේචනය කරන්න හෝ සාදාරණීකරනය කරන්න අපිට පුළුවන්ද ? තමන්ගේ ආරක්ෂාව වගේම රටේ මහජනතාවගේ පහසු අපහසු කම් ගැනත් හිතන නායකයන් සිටී නම් යෙහෙකියි සිතේ. හරියටම තම රාජකාරිය ඉටුකරන්නේ අපේ ත්‍රිවිද හමුදාව සහ පොලීසිය කියලා තමයි හැමෝම කතා වෙන්නේ, රටේ වත්මන් ආරක්ශක තත්වය ගැන හිතනකොට මටත් එහෙමයි හිතෙන්නේ.<br />මගේ හිත මිතුරු චාමික අයියගේ විවාහ මංගල්‍යයට සුභ පැතුම් එක් කරන ගමන්ම, ඔහුගේ සහ අතිනත ගන්නා සොයුරියගේ සියලු පැතුම් ඉටුවෙන, සාර්ථක දිවියක් ප්‍රාර්ථනා කරමි.<br />මේ මාසය මගුල් මාසයද කියලා හිතෙන තරම්ම මංගල උත්සව වලට ඇරයුම් ලැබුනා, විවාහ වෙන්නෙත්, නෑ හිත මිතුරු සොයුරු සොයුරියන් නිසා අපිටත් ඉතින්, වෙඩින් කේක් ඔතන්න, පෙට්ටි හදන්න, කාඩ් හදන්න එමට වැඩ. ඒ අස්සෙ submit කළ යුතු case reports ටිකකුත් තියෙනවා එනිසා ඒ වැඩ කටයුතු අහවර කරන්න දැන් බ්ලොග් ලියමන මෙතනින් සමාප්ත කරනවා<br /><br />සුභ නැකැත් සපිරි දින<br />සිත් තොසින් පිරෙයි පෙම<br />මගේ ආසිරි තුටින<br />මගේ උන් වෙත ඉසිමි..<br />පෙම් පැතුම් ඉටුවෙලා<br />සිතේ මල් පිදිලා<br />සුභ පැතුම් පේවිලා<br />සසර බැමි තිර වෙලා<br /><br /><br /> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8062377080797388374?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-6240394781343438692008-07-28T22:30:00.008+05:302009-01-22T12:31:09.677+05:30මෙලොව එළිය දකින් හැම ජීවිතයකම අරමුණක් තිබෙනවා , ඒ හැම ජීවිතයකටම වටිනාකමක් තිබෙනවා, එහෙම වෙන්නේ අපි මිනිස්සු නිසයි.<br /><br />ප්‍රසව හා නාරි වේද වාට්ටු වලදී, අළුත උපන් බිළිඳු දරුවන් තුරුලු කරගෙන සිනහ නගන මව්වරුන්ද, මෙළොච එලිය දකින්ට සිටි කිරිකැටියා අහිමිව හඩා වැලපෙන මව්වරුන්ද පියවරුන්ද දුටුවෙමි. උන්ගේ දුක බෙදාගැනීමට නොහැකිව වැලපීමි. එක පසෙක එක් අයෙකුට සතුට සැනසුම ඇතිකල්හි එනෙකෙකුට දුකක් කරදරයක් උරුමවේ, ලෝ දහම එයමය.<br /><br />මුදල් වලට මනුස්සකම යටව ගිය යුගයක, මුදල් මත්තෙම නැහෙන ජීවිත අතර මනුස්සකමට පොරබදන එක මෝඩකමක්ද? හැම තැනම එක වගේ , කොහේ ගියත් හැම මුවකම තියෙන්නේ සෝ සුසුම්, හිනා කන්දක් කර පින්නගෙන, සිත් සතුටෙන් හිටියට, නැවත යන්න සිදුවෙන්නේ, හිත පුරා දුක් දෝමනස්සයන් පුරවගෙන, මහ මෙරක් තරම් ආදරේ අර ගව් සිය දුරින් ඇදෙන්න…. සුපර් ස්ටර් සින්දු වල ගයද්දී ආදරයට මිලක් නියම කරන්නන් අතරින් ජීවිතේට මුලින්ම අවශ්‍ය මුදල්මය යන්න කියවෙනවා. මුදල් මත්තේ ජීවිත ගොඩ නොනගන එක අපි වැන්නවුන්ගේ මෝඩකමය කියලා කියන එකත් අහගෙනම, හිතට එන සංවේදනා සියල්ල පෙර මෙන් කවි පද ගොන්නකට පෙරලන්න බැරි තරම් සිත, ගත , අත අප්‍රාණ වී හමාරයි. ඉදින් මේ ඒ සියල්ලේ අවසානයද ?<br /><br />කියූ සියල් දෑ ගොලුව ගිය මොහොතක,<br />ආදරය මුදල් අභියස පැරදූනු කල්හි<br />පැතූ පැතුම් හැම දෙනෙත් අභියස<br />සුනු විසුනු වී ගිය මොහොතක<br />ඇයැදුමත් රිදුමකි මහත්<br />හිතේ හිතුමන් සියල් නැතිවුනු කල්හි<br />ඉතිරි වෙන යමක් ඇත්නම් …<br />ඒ සියල් නටබුන් මතක මත්තෙන්,<br />ඉරිතලා කේඩැරි වී ගිය මතකයන් පොඳිබැඳ<br />යලිත් හැරෙන්නට නොහැකි ගමනක අවසානය කරා යන්නේ කෙසේද?<br /><br /><br />රේඩියෝවෙන් දුක්මුසු ගීයක් ඇසේ…සෙන්ටිග්‍රේඩ් සංගීත කණ්ඩායම ගායනා කරන්නකි, අසා සිටින කල්හි දෙනෙත් අගට කඳුලක් ගෙන ආවා...<br /><br />වාවන්නට බැරි තැන දුක් කඳ<br />දෙනෙත් පියන් කවුළු කඩා<br />දෝරෙ ගලා ගිය උණු කඳුලැලි<br />වියළි දෙතොල් මත වැටුනා<br /><br />ගීය අවසානයේ මෙසේද ඇසේ<br /><br />මැලැවුනු මගෙ දෙතොලෙහි රැඳි තතු<br />සැමගෙන් සඟවා ඉන්න<br />ඔබ නොමැතිව සිනහ නගන'යුරු මට කියා දී යන්න…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-624039478134343869?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-57786023504665240792008-07-17T14:00:00.001+05:302008-07-17T14:02:13.884+05:30එහෙ මෙහෙ දිග දුර ගමන් කිහිපයක් නිසා එකදිගට බ්ලොග් සටහන් ලියන්නට බැරි වුනා<br />හැම තත්පරයෙම මොකක් හෝ වැඩක් ඉහමතට වැටෙන, එහෙ මෙහෙ දුවන ගමන් හිතට එන හිතිවිල්ලක්වත් ලියාගන්න බැරි තරමටම ජීවිතේ කාර්යබහුල උනේ මටත් නොදැනීමයි.<br /><br />එ' අතරතුර ලද විවේකයේ සූ අක්කාගේ කොම්පියුටරයෙන් මෙසේ බ්ලොග් සටහනක් එකතුකරන්නට සිත් විය<br /><br />යන එන දකින තැන තැන<br />මුහුණු වල ඇත්තේ නොරිස්සුමක්<br />කතා බස් කලත් වචන වල නැහැනෙ ලෙන්ගතුකමක්<br />කොයි වෙලේ බෝම්බයක් , කොහෙන් පිපිරේද<br />චකිතයෙන් කල් ගෙවන ජිවිත...<br /><br />යලිත් සපැමිණ ලියන්නම් අන්තර්ජාල පහසුකම් ලැබුනු විගස<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5778602350466524079?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-68208676525403852942008-06-13T10:59:00.007+05:302009-04-16T17:01:30.514+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SecXDBG6wSI/AAAAAAAAAw8/xFeQg0u2VpI/s1600-h/ape_aththamma.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 232px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SecXDBG6wSI/AAAAAAAAAw8/xFeQg0u2VpI/s320/ape_aththamma.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325250424993399074" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />අත්තම්මා නිවන් ගිහින් අපටගොඩක් ඈතයි<br />හුඟ දවසක් බලන් හිටියා එන්නෙම නැති ගානයි<br />ඒ වුනාට කියා දුන්න කවි සීපද වාරම්<br />අත්තම්මගෙ තාලයටම මට තාමත් පාඩම්<br /><br />හර්ෂණ දිසානායක පොඩි මල්ලී කියන මේ සිංදුව මට අහන්න ලැබුනේ, අපේ එහා ගෙදර පොඩි කෙලි පැටික්කී මේ සිංදුව කීව නිසා, පස්සෙ හොයලා බලලා, තියෙන තැනත් යාලුවෙක් හොයා දුන්නා<br />අහන්න කැමති අය <a href="http://www.sinhalaya.com/nimnaya/spdls/athtamma.mp3">මෙතැනින්</a> අහන්න<br /><br />මා වෙදදුරෙක් වෙනු දකින්නට වඩාත්ම ඕනෑ වූයේ මගේ අත්තම්මාට සහ ආච්චීටයි. හවසට තෙල් ගා අත්තම්මාගේ කකුල් දෙක සම්බාහනය කරද්දී, "දොස්තර කෙනෙක්ම වෙන්ට ඕනෑ මයෙ පුතේ" යැයි ආදරෙන් මට නිතර දෙවේලේ පැවසූ මගෙ අත්තම්මා, මා කැම්පස් යන්නටත් පෙර අප අතරීන් වෙන්වී ගියා.<br />ඊළඟට කොළඹ ආච්චී, පාසැල් ගොස් ගෙදර එන ගමන් හෑමදාම ආච්චීගේ ගෙට ගොඩ වෙනවා බඩ පුරවා ගන්න යමක් වැරදෙන්නේ නැහැ. නමුත් මම වෛද්‍ය විද්‍යාලේ පළමු වසරේ හිඳිනා විට ආච්චිත් අප අතරීන් වියෝ උනේ නොසිතූ අයුරින්. නිතර සිහිනෙන් මා වෙත ඇවිදින් සුව දුක් විමසන ආත්තම්මාද ආච්චීද මතක් වී මේ බ්ලොග් සටහන ලියවෙද්දී මගේ නෙතට කඳුලක් ආවේ මා නොදැනීමයි.<br /><br />ඉස්සර මං පොඩි කාලෙ අත්තම්මා මට කියන්නේ කළ වැද්දා කියලා, ඇයි නිතරම ඉන්නේ ගස් උඩමනේ ,උදේ හිටන් හැම තැනම දුවලා දුවලා කැලෑ බඩවැටි අස්සේ් කරක් ගහලා, අපි පොඩි එවුන් හවසට ගෙදර එන්නෙ, නමිනං, අමු ගම්මිරිස් ඇට,ඔළිඳ ඇට හෝ මල් බෙරි වලින් සාක්කු පුරවගෙන. මහා විසාල අරලියා ගහ මුදුනේම තමයි ගොඩක් වෙලා ගත කරන්නේ.<br />ගහ මුදුනටම නඟින කෙනා ”රජ්ජුරුවෝ උඩයි උඩයි චූ කොල්ලෝ බිමයි බිමයි ” කියලා බිම ඉන්න අයට විහිළු කරනවා මට තවත් මතකයි<br />අවුරුද්දට අරලිය ගහේම ලොකු අත්තක ඔන්චිල්ලාවක් බැඳලා පදින්න අපි ඔක්කොම එකතු වෙන්නේ පුරුද්දට වගේ.<br />ඔන්න ඉතින් පොල් පිත්තක් කපලා තමයි කඹේ අතරට දමන්නේ ඔන්චිල්ලාවේ ඉඳගන්න බංකුවක් වගේ. මට ඉතින් හරි අමාරුයි පොල් පිත්තේ ඉඳන් ඉන්ට, මං කරන්නේ් කොට්ටයක් හොයන් ඇවිත් දානවා ඔන්චීල්ලාවේ, ඉතින් සැරයක් කොට්ටේ ගෙට ගන්න අමතක වෙලා වැස්සට තෙමිලා අත්තම්මාගෙන් බැනුම් ඇහුවා හොඳට. කඳුරේ ගල් උඩ දුව දූවා වැඩ පෙන්වන්න ගිහින් අන්තිමට ලෙස්සලා වැටිලා මඩ නාගෙන, දෙසරයක් නාපු අවස්තාත් නැත්තේ නෑ.<br /><br />ගෙදරටම වතුර අරන් තිබ්බත් නාන්නනම් අපි ලොකු අක්ක එක්ක හරි පොඩි අක්ක එක්ක හරි කඳුරට හරි ඔයට හරි දුවනවාමයි. ඒ දෙන්නම නැත්නම් ඉතින් අත්තම්මා එක්ක පීල්ලට යනවා. අත්තම්මාට වතුර පයිප්ප අරහං<br />අත්තම්මා කියන්නේ ඇඟට දෙනෙන්නෙවත් නෑ කියලා වතුර මලෙන් නානකොට, ඉතින් ගෙදර උයන පිහින හෝදන වැඩ වලට විතරමයි දිය කඳුරෙන් ගෙදරට එන පයිප්ප වතුර පාවිච්චි කරන්නේ.<br />ගස් මුල් ගල් හෝදගෙන ගලා බහින සීතල කඳුරෙන් වතුර ටිකක් නෑවම තියෙන සනීපේ කවදාවත් නගරෙ අපිට වතුර පයිපයකින් වතුර මලකින් එන ක්ලෝරීන් වතුරෙන් ලැබෙන්නේ නැහැ.<br />අපිට කැස්සක් උණක් තිබ්බත් අත්තම්මා අපිව නාවනවා, මෙන්න එසැනින්ම කැස්ස උණ කොහේ ගියාද කියලා නැහැ. ගස් මුල් හෝදන් එන වතුරේ ඔසු ගුණයක් තියෙන බවයි අත්තම්මලා විශ්වාස කරන්නේ.<br />අද අපි කොණ්ඬේ වවා ගන්ට දිස්නේ දෙන්ට යැයි කිය කියා කොයි තරම් රසායනික දේ්වල් ඔළුවට හලා ගන්නවද.. ඒ කාලෙ නම් මට මතකයි, නාන දිය කඳුර අද්දරම වැවිලා තිබ්බ කෝමාරිකා පඳුරෙන් කෑල්ලක් කඩලා අත්තම්මා අපේ ඔළුවේ ඉඳන් ඇඟ පුරාම ගානවා.<br /><br />නුවර මහ ගෙදර සොල්දරේ අපි පොඩි අයට තහනම් ප්‍රදේශයක්. ඒක උඩ කල වැද්දෝ ඉන්නවා කියලා ලොකු අම්මලා එහෙම අපිව බය කරලා තිබ්බේ, එනිසා අපිනම් කවුරුත් ඒක උඩට නඟිනවා තියා බලන්නවත් ගියේ නෑ. කළ වැද්දෝ කියන්නේ මුගටියෝ වගේ සත්තු ජාතියක් කියලා නොදත් අපි, කකුල් දෙකේ වැද්දෙක් සිටිනවා යැයි බියෙන් එහි නොගියෙමු. පසු කලෙක තමයි වැටහුනේ අපට සොල්දරේට නගින්න නුදුන්නු හේතුව. ලොකු අත්තා එකතු කරන ලද පැරණි පත පොත සේරම තිබුනේ සොල්දරේ හෙවත් ගෙදර උසම ස්තානයේ, බුදු පිළිමය සහ වන්දනා කටයුතු සිදු කරන තැනත් තිබුනේ එහිමයි. පසු කලෙක, මට මහා දැනුම් ආකරයක් උනේ මේ සොල්දර පුස්තකාලයයි.<br />මේ ලඟදී ආපහු නිවාඩුවට නුවර ගිය වෙලේ අරලිය ගහ මුලට ගියහම මේ සුන්දර මතකයන් හිත පුරා නේක රටා මවමින් සිතුවම් ලෙසින් දිග හැරුනා. අත්තම්මා අප අතරින් වෙන් වී ගියද ඇගෙ සුවඳ තවමත් ගේ පුරා රැඳී ඇතැයි මට සිතේ. ගොඩ දවසක් නුවර නවතින්නේ නැත්තේ අත්තම්මා නැති නිසාය කියලා ලොකු අම්මා එහෙම නෝක්කාඩු කියනවා. ඒක ඇත්ත, අත්තම්මා නොමැති ගෙදර වසන විට මහා පාළු හැඟීමක් මගේ සිතපුරා නැගෙන්නේ<br /><br />ඉහත පද පේලි මා ලියූවේ අත්තම්මා අප අතරින් වියෝ වූනූ වේදනාවෙනි. එළිවැට එළිසමය නොගැලපීම ගැන සමාවෙන්න.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-6820867652540385294?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-77117069490703910542008-06-08T12:34:00.008+05:302008-10-26T00:19:50.799+05:30ගොඩ කාලෙකින් කවියක් පල කරන්නට බැරිවීම ගැන කණගාටුයි, මරණය ගැනත් ජීවිතය ගැනත් මා ලියූ සටහනට සටහනක් එකතු කල සහන් ගේ අඩවිය ගැනත් සටහනක් තියන්නට හිතුවත් එකල විභාග භීතියෙන් සිටි හෙයින් ලියන්නට යමක් හිතාගන්නට බැරිවිය.<br />නුදුරු දිනකම තිබ්බතයේ මල පොත ඉල්ලාගෙන කියවන්න ලැබේවි, එතකොට ඒ පිළිබඳ වඩා සවිස්තරාත්‍මක යමක් ලියන්නට හැකිවේවියැයි සිතෙනවා.<br /><br />මගේ මිතුරු ,නෙළුම් "lotus" ගේ අලුත්ම බ්ලොග් එකක් ගැනත් ආරංචිය මෙහි සටහන් කරනවා.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);">I am happy to announce that another good friend of mine joined the blogger. We were quite busy yesterday setting up her blog which consists of English poems of hers. </span><br /><br /><a href="http://nishmi.blogspot.com/">Nishmi's thoughts</a><br /><br />nishimi කලක පටන් ලියා එකතු කල ඉංග්‍රීසි සහ සිංහල කවි එකතුවක් ඇගේ බ්ලොග් සටහන් තුලින් එලි දක්වන්නයි සූදානම ඉතින් හැකිනම් ඒවා කියවා බලා ඒ ගැන අදහස් කිහිපයක් එකතු කරන ලෙස සියල්ලන්ගෙන්ම ඉල්ලා සිටිනවා.<br />අලුත් කවි රැගෙන එන්නම් ඉක්මනින්...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-7711706949070391054?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-82704729572356621732008-06-01T14:30:00.009+05:302008-06-01T14:50:27.566+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SEJl9hKSR5I/AAAAAAAAAco/OjZe2ZwSewA/s1600-h/3963.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SEJl9hKSR5I/AAAAAAAAAco/OjZe2ZwSewA/s320/3963.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206836226741651346" border="0" /></a>Exams ..... arggggg,<br />where's my anti stress pill<br /><br />"Exams may come , exams may go<br />but we stress for ever .... " a famous quote among students..<br /><br />Just a small thought about the mini verse I've written - I know that homba is not an appropriate word to describe an anatomical region on human body. Its just a phrase of expression.<br />Hombata aninawa, means "a punch on the face"<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SEJpxxKSR7I/AAAAAAAAAc4/zztsGNvoxBg/s1600-h/jeewithe.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SEJpxxKSR7I/AAAAAAAAAc4/zztsGNvoxBg/s400/jeewithe.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206840422924699570" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8270472957235662173?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-23787273542154559812008-05-26T15:43:00.012+05:302009-04-16T16:55:08.876+05:30Every thing's gonna end some day. Nothing will last forever and so is my poetry. No matter how hard we try to surround our selves with creature comforts one day we all have to depart from our loved ones.<br /><br />The poem Tatyana was written for a friend of mine who's studying in Russia. Although my friend's parents dislike and disagree of his relationship, when it comes to love, religion or ethnicity don't matter at all.<br /><br />සියලු දේ නිරපේකශව දකින්න උත්සහ කලද , සාපේක්ෂ දැකීම් කියවීම් වලින් ගහණ මිනිස් පුරයේ එලෙස සීතීම පවා කිසිඳු පල ප්‍රයෝජනයක් ඇති දෙයක් නොවේ.<br />සදාකාලික නොවන කිසි දෙයක් නොමැති කල්හි තාවකාලික සැනසීම පතා නොයෙක් අකැපා පාපී ක්‍රියාවන් වලට පෙළබෙන්නන් සිටින සමාජයක අද අපි ජීවිත ගෙවන්නේ.<br />මේ ලියන බ්ලොග් පවා මා මිය ගිය පසු යම් දිනක නවතීවී. එවිට බෝ නම් නාමය සහ මේ ලියූ කවි පද රචනා මිසක ස්ක්‍රීනයක් අභියස හිඳ මේ අකුරු යතුරු පුවරුව මතට ඇඟිලි තුඩු අගින් ලීයනයෙහි යෙදුනු මේ කය ඉතිරි නොවනු ඇත.<br />ගියා ආත්ම භවෙහි මා කුමන තැනක කුමෙක් වී සිටියේද යන්න මම නොදනිමි. එහෙත් මිනිස් ආත්ම භවයක් ලැබගන්ට පින් කළ හෙයින් මෙසේ ඉපදුනද අපේ කර්ම ඵල ශක්තීන් අනුව ඊළඟ භවයේ අපි කොහේ නම් උත්පත්තියක් ලබයිද?<br />සියලු දේ ගැන ශූන්‍ය සිතුවිලිම ලියන්නේ ඇයිද කියා යහළුවන් අසයි, එහෙත් සැබෑ යතාර්තය දකිද්දී ඊට වඩා යමක් ලියන්නත් බැහැ වගෙයි.<br /><br />අමතකව ගිය කවක්..<br /><br />බොහෝ පදරුත් මෙහි ලියම්<br />කිසි නොදිසි කරුමෙකි මහත්<br />අලුත් කවියක පාට සිතුවම්<br />සෙමින් විත් හදවත හරිත්<br /><br />ලියූ කවි ඇත මහ ගොඩක්<br />දකින කිසි ඇස නැහැ වගක්<br />අමතකව ගිය සිතුම් එකිනෙක<br />පාරවයි සිත යලි ඇවිත්<br /><br />නොවක් ගිනි මැද සිට මමත්<br />ලියා කුමටද කවි තවත්<br />අමතකව ගිය කවක් අතගෙන<br />තත්‍ය ලොව වෙත යලි හැරෙම්<br /><br />බෝ සමරතුංග ©<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-2378727354215455981?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-35187154699938322662008-05-22T10:19:00.006+05:302008-05-22T10:45:31.131+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SDT7nxKSRzI/AAAAAAAAAb4/Y-ZPgsb5EZU/s1600-h/477736999_9eeababe1d_m.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SDT7nxKSRzI/AAAAAAAAAb4/Y-ZPgsb5EZU/s400/477736999_9eeababe1d_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203060130149713714" border="0" /></a><a style="font-weight: bold;" href="http://bodhini.blogspot.com/2008/04/blog-post_7377.html">කඳුලූ මල් මහා පෝලිම..</a><h3 class="post-title entry-title"> </h3> <p>දකිනවා ඇසෙනවා, හැමෝගෙම දුක් කඳුලු ඒත් අපි ගොලු වෙලා අපේ හිත් වහගෙන අපිට පෙනෙන්නේ, අපිට දකින්න ඕනෑ ටික විතරයි.... තමන්ගේ චින්තන පාරාසයට අනුගත නොවන්නන් කපා කොටා ඉවත් කරන්න පොරා බදන මානවයන් පිරුනු ගෙන්දගම් පොළව පිට දකින්න ලැබෙන බොහෝ දේ අතර හිත දෝලනය වෙද්දී, ලියන්න හිතෙන දේවල් බොහෝමයක් මග ඇරෙනවා.<br /></p><p>නොයෙක් අකටයුතුකම් මැරකම්, අසම්මත ව්‍යාපාර මගින් මුදල් හරී හම්බ කරන අතරම ඒ සල්ලි වලින් අත දිග හැර පිංකම් කාලෙට වියදම් කරන කපටි කුටිලයන් ඕනෑ තරම් දකින්න ලැබුනා පසුගිය වෙසක් කාලෙ. එදාට ඔවුන්පන්සල් වල ලවුඩ් ස්පීකරයෙන් පිංවතුන් වෙලා.<br />උදේ හවස අපි යනෙන පාරවල් වලමයි ඔවුන් යන්නෙත් එන්නෙත්, ඒත් අර ඉන්ටර් කූලර් වල කළු වීදුරුවලට ඔබ්බෙන් පෙනෙන මිනිස් ජීවිත දිහා බලන්න ඔවුනට හිතෙන්නේ ජන්දයක් ලංවුනහම විතරමද? මට දුකයි අපේ රට ගැන...</p><p>ඉඳලා හිටලා ලැබෙන විවේකයේ කවියක් ලිව්වත්, ඒවා ලිව්වා කියලත් අමතක වෙලා යනවා,<br />අහම්බෙන් ෆෝල්ඩර අතරේ සැරි සරද්දී කාලෙකට කලින් ලියූ කවියක් දුටුවා.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">කඳුළු මල් මහා පෝලිම </span><br /><br />අනන්තය පුරා විහිදෙන<br />කඳුලූ මල් මහා පෝලිම<br />දැක දැකත් නොදැක යන්නේ<br />ඇයිද පින්වතුන්<br /><br />සී මැදුරු වලින් බැහැගෙන<br />සරන පුර සරා දෙ ඇසින<br />දැක දැකත් නොදැක යන එන<br />අරුම මට කියන්<br /><br />මතුපිටින සිනා පුරවන<br />වෙස් මුහුණු හොයා බැඳගෙන<br />හිතේ කුණු කිළිටි සඟවන<br />අයුරු මට කියන්<br /><br />සිල්වතුන් වෙලා දවසක<br />නිවන් පුර දොරටු දකිනට<br />සුදු බැනර් යටින් පුරවර<br />යනෙනු ඇත ඔවුන්<br /><br />© බෝ සමරතුංග</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-3518715469993832266?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-1423637700653643162008-05-19T09:00:00.004+05:302009-04-25T00:05:04.012+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SDD0yrGD9BI/AAAAAAAAAbg/RKMWlB8-5Ag/s1600-h/apewesak.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SDD0yrGD9BI/AAAAAAAAAbg/RKMWlB8-5Ag/s320/apewesak.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201926721011708946" border="0" /></a><br />මට මතකයි - අපේ වෙසක්<br /><br />බුදු බණ කිව්වා නිරන්තරේ<br />බුදු බණ ඇසුවා නිරන්තරේ<br />ගති ගුණ අතින් අපි තවමත් වනන්තරේ<br /><br />බෝසත් ගති ගුණ පිහිටන්නේ නැති ගතියක් අපි හට ඇතිවද මන්දා<br />මේ තරමට බුදු බණ අහනා රට දින දින පිරිහෙන කරුමය මන්දා<br /><br />සිරිත් විරිත් යහ ගුණෙන් පිරී ගිය නැවුම් ලොවක් මත සිහසුන බන්දා<br />එක ඉර හඳයට හිනැහෙන දවසක් යලි කවදාවත් නේවිද මන්දා<br /><br />එඞ්වඞ් ජයකොඩි මහතා සහ මාලිනී බුලත්සිංහල මහත්මිය ගායනා කරන මේ ගීතය රේඩියෝවෙන් ඇහැන්නට විය. ඒ ගීයෙන් කියනා ලෙසට ඇත්තටම තවමත් ගතිගුණ අතින් අපි අමනුස්සයන් වගේ. වෙසක් කාලෙට සිල් රෙදි පොරවගෙන අට සිල් ගත්තත් ඊට පස්සෙ ආයෙත් අර පුරුදු පිසාච දිවියටම හැරෙනවා.<br /><br />මට මතකයි, පොඩි කාලෙනම් අපි වෙසක් එනකම් ඉන්නේ දන්සැල් වඳින්න යන්න. දන්සැල් පවත්වන පිරිස, මෙය කරන්නේ ශ්රද්ධා භක්තියෙන්, ඔවුන් මෙය කරන්නේ හුදෙක් පින් පිණිසමය , එනිසයි දන්සැල් වඳිනවා යන්න භාවිතා කරන්නේ.<br /><br />වෙසක් බලන්න යන්න අපි ලක ලැහැස්ති වෙන්නේ හරිම ආසාවෙන්, සව් කැඳ , දුන්තෙල් බත් දන්සැල් මෙන්ම, කෝපි ප්ලේන්ටී දන්සැල් වඳිමින්. වෙසක් තොරණ් , වෙසක් කූඩු ඇතුලත් වෙසක් සැරසිලි නරඹමින් නගරය පුරා සැරිසරන්නේ හිත පිරි සතුටෙන්.<br />එ්ත් අද, වෙසක් බලන්න යමුය කිව්වොත් , වැඩිහිටි බොහෝ දෙනෙක් දක්වන්නේ නොකැමැත්තක්, වැඩිපුර සෙනග ගැවසෙන තැන් වලට යන්න බැහැ . රටේ තත්වය හොඳ මදි ඔය ආකාරයේ කරුණු කාරනා නිසා අද ගෙදරට වෙලා, රූපවාහිනියෙන් වෙසක් බලන්න බොහෝ දෙනෙක් හුරු වෙලා ඉන්නවා<br />මට මතකයි, වෙසක් දාට පන්සල් ගිහින් වැඳුම් පිදුම් කරාට පස්සේ, අප්පච්චී අපිව අගනුවර පුරා වෙසක් බලන්න එක්කගෙන යනවා, බොරැල්ල හංදියේ මහා තොරණ බලලා එතැනින් දෙමටගොඩ තොරණත් බලාගෙනම තොටලඟ තොරණ නරබන්න අපි යන්නේ අතරමග දන්සැල් වැඳගෙන ඉතින් ගෙදර එද්දී මධ්යම රාත්රියත් පසු වෙලා, ඒත් නගරය තාමත් අවදියෙන්.<br />සීදූව මහා වෙසක් කූඩු රාජයා, එක සැරයක් ඔරුගොඩවත්තේ ප්රදර්ශනය කළා, එයින් පෙන්වූවේ ඇසල මහා පෙරහැර, නැට්ටුවෝ අලි ඇතුන් නිලමෙළා පිරුනු මහ පෙරහැරක් කූඩුවත් එක්කම වටේට කැරකෙද්දි හැබෑම ලස්සනයි.<br />ඒ වගේම අගනුවර පිහිටි මහළු නිවාසයකට දානයක් දීම පාසැලේ බෞද්ධ ශිෂ්ය සමිතිය හැම වෙසක් කාලයේදීම කරන සද් කටයුත්තක්. හැම තිස්සෙම අපි ගෙදර එන්නේ හිත පුරා ලොකු දුකක් දරාගෙන, අනේ ඒ දෙමපියන්ව අර වගේ තැනකට දමන්න තරම් දරුවෝ කුරිරු උනේ කොහොමද කියලා අපිට හිතා ගන්නවත් බැහැ<br />සමහර වයසක සීයලා ආච්චිලා, අප එක්ක පැය ගනන් එක දිගට කතා කරමින් ඉන්නවා, ඇස් වලින් කඳුළු බේරෙද්දි එයාලගේ දරු මිණිපිරියො ගැන හරි උජාරුවෙන් කතා කරනවා, හුඟක් අයගේ දරුවෝ ඉහළට ඉගෙන ගත්ත ලොකු තානාන්තර දරන අය. ඒත් පොඞ්ඩක් හිතල බලන්න, කොයි තරම් ඉගෙන ගත්තත් ලොකු ලොක්කෙක් උනත් තමන්ගේ අම්මට තාත්තට සලකන්න බැරි නම් එ් ලොකු කම් වලින් ඇති ඵලය කිම. අම්මේ තාත්තේ ඔබේ දරුවාට පාසැල් විෂය දැනුම මෙන්ම අධ්යාත්මික ගුණ ධර්මත් කියා දෙන්න.<br /><br />යාන්ත්රික මිනිස් සමාජය තුල එක දිගට වැඩ කරන, දහඩිය වගුරුවන අපේ සිත් හැම තිස්සෙම කලබලකාරීය, නොසන්සුන්ය. ඉතින් එහෙවි කලබලයෙන් මදකට හෝ මිදෙන්න වෙසක් පෝ දින කාල වකවානුවේදිවත් උත්සහ ගත යුතුයි. කොහේ හෝ ගොස් නිවාඩු ගත කරනවාට වඩා, තම ගමේ පන්සලට ගිහින් පුණ්ය කටයුතු වල යෙදෙන්න උත්සහ ගන්න. ඒකයි සැබෑ බෞද්දයෙකුගේ යුතුකම.<br />ඔබේ දරුවන්ට නිවැරදි දහම් දැනුම ලබා දෙන්න, එය පොතට පතට පමණක් සීමා නොකොට, ප්රායෝගික පුණ්ය කටයුතු සඳහාද ඔබේ දරුවන් යොමු කරන්න. නිවැරදි මග දුටු දරුවන් කවදාවත් තම දෙමාපියන් මහළු නිවාස වලට කොටු කරන්නේ නෑ. මන්ද පව් පින් මොනවාදැයි ඔවුන් දන්නා හඳුනන නිසාවෙනි.<br /><br />අභිවාදන සීලිස්ස නිච්චං වද්දාප චායිනෝ<br />චත්තාරෝ ධම්මා වඞ්ඨන්ති<br />ආයුවණෝ සුඛං බලං<br /><br />”තෙරුවන් කෙරෙහිත් එමෙන්ම මාපිය නෑදෑ සිල්වත් ගුණවත් උතුමන් කෙරෙහිත් වැඳුම් පිදුම් ගරු කටයුතුකම් කරන තැනැත්තාහට මෙම අත් බව තුළදීම දීර්ඝායුෂ, ශරීර වර්ණය , කායික මානසික සැපත යන මෙකී මහඟු ගුණයන් සතරම හිමි වේ”<br /><br />ඔබ සැමට මෙත් කරුණා පිරුණු සුභ වෙසක් මංගල්යයක් වේවා !<br /><br />බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-142363770065364316?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-54110951170418743462008-05-18T11:03:00.005+05:302008-05-18T11:18:47.979+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SC_AObGD8_I/AAAAAAAAAbQ/xrC5wgKybfY/s1600-h/vesak343.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SC_AObGD8_I/AAAAAAAAAbQ/xrC5wgKybfY/s400/vesak343.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201587448660095986" border="0" /></a><br />අපේ වෙසක්<br /><br />රන් පාට රන් තැටිය පින් පාට පුරවගෙන<br />වෙසක් අසිරිය අරන් පෙරදිගින් නැගෙන සඳ<br />සිල් සුවඳ පින් සුවඳ මද සුළඟ හා වෙලී<br />මගෙ දෙරණ දස අතට වෙසඟ සිරි කියනවද<br /><br />වෙසක් දා පිංකමට සඟරුවන පෙරහැරින්<br />සාදු නාදය මැදින් පන්සලට වඩිනවද<br />පෝයදා සිල් ගන්ට මං නැතත් යාළුවන්<br />සුදු වතින් සැරසිලා පන්සලට ඇදෙනවද<br /><br />මං නැතත් මල්ලියා නංගි හා එකතුවී<br />වෙසක් දින සමරන්ට කූඩු හෙම හදනවද<br />ගමේ පන්සල අසල හැම දෙනම එකතුවී<br />සිසිල් පැන් දන්සැලක් මේ සැරෙත් කරනවද<br /><br />අතු පතර පූදිනා සුවඳ මල් හැම බැතින<br />බුදු පුදට යනු පිණිස පාරමී දම් පුරන<br />සියල් සත වෙත සහන සැනසීම පතුරාන<br />වෙසක් සිරි ගෙන දසත බැබලේවි මගෙ දෙරණ<br /><br /> (කුඩා කල මා ලියූ කවි පන්තියකි - බෝ©)<br /><br />වෙසක් එලඹෙත්ම අප හිත් පුරා නැගෙන්නේ එකම සිතිවිල්ලකි, ඒ මේ සැරේ වෙසක් කූඩුව කොහොම හදනවාද යන්නයි.<br />අටපට්ටමක්ද තරුවක්ද, පැටව් එක්ක කූඩුවක්ද, නෙළුම් මල්ද ?<br />කොයි තරම් ලොකු මහත් උනත් තවමත් වෙසක් ලබනකොට කූඩු හදන්න උණ බට හොයන්න යුහුසුළු වන්නේ කුඩා කල සිට අපි පුරුදු පුහුණු වූ එ් අසිරිමත් බුදු තෙමඟුල සිහි කරනු සඳහාමය<br />අපි කුඩා කාලෙනම් අප්පච්චි හරි ලොකු අයියා කෙනෙක් හරි අට පට්ටම් කූඩුවේ සැකිල්ල හදා දුන්නම අපි සව් කොල අලවනවා, ඔහොම බලන් ඉඳලා ටිකෙන් ටික අපිත් කූඩු හදන හැටි ඉගෙන ගත්තා. වෙසක් කූඩුවට සව් කොළ ගේන්න දහපාරක් උනත් කඬේ දුවනවා.<br />හැම සැරේම වගේ මෙවරත් පන්සලෙන් දහම් පාසලේ සිසු දරුවන්ට උණ බට නොමිලයේ බෙදා දෙන බවක අහන්නට ලැබුනා, පන්සලෙන් ලබා ගත් උණ බට වලින් ගෙවල් වලට වෙසක් කූඩු හදනවා වගේම වෙසක් දිනට පන්සල ඒකාලෝක කරන්නත් කූඩුවක් ගෙනෙන්න අමතක කරන්නේ නෑ<br />මට මතකයි එක සැරයක් අපි එකතු වෙලා, වෙසක් කූඩු 300 පමණ හැදුවා මුළු ප්රදේශයම ආලෝක කරන්නට. ඒක රූපවාහිනී නාලිකාවක පවා පෙන්නුවා මතකයී.<br />ඒත් අද වෙනකොට වෙසක් කූඩුවක් සල්ලි දීල කොහෙන් හරි මිලදී ගන්න, අපේ උදවිය පුරුදු වෙලා ඉන්නවා. මම මේ ලියන්න ටික මොහොතකට කලියෙන් මගෙ යෙහෙළියක් පැවසුවා ”අපි සැකිල්ල අරං සව් කොල ඇලෙව්වා කියලා” ටික කාලයක් යත්ම වෙසක් කූඩුවත් විකිණෙන භාණ්ඩයක් උනු හැටිනම් හරිම පුදුමයි.<br /><br />වෙසක් දවසට ඉතිං අනිවාර්යෙන් සිල් ගන්නවමයි. අපි එදා වෙනතුරු ඉන්නෙ නො ඉවසිල්ලෙන් , සුදෝ සුදු සිල් රෙදි පෙරවගෙන උතුරු සළුව අත දරන් උදෑසනින්ම ශාන්ත දාන්තව පන්සල වෙත ඇදෙන දරුවන්ගේ ගමන බිමනත් බොහොම හෙමින්. ව්යංඡන රාශියක් සමග බෙදෙන දහවල් දානය වේලාව එනතුරු, ධර්ම සාකච්ජා, භාවනා සහ ධර්ම දේශනා ඇතුළු විවිධ පින් කටයුතුවල යෙදෙන්නේ හද පිරි සතුටෙනි.<br />දන්නා හදුනන කෙනෙක් පොඩි කාලේ සිල් සමාදන් වීමට ගිහින් උග්ර සේන අහසේ කරනම් ගසමින් රහත් වූ සැටි පන්සල් බුදු මැදුරෙහි ඇඳ තිබෙනු දැක මමත් උග්රසේන වගේ කරනම් ගසමින් රහත් වෙනවා කියමින් සිල් රෙදි පිටින්ම බුදු මැදුර අභියස කරණම් ගැසූ පුවතනම් හැම සැරේම සිල් ගනිද්දී මතකයට නැගෙනවා. පොඩි කාලෙ ඉතිං අපි කවුරුත් දඟයි නේ. එහෙම කියලා අදටත් අර කෙනා මූණ රතු කරගන්නවා.<br /><br />තැන තැන බැඳුනු බොදු දජ නිබඳව සසල<br />අතු අග පිපුණු මල් ගොමු ඇත සුවඳ කල<br />පෙරදිග අහසෙ සුදු පැහැ සඳ නැගෙන කළ<br />වෙසෙඟහි සිරිය බල මැන මේ සමය තුල<br />(මා කුඩා කල ඉගෙන ගත් කවියක්)<br /><br />හවස සිල් පවාරණය කර අපි නැවත ගෙවල් වලට ගොස් පන්සල් පැමිණෙන්නේ භක්ති ගී වැඩ සටහන සඳහාය.<br />එකළ දහම් පාසලේ භක්ති ගී කිහිපයක් මා විසින් ලියන ලද හෙයින්. දහම් පාසැල් කණ්ඩායම එ්වා ගයනු ඇසෙන විට දැනෙන සතුට අපමණය. සමහර විටක අවට පන්සල් කීපයක දහම් පාසැල් එක්වී භක්ති ගී සංදර්ශන පවා පැවැත්වූවා මතකයි. එහෙත් අද, දහම් පාසැල් වැසී ගොස්ය, ඒ සියලූ දරුවෝ ටියුෂන් පන්ති වලට ඇදෙන බැවිනි. දහම් අධ්යාපනයට වඩා ගණිත විද්යා විෂයයන්ගෙන් දරුවන් පෝෂණය කෙරුමට දෙමාපියන් යුහුසුළු වන හෙයිනි.<br />පොහොය දිනටත් ටියුෂන් පන්ති වැඩ පිරී ඇත, එහෙයින් වෙසක් කූඩුවක් හදා ගැන්මටවත් වෙලාවක් නැති තරමට දෙමාපියන්ද දරුවන්ද කාර්යබහුල වී ඇත.<br /><br />පාරමිතා බල පූරිත පූජිත බුද්ධ දිවාකරයාණෝ<br />වෙසක් පොහෝ දින දිනූ සේක ලොව බුද්ධ දිවාකරයාණෝ<br /><br />බෝ ©<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5411095117041874346?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-59635578768174340132008-05-17T11:14:00.005+05:302008-05-17T11:52:56.445+05:30බොරැල්ලේ හරි ටවුන් හෝල් එකේ හරි දේශපාලන රැලියක්නම් එදාට රෝහලට යන්න එපා කියලා අම්මගෙන් ආයාචන බොහෝමයි. බෝම්බ කොයි වෙලාවෙ පිපිරෙනවද දන්නෙ නෑ. ජීවිතේ පුදුමාකාර අවිනිශ්චිත බවකි දැනෙන්නේ. එකිනෙක මරාගෙන ලැබෙන ව්මුක්තියක් නොමැති බව නොදන්නෝ, තවමත් ත්‍රස්තවාදයට උල්පන්දම් දෙති.<br />එහෙමයි කියලා ගෙවල් වලට වෙලා ඉන්නත් බෑනේ<br />මින්ස්සු ඔවුන්ගේ සුපූරුදු වැඩපලෙහි යෙදෙති,<br /> කති බොති නටති ,<br />බෝම්බයක් පුපුරා ගිය විට දුක්වෙති .<br />තමන්ගේ පිරිවර පිරිස රැකී ඇද්දැයි සොයා බලති,<br />ඉන්පසු සැනසෙති.<br /><br />අපි බස් එකකට නැග්ගත් ඉන්නේ වට පිටාව ගැන සෝදිසියෙන්. ටිකක් සැක සහිත පිරිස් ගැවසෙන කොට ඒ බස් එකෙන් බිමට බැහැලා වෙනත් එකක් ගන්න වෙන අවස්තාවලුත් නැත්තේ නෑ. එතකොට ඉතින් අපේ ගෘප් එකේ පිරිමි ළමයින්ගෙන්නම් බොහෝ වීට බැනුම් අහගන්ට සිද්ද වෙනවා. --- රෝහල අතර මංසන්දියේ දවසක් බසයට නගින්න පැමිණි අපට දකින්න ලැබුනේ, අහල පහල බස් සියල්ල පෙන්වමින් ඒ එකිනෙකෙහි ගමනාන්තය විමසන, පිරිසකි. බැලූ බැල්මට දිස්වූයේ ඔවුන් නම් මේ පලාතේ අය නොවන බවයි. ඔවුන් බසයට නැග්ග වේලාවේ ඉඳන් විමසුවේ අහල පහල සිටින අයගෙන් නූගේගොඩ ගිහින් දෙහිවල යන අයුරුයි.<br />"අනේ අපි වෙන බස් එකක යමු" අපි අතරින් කෙනෙකුට ඉබේම කියැවිනි. යුද්දය විසින් අපට අහිමි කල දේ බොහෝය, හිමි කල දේද බොහෝය. සමහර විටක, මාර්ග තද බදය අතරතුරදී ඊට මීටර කිහිපයක් දුරින් ඇති මංසන්දියේ බෝම්බ පිපිරී ගිය අවස්තා එමටය. නිතරම මතක් කරගන්නේ,<br />"ජීවිතං අනියතං මරණං නියතං"<br /><br />අනුන් ගැන කුකුසෙන්<br />දවසරින සැකයෙන්<br />බියෙන් මේ නුවරුන්<br />ගැහේ හදවත් බොහෝ වේගෙන් !<br /><br />බෝ©<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5963557876817434013?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-35715706713672555342008-05-07T09:15:00.004+05:302008-08-12T22:58:16.099+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SCEnKyIu3AI/AAAAAAAAAaA/K3RuOPJztCE/s1600-h/2445527037.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197478511172836354" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SCEnKyIu3AI/AAAAAAAAAaA/K3RuOPJztCE/s400/2445527037.jpg" border="0" /></a><br /><h4 class="TextColor1" id="subjcns!67A7FE12431F7FE4!725" style="FONT-WEIGHT: normal; MARGIN-BOTTOM: 0px"><a href="http://kathawak.blogspot.com/">Weird novel with a weird Name - Mage passen enna</a></h4><br />Last year I got the chance to practise my writing skills thanx to Chamika Munasinghe aiya who's a journalist, and a program producer at ITN , we did a radio program about sinhala poetry at sinhalaya radio station. Meanwhile I got the chance to contribute to the book he was writing for the upcoming Anagarika dharmapala foundation awards ceremony. The book was about social workers in srilanka, along with biographies of those hidden social workers of our society.<br />Meanwhile I got the chance to publish my so called novel in www.sinhlaya.com and www.srilankansky.com.<br /><br />Most of the incidents written here are true. I was Inspired by the heaps of goodness spread by These students frm campus (characters in my so called novel)<br />who are still living among the needy and poor .[ have lots of experience volunteering in all those projects , working hard in society, supporting them in anyway we can can. giving free tuition and also guiding them towards the right .(without any NGO's funding ).<br />Its easy to fall out of the society when you live in such places.<br /><br />Jeewaka, or aba or any other charactor in this novel are not pure black or pure white , I think I would grade them as grey . They do have plus points in their lives as well as minuses. I will try my best to type more and update frequently. A little bit busy with studies and work these days<br />Thanx to all who criticize my writing, and to All who sent me messages<br /><img alt="Very Happy" src="http://kasukusu.com/nimnaya/Smileys/default/icon_biggrin.gif" border="0" /><br /><br />Its updated in a blog for all sinhala unicode readers <a href="http://kathawak.blogspot.com/">Mage passen enna</a><br /><br />මා සිංහලෙන් බ්ලොග් සටහන් ලියන්න පටන් ගත්තායින් පසු මට මුණගැසුනු යාලුවෝ බොහෝය, ඔවුන් සියලු දෙනා පරිගණක ශේස්ත්රයේ ඉගෙනීමහි යෙදෙන්නෝය, රැකියාවල නියෑලෙන්නෝය , එනිසා වැඩි පරිගණක දැනුමක් නැති මට ඔවුන් නිරතුරුවම උදව් වන්නෝය. මා විසින් පෙළ ගස්වන මගෙ පස්සෙන් එන්න නවකථාව සදහා වෙනම බ්ලොග් පිටුවක් ආරම්භ කලේ දසුන් මල්ලීගෙන් ලැබුනු යෝජනාවක් ඔස්සේය.<br /><br />හැබැයි ඊට පස්සෙ එහෙම්පිටින්ම ඒ පිටුව ඉවත් කලා, මොකද මට හිතුනා, බ්ලොග් එකක් කොහොමද කතාවක් වෙන්නේ කියලා, මම හිතුවා බ්ලොග් පිටු තුලින් කතා ලියන්න බෑ කියලා.<br />ඒත් අපේ හිතවත් ආනන්දවර්දන අයියා පෙන්වා දුන්නා, ලෝකේ බොහෝ බ්ලොග් ලෙස ලියවුනූ නවකතා එහෙම, බලාගෙන යද්දී ඒකත් ඇත්ත නේද කියලා වැටහුනා<br />සිංහල යුනිකෝඩ් වෙනුවෙන් මම මේ කතාව නැවත මැරතන් ඉසව්ව දවසේ එක දිගට ඔක්කොම පුළුවන් තරමක් දැම්මා.<br />මේක කලින් කියවලා තියෙන අය සමාවෙන්න.<br /><br />මා ලියන මේ කතාව ඔස්සේ මා ජීවිතය ගැන වෙනස් අයුරකින් දොඩමළු වීමට උත්සහ ගන්නවා. යතාර්ථවාදී සජීවී චරිත ගොඩනැගුමට උත්සහ කලද ඇතැම්විට මේ චරිත යථාර්තයෙන් ඔබ්බට ගිය , සමාජයේ අපට මුණ නොගැසෙන චරිත ලෙස ඇතැමුන් හදුන්වා දෙනවා විවේකය මධ කම නිසාවෙන් කොටසින් කොටස මා මෙය <a href="http://kathawak.blogspot.com/">කතාවක්</a> බ්ලොග් පිටුවේ ලියමි , ගුණ දොස් ඕනැම දෙයක් ලියන්න, මා ප්රවීනයෙකු නොවේ, සියල්ල දත්තෙකුද නොවේ එනිසා මා ලැබෙන විවේචන සියල්ල සම සිතින් බාරගනිමි.<br />මට වරදින්නට හැකි තැන් බොහෝ වෙත්, එනිසා යම් දොසක් දුටුවොත් පෙන්වා දෙන්න.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-3571570671367255534?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-50879191959981604222008-05-04T11:27:00.004+05:302009-04-05T21:34:39.181+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SB1SCyIu2_I/AAAAAAAAAZ4/F2-wHpjSZsY/s1600-h/353725304_3a807f2d22_m.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SB1SCyIu2_I/AAAAAAAAAZ4/F2-wHpjSZsY/s400/353725304_3a807f2d22_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196399752827034610" border="0" /></a><br />දිගු නිහැඩියාවට කරුණු කාරනා අසා එවූ සහෘදයන් වෙත තුති පුදන අතරම නොලියා සිටීම ගැන සමාව ඉල්ලා සිටිනවා.<br />වැඩ වැඩි වීම සහ අසනීප වීම නිසා අන්තර්ජාල පරිහරනය සීමා වුවද යළිඳු පුළුවන් නිමේෂයේ ආයෙත් "ඔන්ලයින්" පැමිණියෙමි.<br />ගෙවී ගිය සතියේ විශේෂයක් කියලා කිසිම දෙයක් සිදුවුනේ නම් නෑ, මහ dull , boring සතියක් කිව්වත් නිවැරදියි. ඇහෙන්නේම සිත කම්පා කරවන පුවත්, දකින්නේම අනුන් තලන පෙලන පුරවර විත්ති. ඒත් ඒ සියල් මැදින් තවමත් මිනිස්සුන්ගේ හිත් වල මිනිස්කම ඉතිරි වී තිබෙනවා නම් එය අරුමයකි.<br /><br />තමන්ව කුඩා කළ සිටන් හදා වඩා, ඕනෑකරන සියල්ල අපමණ දුක් විඳ සපයා උස්මහත් කල දෙමාපියන්ට අවැඩ කරන දරුවන් මටනම් අප්‍රියයි. තමන්ගේ දෙමාපියන්ව රවටන්න පුලුවන් කෙනෙක් බොහොම පරිස්සමෙන් ආස්‍රය කළ යුතුයි කියලයි මම නම් අහලා තියෙන්නේ, මොකද තමන්ගෙ අම්මා තාත්තට හොර මැරකම්, අකටයුතුකම් කරන කෙනෙක්ට වෙන ඕනෙ කෙනෙක්ට ඒවැනි දේ කරන එක සුළු වැඩක්. ඒත් අර කියමනක් තියෙන්නේ, තමන්ගෙ මට්ටම් තම්මැට්ටම් කියලා, ඒ වගේ එවැනි පිරිස් මැද උනත් හිස කඳ කෙලින් තබාගෙන වැඩ කටයුතු කරගන්න සිදුවෙනවා<br /><br />ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීම දුකකි, අප්‍රියයන් හා එක්වීම දුකකි, බුදු දහමේ එන සනාතන දහම් කරුණු සියල්ලෙන්ම වටහා දෙන්නට හදන්නේ මේ යතාර්තවාදී මිනිස් දහම නොවේද.<br />එහෙ මෙහෙ දුවන අතරතුර කුරුටු ගෑ පද පෙලක් මෙසේ සටහන් කර තබමි<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"> නුඹ</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">අතීතයෙ නටබුන් මතක අග</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><br />ගෙවී ගිය දවසක අතරමග</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><br />සිහිවුනා නුඹ ඒත් නෑ හිත</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><br />මියැදිලා සිහිනයක අවසන</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><br /><br />රෝහලත් නිවසත් අතරතුර</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><br />දෝලනය වේ සිතුම් පිරිවර</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><br />රෝග දුක් රජයනා පුරවර</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><br />මොටද සැනසුම් සුසුම් හරි බර</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"><br /><br />බෝ ©</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5087919195998160422?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-53868528603360645822008-04-30T09:21:00.004+05:302008-04-30T09:26:31.493+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SBfs7yIu2-I/AAAAAAAAAZw/w3W2XyhvnN8/s1600-h/CPS.MZS80.250408161146.photo00.quicklook.default-245x160.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SBfs7yIu2-I/AAAAAAAAAZw/w3W2XyhvnN8/s400/CPS.MZS80.250408161146.photo00.quicklook.default-245x160.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194881207009991650" border="0" /></a><br />මුහාමලේ, සටන් බිමේ, බංකර් තුල කොටන් වල සටහන් වුනු , රණවිරු කුරුටු ගී සමූහයක් ඉරුදින පුවත් පතක අහම්බෙන් දකින්න ලැබුනේ, විශේෂ යාළුවෙක් නිසා.<br />ලියුම් කරු මුහාමලේ සටන්බිමේ කල සංචාරයකදී මේ බංකර් කුරුටු ගී සමූහය දකින්නට ලැබුනු බව ලියා තිබුනා <a href="http://www.sundayobserver.lk/2008/04/27/mag05.asp">මෙන්න මෙහි</a><br />තල් කොට වලින් සැදුම් ලත් බංකර් තුල රැය පහන් කරන, දින ගනන් කෑමක් හරි හමන් බීමක්, නෑමක් නැතිව, රුදුරු ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව යුද බිමේ,සටන් වදින අපේ වීරෝදාර රණ විරුවන්ගේ, සිත් සතන් වලින් එළිබහින හැඟුම් මෙලෙස කවි පද තුලට ගොනු වී, ඒ තල් කොට මත සනිටුහන් වී තිබෙනු මෙසේ දක්නට ලැබිනි.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">"පෙරට තබන පය පස්සට ගන්නෙ නැහැ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">උතුරේ සටන ජය ගෙන මිස එන්නෙ නැහැ"</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">"නිල් වන් අහස් කුස තරු කැට බබලනවා,</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">බංකර් තුලට ඒ සැමදේ දිස් වෙනවා</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">වෙසක් සඳින් මුළු පෙදෙසම නැහැවෙනවා</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">සිතින් මාත් පන්සල වෙත ඉගිලෙනවා "</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 0);">"තරු පෙරුනු සඳ පිපුනු අහස යට, අමාවක දා වගේ මගේ සිත"</span><br /><br /><br />මරණය පෙනි පෙනී, සටන් බිම වැද සතුරු එඩි බල බිඳිමින් පෙරට ඇදෙන අපේ විරුවන් හට අප සදා ණය ගැති වෙමු, අප රැකෙන්නෙත් මව් බිම රැකෙන්නෙත් ඔවුන් නිසාවෙනි<br />අපේ රණ විරුවන්ටයි අද මගේ බ්ලොග් සටහන<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5386852860336064582?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-70542494452637880122008-04-28T00:49:00.006+05:302008-04-28T00:59:58.346+05:30ජීවිතයේ එක්තරා දවසක.... හදවත වේගෙන් ගැහෙන්නට විය<br /><br />ගියා නේක තැන<br />තාර පාරවල් උඩින්, බොරළු පාරවල් දක්වා<br />කොළඹ අටේ උනත් මැදවච්චියෙ උනත්<br />හිටියෙ අපේ උන්, දුක්විඳින්නෙ අපේ උන්<br />දුවගෙන ආ පොඩි උන් ඉල්ලුවෙ නෑ ටොපි චොකලට්<br />"පෑනක් තියෙනවනම් පැන්සලක් පොතක් හෙම<br />අක්කේ දෙනවද අපිට"<br />ගැහුනා හදවත මහා හයියෙන්<br />අනේ අපෙ පොඩි උන්....කොහෙත් ඉන්නෙ අපෙ උන්<br /><br />"ආවෙ කැලේ මැදින් කිලෝ මීටර 4 පහු කරන් , ඔයාල එනවා කිවි නිසා<br />රෑට අලි එනවා පාරට, ඒත් ආවා අපි.<br />දන්නවද ඉස්කෝලෙ පළවෙනියා මම හැමදාම<br />සිකුරාදා සති පොල එහෙත් යනවා අපි<br />එදාට ඉස්කෝලෙනම් යන්න වෙන්නෙ නෑ"<br /><br />ජීවිතේ දුශ්කරයි එ'ත් හිනා වෙන්න අමතකත් නෑ<br /><br />"වගා කරන ඉඩමට ඔප්පු නැහැ<br />වතුර ටිකක් එක්කාසු කර දෙන්න කෙනෙක් නෑ,<br />දන්නවද මෙහෙනුත් පත් වෙලා ඉන්නවා ඇමතිවරු වරියන්,<br />පෙනෙන්න නෑ මේ පැති වල ජන්දෙකට ඇරෙන්න..."<br /><br />"පළාතටම එක මොන්ටිසෝරියයි,<br />ඒකෙත් වහලේ ටකරම් ගැලවිලා, අහස පේනවා<br />පොඩි එවුන් කොහොමද ඉගෙන ගන්නේ "<br /><br />අපිත් තවම ඉගෙන ගන්න ඈයෝ, හරි හමන් රස්සාවක් නැති නිසා<br />ඒ කඳුළු , ඒ දුක් ගිනි හිත දරාගෙන,<br />ආවෙමු යළි නගරය වෙත,<br />කවදාහරි දවසක, පුළුවන් විදියකට<br />මීට වඩා යමක් කරන්නයි අපේ හිත් සපත කරගත්තේ...<br /><br />ලොක්කන්ගෙ දරුවො, එංගලන්තෙ උපාදිලබද්දී හය හතර නොතේරෙන පොඩි එවුන්, කැලෑවල ගිනි අවි අරන් යුධ පුහුණුවේ, ලොක්කන්ගෙ මන දොල සපුරන්න<br />ජාතියක් වෙනුවෙන් හිලවු වෙන්නෙ, අනුන්ගෙ දරුවන්ගෙ ජීවිත,<br />ඇයි අනුන්ගෙ ජීවිත , වටින්නේ නැද්ද ? නැවතත් අසමි<br /><br /><br />ජීවිතේ අසාධාරණයි<br />තියෙන මිනිහට ඔක්කොම තියෙනව නැති එකාට මොකුත් නෑ<br />එහෙම කිය කිය, බණ දෙසුවට නිවෙයිද එක කුසකවත් ගින්නක්<br />එක්වෙමු, හදමු, නැගිටිමු, හැමෝම එකට<br />අපේ රට අපි ගොඩ නැගිය යුතුයි<br />අවැසි හිතීම පමණයි<br /><br />ඒ අතරෙ සමහරු මෙහෙමත් කියනවා<br />"ඇයි නිකන් කාලය ශ්රමය ඕවට වියදම් කරගන්නේ, ඉන්නකො අපි වගේ ජොලියෙ,<br />දෙන දෙයක් කාලා වෙන දෙයක් බලාගෙන, ඉන්නම බැරිද ඔයාලට"<br />ඔහොම කියන අයත් නැත්තෙම නෑ..<br />කොහෙද ඔය ඔක්කොම කරන්න වෙලාවක් ! එහෙමත් හිතනවා සමහරු..<br /><br />බෝ,<br /><br />බෙදා හදා ගන්න පුළුවන්නම් තියෙන දෙයක් නැති උන් එක්ක, ඒක මොන තරම් පිනක්ද ?<br /><br />කැමතිනම් බලන්න,<br /><br />videos and photos ><a href="http://sinhalaya.com/nimnaya/index.php/topic,6313.0.html"> http://sinhalaya.com/nimnaya/index.php/topic,6313.0.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-7054249445263788012?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-58597017426877397452008-04-26T23:44:00.007+05:302008-04-27T00:26:13.272+05:30Weather isn't treating me good these days, I'm down with flue, pharyngitis and sinusitis. Even though I'm an anti - antibiotic person, I had to take a full dose of Amoxicillin regardless of phobias for side effects. It's true that its bad when you know too much of everything.<br /><br />Since school age I always wondered why I was named bodhini, infact I disliked my name for awhile. It created so much attention where ever I go because of the uniqueness and the rareness of it. Once I asked my Appachchi(Father) why he named me bodhini. According to him it's an indian name. He mentioned that there was a poem named Bodhini by Great Indian poet Kalidas . My sunday school "Pali" language teacher told me once that it sort of expressed the meaning of enlightenment in Sanskrit. (Yes, I studied Pali as a subject.)<br />So amidst all the studying, coughing and sneezing, I did a lil google search and found the meaning of my name (I've written my comments in brackets )<br /><h2><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: normal;">Your First Name of: Bodhini</span></span><br /></h2> <ul><li>Although the name <span>Bodhini</span> creates the urge to be reliable and responsible, we emphasize that it limits self-expression and friendly congeniality with a moody disposition.<br /></li><li>Your first name of <span>Bodhini </span>has given you a rather quiet, reserved, serious, studious nature. <span style="color: rgb(204, 102, 0);">( if you say so :D )</span><br /></li><li> You have sensitivity and appreciation for the finer and deeper things of life, the beauties of nature, music, art, and literature. (may be)<br /></li><li> The people who mean the most to you are those who can offer you intellectual companionship. <span style="color: rgb(204, 102, 0);">(for sure !)</span></li><li>This name, when combined with the last name, can frustrate happiness, contentment, and success, as well as cause health weaknesses in the heart, lungs, bronchial area, worry, and mental tension. <span style="color: rgb(204, 102, 0);">(Another true fact, I hate sinuses and lungs, they r the origins of my miseries ) </span></li><li> It is only when you are among those who understand your deeper nature that you can really be yourself. <span style="color: rgb(204, 102, 0);">(that is so true)</span><br /></li><li> The experience of having your remarks taken lightly or belittled, particularly during the early years of your life, has caused you to keep your thoughts and feelings to yourself.<br /></li><li> You do not express yourself spontaneously when conversing with others; hence other people may often regard you as being aloof, and even unfriendly.<span style="color: rgb(204, 102, 0);"> </span><span style="color: rgb(204, 102, 0);">(Nah ... I'm usually a straight talking person who speaks out my mind)</span><br /></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5859701742687739745?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-38150067382199966112008-04-23T17:02:00.003+05:302009-04-16T16:58:04.074+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SecWPpOTRRI/AAAAAAAAAw0/DkSaOFqGOKg/s1600-h/rakiya.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 217px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SecWPpOTRRI/AAAAAAAAAw0/DkSaOFqGOKg/s320/rakiya.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325249542408586514" border="0" /></a><br />සාමාන්‍ය පෙළ , උසස් පෙළ , ඉන් පසු සරසවියේ උපාදි පෝළිම්වලට එකතු වෙන අපේ රටේ තාරුණ්‍යයේ එක් පැති කඩක් මෙලෙස කවියට ගොනු කළෙමි.<br />රැකියා විරහිත උපාදි ඇත්තන්ගේ සමූහයේ සිටි අපේ පුංචි අක්කාත් ඉස්සර, ලිප්ටන් වට රවුමෙත්, කොටුවෙත් පැවැත්වූ උද්ගෝෂණ වලට සහ භාගිවී, කඳුලු ගෑස් ප්‍රහාර හෝ වතුර ප්‍රහාර වලට ලක්වී, හෙම්බත් වී ගෙදර පැමිණි වාර අනන්තයි. යාන්තම් ඈටනම් ගුරු පත්වීමක් හම්බුන නිසා, දැන්නම්, හිතට නිදහසයි. ඒ උනත් ඉතින් තව කී දාහක් නම් රැකියාවක් නොමැතිව ලතවෙනවාද?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-3815006738219996611?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-65852036818826221802008-04-22T08:56:00.001+05:302008-04-22T09:07:05.174+05:30බසයෙන් රාජගිරිය හරිය පසු කරද්දී හැම උදයකම දකින්න ලැබෙනවා හිඟන පවුලක්, අම්මෙක් ලදරුවෙක් සහ අවුරුදු 3 පමණ පිරිමි දරුවෙක්, ආගමික මධ්යස්ථානයක් ඉදිරිපිටමයි ඉන්නේ.<br />පොඩි දරුවා රෙදි කෑල්ලක් මත දඟලමින් හිටියා, අනිත් දරුවා පොලිතීන් කොල කැබලි ( කොළ නිල් කොඩි වැල් ) , වලින් මොකක්දෝ එයාගෙම සෙල්ලමක් කරගෙන හිටියා, බස් හෝල්ට් එකේ සිමෙන්ති පොළවේ. එයාලව පහු කරගෙන ඇවිත් ගොඩ දෙනෙක් බස් එකට නැංගා.<br />තවත් දවසක, මැස්සෝ වහන අතරෙම බත් මුලක් දිග ඇරගෙන , වේගෙන් ඇදෙන තිරිංග තද කරන වාහන වලින් ඇවිස්සෙන දූවිලි කන්ද අස්සෙම බස් හෝල්ට් එකේ බිම වාඩි වී සිටි, අම්මයි පුතයි බත් එක කමින් හිටියෙ, පොඩි දරුවා ඇගේ උකුල මත සිටියා, හොටු දියර ගලන නාස් පුඩු අතින් පිස දමමින්,<br />හැමදාම දකින් මේ දරු පැටවුන් දෙදෙනා, අම්මා, දැක්කම, මොනවද ඔවුන් වෙනුවෙන් කරන්න පුළුවන් කියලා හිතුවා, එ'ත් මට කළ හැකි යමක් තිබුනේ නෑ,<br />"මේ ළමයින්ව මේ ජීවිතේට හුරු කරන්න එපා, බලන්න අද ඉස්කෝලෙ දවසක් නේද , ළමයින්ව ඉස්කෝලෙ යැව්වොත් හොඳයි නේද" මිනිස්සු ගැන හරියට නොදන්න කාලෙ මමත් ඔහොම එ'වා කිව්වා.<br />"අන්නේ මේ මිස් වැඩක් බලාගන්නවද... එයා එනව අපිට උගන්නන්න, " කියා අම්බානෙක බැනුම් ඇසූ අවස්ථාද නැත්තේ නැහැ.<br />ඔවුන් මහ මගට වැටුනේ ඔවුන්ගේ වරදින්ද?<br />වරද කාගෙද ? දඩුවම් කල යුත්තේ, මේ දරුවන්ව මහ මගට ඇද දැමූ වැඩිහියන්ටද<br />නැතහොත්, ඔවුන් මහ මගට ඇද දැමූ රටේ ඉහළ සිටින පාලකයන්ටද කියා නොදන්නෙමි<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-6585203681882622180?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-78380533063554963462008-04-19T19:56:00.004+05:302008-04-19T21:08:37.733+05:30හමුවී එක්ව ලියුවා නෙක කරුණු සැමා<br />වෙන්වී යන්නෙ කොහොමද කර සියල් නිමා<br /><br />සිත සතුටින් සමු ගන්නට සිතුව මෙමා<br />එනමුත් එක් කලේ රිදුමක් හදට පෙමා<br /><br />ලිව්වේ කාටවත් රිද්දන්නට නොවෙ මා<br />කියමුද කොහොම කවි කර මට දැනෙන සැමා<br /><br />ගතවිනි සතර විසි පැය දැනුනේම නැති<br />සිටි ඔබ සියල් හැම වෙත ආසිරි පුදමි<br />-බෝ<br /><br />පුරා පැය 24ක් තිස්සේ පැවතිය මැරතන් ඉසව්වේ නිමාවේදී ....අප්‍රියයන් හා එක්වීම දුකකි, ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීම දුකකි<br />ලෝ සනාතන දර්මය දැනගෙන කල් ඇරීමයි යහපත<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-7838053306355496346?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-55418071043536491822008-04-19T19:08:00.004+05:302008-04-19T19:13:12.084+05:30සිංහල කවි අහස යට නම රැන්දූ කිවිඳියන්ගේ නම් අතර මොනිකා රුවන් පතිරණ නාමය අනිවාර්යෙන් කියවේ. එදිනෙදා කතා බස් කරන සරල වචන අහුරකින් තාලෙට කවියක් ලියන්ට සමත්කම් දක්වන කවීන් කිවිඳියන් දුලබය. නොතේරෙන සම්භාව්ය පද ඇමිණුමකින් කියවන්නා වෙහෙස කරවන පද්ය රචනා මා කොතෙකුත් දැක ඇත.<br />නමුත් මොනිකා කිවිඳියගේ කවි, කියවූ කෙනෙක්ට ඒවායේ ඇති සරල බව මැනැවින් වැටහෙනු ඇත. වචන දෙක තුනකින් උත්ප්රාස රසය කැටි කරගන්නට ඈ සතු දක්ෂතාවය මෙන්ම සංකීර්ණ සමාජ සංසිද්ධින් කාව්යමය පෙළහරකින් විස්තර කිරීමට බස හසුරන ආකාරය අංකුර කවි කිවිඳියන් වන අපිට හොඳ ආදර්ශයක්.<br /><br />බලන්න මේං මේ කවි දෙක ...<br /><br />කියන්න මහතාණෙනි මට<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAn2cs0DiQI/AAAAAAAAAZQ/birCr_0u0t0/s1600-h/monica.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAn2cs0DiQI/AAAAAAAAAZQ/birCr_0u0t0/s400/monica.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5190951018447472898" border="0" /></a><br />ඔබද උතුම් හිපොක්රටීස්<br />ලොකු කොළුවා මට දවසක්<br />පොතක තිබී කියාදුන්නෙ<br />වෙද සතරේ පියාණන්ලූ<br />හිපොක්රටීස් නම් උතුමා<br />ඒ ඔබදැයි කියන්න මට<br />දොස්තරලා දිවුරුම් දෙන<br />ඒ උත්තම දිනයේ්දී<br />සාක්කියට බලා ඉන්නෙ<br />උඩ අහසේ් දෙවිවරුන්ලූ<br />එ් දිවුරුම කියා දුන්නෙ<br />හිපොක්රටීස් උත්තමයලූ<br />මගෙ ඉගෙනුම ඉවරවෙලා<br />දිවුරුම් දෙන දවසේ්දී<br />දිවුරුම් දී අප කවුරුත්<br />පොරොන්දුවක් වෙනව තමයි<br />සේ්වයටම කැපවෙන්නට<br />එයින් පසුව මා කිසිදා<br />මතක් කලේ නැත ඔහු ගැන<br />උදේම රජයේ රෝහල<br />හවසට චැනල්වලම<br />ගඟක් වගේ ඇදී ගලන<br />රෝගී ජන ගංගාවේ<br />ලෙඩුන් එගොඩ දමනු මිසක්<br />මතක කොහිද හිපොක්රටීස්<br /><br />(හිපොක්රටීස් සහ රෝගිනිය කාව්ය සංග්රහයෙන්)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5541807104353649182?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-24801818472721142402008-04-19T17:58:00.004+05:302008-04-19T18:14:24.722+05:30දුවනවා දිවිල්ලක් පසු නොබලා පෙරට<br />සවි දුන් අයත් පහදා සිත් මල් යසට<br />එනවා යනවා ජාලය අවුලක් සිතට<br />විදුලිය තමයි හරහට ඉන්නේ අපට<br /><br />අකුණු හඩ ඇහෙද්දී, ක්‍රියා විරහිත කරමින් , යලි විදුලි තර්ජන හමාර වෙද්දී ලොග් වෙමින්<br />හරි හරියට බ්ලොග් කරණයේ යෙදෙති සියල්ලෝ<br /><br />මම එක්තරා කාන්තා පත්තරයක ආසාවෙන් කියවන කොටසක් තමයි, මී අඹ සෙවන කියලා,(දැන්නම් කියවන්නේ නැති නිසා නම මතක නෑ)<br />එකිනෙකා එවන පද දෙකේ කවි වල ඉතිරි පද දෙකෙන් උත්තර ලියන කවි කාරියෙක් හිටියා, මේ දම්වැල් කවි සටහන් වලට මහ හරිම ආශා කලා.<br />ඒවගේ යමක් ලියන්න හිතුනා, කවුරු නැතත් සූ අක්කා ඉන්නවනේ උත්තරයක් බඳින්න.<br /><br />පාළුව කාන්සිය යන්නට පෙර ලෙසට<br />ලියනට දොඩන්නට සවියක් නෑ හිතට<br /> බෝ<br /><br />----------------------------------------<br />----------------------------------------<br /><br />ඉතිරි පද දෙක සම්පූර්ණ කරන්න මේ කවිය ඔන්න <a href="http://suonline.blogspot.com/">සූ</a> වෙතට යවනවා...ඉතිරිය එතනින් බලන්න<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-2480181847272114240?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-68336291690260600992008-04-19T12:39:00.002+05:302008-04-19T12:47:45.278+05:30සූ අක්කාගෙයි මගෙයි කවියට කවියකින් පිළිතුරු දෙන බ්ලොග් පෝස්ට් , දිගටම ලියන්න කියලා බොහෝ දෙනෙක් කිව්වා.<br />මම දැනුයි දැක්කේ, ඉක්මනින් එන්නම් කියලා නින්දක් දමන්න ගිය මට <a href="http://suonline.blogspot.com/2008/04/blog-post_8726.html">එයාත් ඉක්මනට එන්න</a> කියලා ලියලා තිබ්බා<br />ඒත් මම ඇවිත් බලද්දී සූ නෑ...<br /><br /><div style="text-align: left; font-weight: bold;">නින්ද ගියා කල් ගත විය නොදැනීම<br />බැන්ද පද මෙමට ඔබ රෑ දුටුවාම<br />කින්ද කියා බැලුවා ඔබ නොදැකීම<br />මන්ද අනේ නිදි මහ දහවල මේම</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-6833629169026060099?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-69434367244999251112008-04-19T12:20:00.003+05:302008-04-19T12:29:58.133+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAmXWrzUD2I/AAAAAAAAAYU/111TmlMFUos/s1600-h/81070295_7322869688_m.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAmXWrzUD2I/AAAAAAAAAYU/111TmlMFUos/s400/81070295_7322869688_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5190846461492072290" border="0" /></a><br />උදේම නැගිටලා ලියන්න හිතුවට, ඇඟට දැනුනේ පුදුම තෙහෙට්ටුවක්, ඊයේ මහ පාන්දර ඉඳන් නැගිටගෙන ඉඳලා එක හුස්මට ගෙදර ඇවිත් මැරතන් ලියලා, නිදි මරලා, ටිකක් විතර වෙහෙසක් දැනුනා , ඉතින් දන්නෙම නැතුව කට කපලා නින්ද ගියා.<br />ඒත් අපේ කට්ටිය සුපුරුදු පරිදි අඩුවක් නැතිව පෝස්ට් දාලා තියෙනවා දැක්කම හිතට සතුටුයි.<br />කවි ලියන්න ගිහින් මට වුනු අකරතැබ්බ කිහිපයක් ලියන්නයි මේ සූදානම. වෙබ් ෆෝරුම මත කවි කියලා ලියන බොහෝමයක් ඒවා නිකම්ම නිකම් රචනා වගෙයි, තාලෙකුත් නෑ, නිසඳැස් ආකෘතියකුත් නෑ, වචන පෙළ ගැස්වීමකුත් නෑ.<br />අපේ දහම් පාසැලේ පොඩි පන්තියෙ දරුවෝ ඊට වඩා හොඳට කවි ලියනවා කියලා මට හිතුනා.<br />අනික හිනායන දේ තමයි, මහා ලොකු ඇන්ටිලා,අන්කල්ලා , අක්කලා වෙබ් ෆෝරුම වල පොඩි බබාලා වගේ තොඳොල් වෙවී කතා කිරීම.<br />"බෝ අක්කි, අක්ක බබෝ, ඔයාත කෝමද ,මත පොද්දක් බදගිනී, "<br />ඔය වගේ සිංහලත් නොවන බයිස්කෝප් තොඳොල් කතා දමන්නේ මටත් වඩා වයස දරුමල්ලොත් ඉන්න උදවිය කියලා මම දන්න කියන අයගෙන් දැන ගත්තා.<br />ඔන්න නොදන්න කාලෙ මමත් ඒවාට විරුද්දව කටට එන හැම අදහසක්ම වගේ ලීවා,<br />මේ වචනෙ සිංහලේ නෑ. මේකෙ හතර වෙනි පදේ තාලෙ කැඩෙනවා , ඔන්න ඔය වගේ ඒවා ලිව්වාම<br />එයාලගේ හිත රිදිලා මට හොඳටෝම බැනුම්. මේ ඔයාගේ ඔය දැනුම අපිට වැඩක් නෑ, ඔයාගෙ වැඩක් බලාගන්න. මෙයාට ඉගෙන ගෙන වැඩි වෙලා කියවන්න එනවා. වගේ දේවල් කිව්වා.<br />මම ඉතින් වැරැද්දක් දුටු තැන , පෙන්වලා දෙන්නේ, හිතේ කහටක් නැති නිසා, අපේ එකෙක්නේ කියන අදහසින්, නමුත් සමහර අයට ඒක මදි පුංචි කමක්.<br />වැඩිය ඕන නෑ, වෙබ් අඩවි පාලක අයියාට පවා කෝල් කරලා , මේ පණ්ඩිත බෝ ගැන චෝදනා කරා කට්ටිය. පස්සෙ මේ මිනිස්සුන්ගේ මානසික මට්ට්ම තේරුම් අරගෙන මම මොනවත් නොකියාම ඉන්ට පුරුදු උනා. ඉතින් මට ලියන්න හිතට නැගෙන අසූ හාරදාහක් උත්තර මම නොලියා ඉන්නවා , මේ ඇන්ටි බබාලගේ අක්කා බබාලගේ හිත රිදෙයි කියලා<br /><br />මට තේරුණා එයාලා කවි ලියන්නේ, ඒගොල්ලොන්ගේ දුක් කන්ද පාකර අරින්න, ඒයාලගේ අබ්ලික් ජීවිතේට පොඩ්ඩක් හරි සහනයක් ලබා ගන්න එහෙම, මම ඉතින් සමාජයේ යතාර්තයට මුහුණ දීලා මහ පොළවේ පය ගහලා ඉන්න වගේ දේවල්,ලිව්වම, ඒවා කියවලා මේ ගොල්ලෝ මාව වර්ග කලේ නැතෑ, "සමාජ වාදියෙක්, ඉගෙන ගෙන වැඩි වෙලා" කියලා<br />ඊට පස්සෙ මට හිතුනා ජිවිතයේ නොයෙක් දුක් ගැහැට වලින් හෙම්බත් වෙලා ඉන්න මේ මිනිස්සුන්ට එයාල ලියන කවියටත් ඒවා මේවා කියද්දී, කොහොමත් තරහ යන එක මිනිස්සුන්ගේ මනසේ හැටි කියලා<br />සාදනීය විචාරය ගැන තියා, මහගම සේකර හෝ කුමාරතුංග මුනිදාස මහත්තයා කියන්නෙ කවුරුන්ද නොදන්නා අයට කවි වල දිග පළල ගැඹුර කියා දෙන්ට යනවාට වඩා, ඒ අයට එයාලගේ ලෝකවල වැජබෙන්ට ඉඩ දීම යෙහෙකැයි සිතුනා.<br />එනිසා මම මගේ අදහස් වලට අගුළු දැම්මා.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-6943436724499925111?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-86523256321444067902008-04-19T03:17:00.002+05:302008-04-19T03:21:00.586+05:30එකතුව ඉන්න කොට හිතත් පිරෙනවා, වැඩත් හොඳට කෙරෙනවා,<br /><a href="http://suonline.blogspot.com/2008/04/blog-post_748.html">සූ අක්කා </a>ලියා තිබුනා මගේ කවට පිළිතුරු කවක්.. ඇත්ත, එකතුවෙලා කවියට කව් ලියද්දිත් එහෙමයි මේක ආයෙත් ඒ අතීතය සිහි කලා<br /><br />නින්ද නැහැනෙ දෙන්නේ සවියක් හිතට<br />ඉන්න බැහැ මටත් පියවෙනවා දෙනෙත<br />එන්න නැවත ආයෙත් මේ ලියමනට<br />මෙන්න මම ගියා එන්නම් ඉක්මනට<br /><br />බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8652325632144406790?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-57118330532900477152008-04-19T02:47:00.003+05:302008-04-19T02:52:52.652+05:30මුලින් හිතුවට හරි ලේසියි කියලා, එක දිගට ලිවිල්ලත්, දිවිල්ලත් එපා වෙලා, දුවනවා කිව්වම මම නම් ඇත්තටම නැගිට නැගිට දුවන්න වෙනවා එක එක වැඩ රාජකාරි සඳහා, රේඩියෝව තිබුන නිසා අපිට විනෝදයක් දැනුනා. එමෙන්ම පාළුව තනිකම නැති උනා. එහෙම ඉන්න ගමන් ලියැවුනා කවියක් ...<br /><br />නින්ද හඩ නොගා කොඳුරයි මගෙ හිතට<br />මන්ද නේන කාරණ සොයුරන් තවම<br />බින්ද සියල් හද සංකා නොදැනීම<br />කෙන්ද කන්ද කර නොගනිමු සුළු වාද<br /><br />බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5711833053290047715?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-6425335324791176882008-04-19T01:46:00.001+05:302008-04-19T01:48:22.097+05:30කැම්පස් එකේ දැන්වීම් පුවරුවේ ඉඳන් බිත්ති කොන් දක්වාත්, වැසිකිලි වල බිත්ති දොරවල් වසාගෙන ලියැවී ඇති සරසවි කුරුටු ගී ගැන මේක කියවන ඔයාලත් ඕනෑ තරම් අසා ඇති. මට මතකයි සැරයක් ඒ කවි පිටපත් කරලා පොතක් පවා පළ කොට තිබුනා<br />සීගිරි කැටපත් පවුරේ ඉඳන් වත්මන් ඒ බිත්ති කුරුටු ගී දක්වා, ඇත්තේ, අපේ මිනිස්සුන්ගේ, කලාවට, කවියට නතු වූ හිත් වලින් එළි බහින අපූර්ව සංවේදනා නොවෙද<br />ඉතින් බ්ලොග් කියවන්නන් වෙනුවෙන් එවැනි කවි කිහිපයක් සඳහන් කිරීමට සිතුනා<br /><br />ඉවසන දනා රුපු යුදයට ජය කොඩිය<br />එය කිව් එකාගේ කට කෑවත් මදිය<br />ට්‍රයි කරනා එවුන් ලඟ හය හත අටය<br />ට්‍රයි නොකරනා මම තවමත් වැට උඩය<br /><br />කවිය ලියූ කවියා ගැන සඳහනක් නොමැත. ඇත්ත විටෙක, මේස මත්තේ කුරුටු ගෑ කවි දෙපදයකින් මහා ලොකු හැඟීම් සමුදායක් කීවද<br />ඒ කවි රචකයා කවරෙක්දැයි නොදනිමු<br /><br />ඔබ ඇපල් මලක් වාගේ සිංදුවේ තාලයට තව තැනක ලියා තිබුනා<br /><br />ඔබ පැපොල් තිතක් වාගේ<br />පාසැල් නිවාඩු කාලෙ<br />මට හදිස්සියෙන් වාගේ<br />බෝවූ<br /><br />තව බොහොම ප්‍රසිද්ද කවි පද පෙලක් තමයි<br /><br />විභාගේ අත ළඟ<br />අත පොත ලඟ<br />පොත හිත ලඟ<br />හිත ඈ ලඟ<br />ඈ ඌ ලඟ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-642533532479117688?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-89474731596771229392008-04-19T00:27:00.004+05:302008-04-19T00:32:06.760+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAjvSrzUD1I/AAAAAAAAAYM/QGXhVlzEhbc/s1600-h/jmi0192l.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAjvSrzUD1I/AAAAAAAAAYM/QGXhVlzEhbc/s400/jmi0192l.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5190661674819129170" border="0" /></a><br />තව දුරටත් තනි විය යුතු නැත..<br />මහන්සිය යන්න, ලියන ගමන් චැට් එකට එන්න, බ්ලොග් කරුවන්ගේ සමුහයේ, කාලිංග වරුණ බුද්දික මෙහෙයවන සජීවී, රේඩියෝව අහන්න.<br />චැට් එකට එන්න ලේසියි, ඒ සඳහා මෙන්න මැතැන බලන්න, <a href="http://www.sinhalabloggers.com/">මෙන්න මෙතැන</a><br /><br />ඒ වගේම, රේඩියෝවෙන් සජීවී ලෙස සම්බන්ද කරගත්තු, මෙතෙක් අපි අකුරු වලින් පමණක් දැනගෙන කියවපු අපේ බ්ලොග් ලියන්නන්, එකිනෙකාගේ කටහඩවල් ඇහෙද්දී ඇත්තටම ලොකු සතුටක් දැනුනා.<br /><br />මැදින් මැද විටෙන් විට කාලිංග, වරුණ බුද්දීක, කියනා හාස්‍ය උත්පාදක වදන් සහ අහන් ඉන්න පුළුවන් සිංදු වාදනය කරන ගමන් බ්ලොග් ලිවීම ඇත්තටම මේ මැරතන් ඉසව්වට වඩාත් ආකර්ශණීය බවක් එක් කලා<br />ඔන්න ඔය කාටූන් එක දැක්කම මතක් උනේ කාලිංගයි වරුණයි බුද්දික අයියවයි :D<br />ආ.ව අපිට ලියන්න ලියන්න කියමින් උනන්දු කරනවත් එක්කම, රේඩියෝව අහගෙන ඉන්නකොට ලියන එක අමතක වෙන එක ගැනත් යම් යම් දේවල් කියනවා ඉතින්,<br />දිගටම ලියමු...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8947473159677122939?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-37454661851510773462008-04-18T21:37:00.004+05:302009-04-05T21:33:38.361+05:30මේ අප ජන කවියේ අපූර්ව නිමැවුමක් වන තේරවිලි<br /><br />ඇයි එහෙම කවි කියැවුනේ ?<br />තම පාළුව තනිකම නැතිකර ගැනීමටත්, අන්යයන් හා සුහද, විනෝදජනක පිළිසඳරක යෙදීමටත්, තම තමන්ගේ දැනුම මැන බැලීමටත් අපේ, ජනයා, කවියෙන් තේරවිලි අහන්නට පුරුදු වී සිටියා.<br />ජන ශ්රැතියේ ප්රධාන උපාංගයක් වන තේරවිලි සිව්පදය, සිංහල ජන කවියේ අපූර්වත්වය මැනැවින් විදහා පාන්නකි.<br />දැනුම විනෝදය සහ විශ්මය, දනවන තේරවිලි සිව්පදය තුල , තේරවිල්ල , ප්රෙහේලිකාව ගැටළුව හා ප්රශ්නය යන අංග එකක් හෝ දෙකක් ඇතුළත් විය හැක.<br />එයට පිළිතුරු ලෙස ඇතැම් අවස්ථාවලදී සිව්පද ගොතා ඇති අයුරුද දක්නට ලැබේ,<br /><br />සියල්ලට පළමුව, බුදුන් දෙවියන් වැඳ අවසර ගැනුම අප ජන කවියේ සම්ප්රදායයි ජන කවියේ සම්ප්රදාය රැකගනිමින් තේරවිලි සිව්පද පද කීමට පළමුව වරන් ගැනීමට අණ කිරීමට ජන කවියා අමතක කලේ නැත,<br />නෝමන් සිරිපාල මහත්මයාගේ ජන කවි එකතුව පොතේ එබඳු වරන් ගැනීමේ කවියක් මෙලෙස සඳහන් වේ<br /><br />දස දහසක් සක්වල දෙවියන්ගෙ අණින්<br />පංච පරදානි ගුරුවර මුදලි අණින්<br />දන්ත ධාතු ජයසිරි මහ බෝධි අණින්<br />සන්න සහිත පද කීමට වරන් ගනින්<br /><br />සන්න සහිත පද යනුවෙන් ජන කවියා හැඳින්වුයේ තේ්රවිලි සිව්පදය. සන්න යනු ගැටළුව නිරවුල් කොට , තේරුම - අර්ථය - ගෙන දෙන යන අදහස බව ව්යවහාරයේ පැවත ඒ.<br /><br />පෙර කලේ කරපු අකුසල්වල අපලා<br />මෙම කාලේ විඳිති දුක් පැල්වලට වෙලා<br />රජ කාලේ පටන් පුරුදුයි පැල් රැුකලා<br />ලොකු රාළේ කියන් පැල්කවි තෝරාලා<br /><br />එහි තෝරාලා යන්නෙන් කියැවෙන්නේ තේ්රවිලි යන්නයි.<br /><br />මෙන්න ප්රසිද්ධ තේරවිලි කවියක්<br /><br />ඇස් දහයකි අට බැල්මකි දෙකක් කනා<br />පා දසයකි අට පයකින් ගමන් යනා<br />මෙ පස් දෙනෙකි පා සතරකි සැරි සරනා<br />මේ සන්නේ තේරූ කෙනෙකුන් හපනා<br /><br />ඔන්න පුළුවන්නම් තෝරන්න බලන්න.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-3745466185151077346?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-49862783691091856472008-04-18T20:40:00.002+05:302009-04-05T21:34:14.340+05:30පුරාණයේ පටන් අපේ ඇත්තෝ මොනවා කරන්නත් කලියෙන් තමන්ගේ ආගම දහම සිහි කොට , වැඳ අවසර ගත්තා. ඔන්න අපේ ඉතිහාසය ගත්තොත්, විවිද නාඩගම් නූර්ති, ජන වහර කටවහරේ එන නොයෙක් කතා සහ අප ජන සමාජයේ පවතින සිරිත් විරිත් වලින් මේ බව තව දුරටත් ඔප්පු වෙනවා<br />අපේ ජන ජීවිතය බුදුන් දහම් සඟුන් ඇතුලු ත්‍රිවිද රත්නය කෙරෙහිද නොපෙනෙන තිස් තුන් කෝටියක් වූ දෙවි දේවතාවුන් වහන්සේලා සමගද බැඳී තිබුනේය. ස්වභාව දර්මයේ සියලු වස්තූන් දේවත්වයේ ලා සැලකීමට ඔවුන් එකල පුරුදු වී සිටියේය. අව්ව වැස්ස ඉර හඳ සුළං තම භව බෝග සහ අස්වැන්න කෙරෙහි බලපෑම් ඇතිකරන එක්තරා අභිචාරී බලවේගයකැයි ඔවුහු විස්වාස කලෝය. ඉතින් කරන්නට යන ඕනෙම කාර්‍යයකට කලියෙන්, ඒ කිව්වේ ඕනෙම හොඳ වැඩකට කලියෙන් බුදුන් දම් සඟුන් වැඳ අවසර ලබා ගන්නා පුරුද්දක් අප ජන සමාජයේ පවතී. ඕනෙම වැඩකට යන්නට කලියෙන්, ආගම දර්මය සිහි කරන්නේ, දෙමාපියන් වැඳ අවසර ගන්නේ ඒ නිසායි<br /><br />බුද්දං සරණේ සිරස දරාගෙන<br />දම්මං සරණේ හිත පහදාගෙන<br />සංඝං සරණේ සිවුරු දරාගෙන<br />ඉඤඤයි තුන් සරණේ අදහාගෙන<br /><br />බුද්දං සරණයෙන් බුදු ගුණ කියන වරන්<br />දම්මං සරණයෙන් දම් ගුණ කියන වරන්<br />සංඝං සරණයෙන් නව ගුන කියන වරන්<br />මේ තුන් සරණයෙන් මුඛ දිවි හරින වරන්<br /><br />ඒ අපේ ජන වහරේ පවතින එසේ අවසර ගැනීමේ හෝ වරං ගැනීමේ කවි යටතේ එන කවි කිහිපයකි<br />මේ මා ලියූවක්<br /><br />කරන කාරිය පළමු හිතේ පිරිසිඳු කමම<br />බුදුන් දම් සඟුන් වැද වඩා අවසර ගැනුම<br />මගේ දේ නොවෙයි අපි අපේ දේ ගොඩ නැගුම<br />තමයි මා උපන් දේශයෙන් මා ලද දැනුම<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-4986278369109185647?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-72433300358290049452008-04-18T19:59:00.000+05:302008-04-18T20:00:04.830+05:30<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-7243330035829004945?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-48445703802412761402008-04-17T21:22:00.003+05:302008-04-17T21:35:25.101+05:30මරණය කොතෙකුත් දැක ඇත්තෙමි, මරණය අභියස සටන් කරන විට ඔවුන් හට සවි දුන්නෙමි, එහෙත් තවමත් මරණය අභියස මා හිත සසල වේ, කනස්සලු වේ, වැලපේ. ඒ මතුද නොව මරණය ගැන ඇසෙන හැම විටම මහා කුළු ගෙඩි පහරක් මගේ හිස මතට පහත් වෙන්නාක් මෙන් දැනේ<br />අප අතර බ්ලොග් ලියමින් සිටි යසරුවන් සොහොයුරාගේ මරණය ගැන ආරංචිය කණ වැකුණ වෙලේ ආයෙත් සැරයක් ඒ කුළු ගෙඩි පහර මගේ හිස මතට පහත් විය.<br />ඔහුගේ බ්ලොග් පිටු අතර සැරිසරද්දී, ඔහු පළ කල පින්තූර දකිද්දී, දැනෙන්නේ දැඩි කණගාටුවක්, දුකක් හිතට.<br /> මෙවැනි සිදුවීම් ඇහෙද්දී, දකිද්දී, ජීවිතය කෙතරම් අස්තීරදැයි සිතෙනවා නිරතුරුව. රටක් ගොඩනගන්න, තම දෙමාපියන් රකින්න, දැයට සේවය කරන්න හිටි තරුණ ජීවිතයක් නේද මේ අහිමි උනේ. තිර නොමැති ජීවිතයේ අනියත බව මෙනෙහි කොට සැනසෙන්න බැරි තවම පෘතඃජන නිසා නොවෙද අපි.<br /><br />යසරුවන් අපි ඔබට නිවන් සුව පතමු<br /><br />මේ අප සමූහයෙන් ඒ පිළිබඳව දන්වා ලැබුනු විද්‍යුත් ලිපියයි<br /><br /><div style="text-align: center;"><span><b>සංවේගයෙන් දැනුම්දීමයි - යසරුවන් ගුණතිලකගේ හදිසි අභාවය</b></span><br /></div><br />පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයකු ද, අපේ සිංහල බ්ලොග් අවකාශයේ මිතුරකු ද, <a title="බ්ලොග්කරුවකු ද" href="http://yasaruwan.gunathilake.com/about-2/" target="_blank">බ්ලොග්කරුවකු ද</a> වූ යසරුවන් ගුණතිලක ඊයේ හදිසියේ මෙලොවින් සමුගත් බව මේ දැන් ආරංචි වුණෘ. ඔහු හෙට පැවැත්වෙන අපේ මැරතන් ඉසවුවට ද උද්යෝගීමත් ව සහභාගී වීමට සූදානමින් සිටි බැවින් මේ හදිසි වියෝ වීමේ පුවත අදහා ගත නොහැකි තරම් කම්පනයක් අප සැම තුළ ඇති කළා. හෙට ඔහුගේ දේහය පිළිබඳ අවසාන කටයුතු සිදු වන බව ඔහුගේ සොහොයුරු සඳරුවන් අපට ප්‍රකාශ කළා.<br /><br />ඔහු අවසන් ගමන් යන හෙට දිනයේ ම රෑ 8ට ආරම්භ වන අපේ සිංහල බ්ලොග් මැරතන් ඉසවුවේ ආරම්භක සටහන් යසරුවන් වෙනුවෙන් <span><b>හිස් ව තබන මෙන්</b></span> සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය සියලු සහභාගී වන්නන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිනවා. <span><b>"යසරුවන් වෙනුවෙන්" යන මාතෘකාව සහිත ව හිස් බ්ලොග් සටහනක් (blank post) හෙට රාත්‍රී 8ට මැරතන් අරඹන මොහොතේ පළ කිරීමෙන් අපේ සාමූහික ශෝකය බෙදාහදා ගැනීමට එක් වන්න.</b></span><br /><br />මේ එම සිදු වීම <a title="අද දිවයින පුවත් පත" href="http://www.divaina.com/2008/04/17/news42.html" target="_blank">අද දිවයින පුවත් පත</a> වාර්තා කර තිබුණු අයුරුයි.<br /><br /><div style="margin-left: 40px;">අත්වැල්තොට ඇල්ලේ දියනෑමට ගිය තරුණයා සැඩපහරට හසුව මිය යයි. (දිවයින, අපේල් 17 වැනි බ්‍රහස්පතින්දාල 3 පිටුව)<br />- දයානන්ද ජයනෙත්ති. බදුරලිය<br /><br /> අවුරුදු නෑගමි පැමිණ අත්වැල්තොට දිය ඇල්ලේ දිය නෑමට ගිය පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීඨයේ සිසුවකු එම දිය ඇල්ලේ සැඩ පහරට ලක් ව දියේ ගිලී ඊයේ (16 වෙනි දා) මරුමුවට පත් ව ඇත. මෙසේ මරුමුවට පත් ව ඇත්තේ රත්නපුර වෙරළුප පදිංචි යසරුවන් ගුණතිලක (23යි) නමැති අයෙකි.<br /><br />සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් බදුරලිය පොලිසිය පරීක්ෂණ පවත්වයි.<br /><br /></div><br />මේ යසරුවන්ගේ බ්ලොග් අඩෙවියයි<br /><a title="http://yasaruwan.gunathilake.com/" href="http://yasaruwan.gunathilake.com/" target="_blank">http://yasaruwan.gunathilake<wbr>.com/</a><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><b>"යසරුවන් වෙනුවෙන්" යන මාතෘකාව සහිත ව හිස් බ්ලොග් සටහනක් (blank post) හෙට රාත්‍රී 8ට මැරතන් අරඹන මොහොතේ පළ කිරීමෙන් අපේ සාමූහික ශෝකය බෙදාහදා ගැනීමට එක් වන්න.</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-4844570380241276140?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-56254296777116346092008-04-16T14:07:00.003+05:302008-04-16T15:28:46.674+05:30why is it that we still feel discontented even when we have the best of everything ?<br />පොඩි හිත් වේදානාවකදී වුවද සැලෙන , දුක් වෙන හිත් ඇත්තන්ට නම් ජීවිතේ ඇත්තටම මහ බරක් වෙනු නොඅනුමානයි. ඒත්, අපට වඩා බොහෝ දුෂ්කර ජීවිත ගත කරන්නන් සිටින වග නිරතුරු මතක් කරගත්තම "මේවත් ප්‍රශ්නද ? " කියලා හිතෙනවා.<br /><br /><div style="text-align: center;">පැතුම් නෙක පතාගෙන දුක සතුට පොදි බැඳං<br />බොහෝ දුර ඇවිද්දෙමි සිනා මල් එක් කරං<br />වෙහෙසකුත් දැනෙන් නෑ මගෙ හිතට ඒ තරං<br />ජීවිතේ කියන්නේ මේකටද රත්තරං<br /></div><br />මගේ නැන්දාගේ ජර්මන් ජාතික මිතුරියක් වරක් මට මෙසේ පැවසුවා. "I cant understand sinhala, but I often hear this word, "Prashna" and I was wondering what it means" කියලා ශ්‍රී ලාංකිකයන් හමුවූ විට නිරතුරු කෙරෙන කතාබහ ඇයට තේරුණේ නැති වුනත් ඇයට නිතර ඇසෙන වචනයක් ගැනයි ඇය මගෙන් විමසා හිටියේ. ඒ වචනය තමයි "ප්‍රශ්ණ" හැම තිස්සෙම කතා කරන්නේ ප්‍රශ්න ගැනමයිලු.<br />දන්නවද 2005 සංගණනයට අනුව ලෝක ජනගහනයෙන් මිලියන 100 පමණ හිසට වහලක් නොමැත්තෝය (2005, an estimated 100 million people worldwide were homeless)<br />අපිට අඩු තරමේ නොතෙමී, ආරක්ෂා සහිතව ජීවත් වෙන්න හිසට පොඩි ටකරම් තහඩුවක් හරි තියෙනවනම් අපි සතුටු විය යුතුයි<br />ඒවගේද, කොයි තරම්නම් පිරිසක් බඩගින්න නිසා මිය යනවද ? අප්‍රිකාවේ ඇවිදින මිනිස් ඇට සැකිලිඔබ දැකලා ඇති. ඉස්සර අම්මා කියද්දී, බත් විසිකරන්න එපා, ඉතුරු කරන්න එපා පුතේ මිනිස්සු මැරෙනවා කන්න නැතිව කියලා,අපිට ඒක ඒතරම් හිතට තේරුණේ නෑ, මට පුළුවන්නම්, දවස් 2, 3ක් උනත් කෑම නැතුව ඉන්නයි ආසා කලේ, කන බොන එක ඒ තරම්ම හිතට වදයක් ගෙනාවේ ඉස්සර. පොඩි කාලේ මට කවන්න ගියහම, කාක්කොයි බල්ලොයි පූසොයි පෙන්න පෙන්න, බණ්ඩාර මැණිකේ (බන්ටි) මිදුල වටේ ඇවිද්දාලු.<br />ටික ටික වැඩෙනකොට ලෝකෙ ගැන දැනෙනකොට, ආහාර විසි කිරීම කොයිතරම් නම් පවක්ද කියලා තේරුණා. කන්න ගන්න බත් පිඟාන අපිට දුන්නු අම්මා අප්පච්චී ඉඳන්, ඒකට වෙහෙසුන ගොවියා දක්වා මතක් කරලා පින් දෙන්න පුරුදු වෙන්න කියලා දහම් පාසැලේදී ඉගෙන ගත්තා. දැන්නම් එක ඇටයක්වත් විසි කරන්නෙ නැතුව කනවා.<br />බඩගින්න උහුල ගන්න බැරුව දරුවෝ තුන්දෙනත් එක්ක කෝච්චියට පැන්න අම්මාගේ කතාව සිළුමිණ පත්තරේ කියෙව්වා වසරකට පමණ පෙර, අනේ අපි මොන තරම්නම් නාස්තියක් කරනවාද කියලා හිතුනා, මගුල් ගෙවල්, උත්සව ආදියේ සිදුවන අපතේ යාම, නාස්තිය දැක්කම. කවදාවත්, හෝටලයක ජයටනම් මඟුල් කන්නේ නෑමයි කියලා හිතාගත්තා, ඒ සල්ලි වලින්, ජීවිත කාලයක් සැනසෙන්න පුළුවන් පුණ්‍ය කර්මයක් කරන්න හිතාගත්තා.<br />ලෝකේ එක පැත්තක මිනිස්සු කෑම අහේනිය නිසා මිය යද්දී, ඊට අනිත් පැත්ත බැලුවොත් ඇමෙරිකාවේ සහ යුරෝපයේ ඇතැම් රටවල, අදික තරබාරුකම නිසා නොයෙක් රෝගාබාද වලට ලක් වෙලා මිනිස්සු මිය යනවා. මහත වැඩි උනහම හිතේ රෝගත් වැඩි වෙනවා.<br />මෙහෙම බලාගෙන ගියාම , මැදුම් පිළිවෙත තමයි වඩා වටින්නේ, වැඩියත් නොවේ අඩුවෙනුත් නොවේ, ගාණට කාලා, හිතත් පිරිසිඳුව තියාගෙන, ඇඟත් සෞඛ්‍යය සම්පන්නව තියාගත්තොත් කොයිතරම් හොඳද ?<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> කෑම ගැන ලියවුනා ගොඩක් විස්තර. </span><br />කීප දෙනෙක් මේ ගැන විමසුව නිසා ඔන්න මම දන්න ඉගෙන ගත්තු ආහාර සම්බන්ද විවිද මත කීපයකුත් , හොඳට තුන්වේලම කෑම කාලා, කොහොමද සිරුරේ බර පාලනය කරන්නේ කියලත්, ඒකට කල යුතු වැඩ පිලිවෙලත් මම ඉස්සරහට ලියන්නම්. සිරුරේ බර අඩු කරන්න නොකා නොබී ඉන්න ඕන නෑ ඕං ! ඉස්සරහට ඒ විස්තර..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-5625429677711634609?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-1579960702524868542008-04-15T09:40:00.008+05:302008-04-15T22:34:55.029+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAQq-rzUDsI/AAAAAAAAAXI/-q9YlZv3P-U/s1600-h/Image096.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SAQq-rzUDsI/AAAAAAAAAXI/-q9YlZv3P-U/s320/Image096.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189319927035858626" border="0" /></a>අවුරුදු කියලා මේ සැරේ අපිට වැඩි යමක් කරන්න හම්බුනේ නෑ, ගෙවල් වලින් පිට හිටපු අපි සේරම ඉතින් අවුරුදු දවසේ, ගුවන් විදුලියට සවන් දෙමින් හිටියේ හුල්ල හූල්ල, මේක බලාගෙන හිටපු අපේ හිත හොඳ අක්කා, හවසට කිරිබත් හදමු කිව්වා. එදා ඉරිදා නිවාඩු පාඩුවේ හිටපු අපිත් ඒපාර එක පයින් ලෑස්ති උනා. මට බාර උනේ ලූණු මිරිස් හදන්න, පොල් ගෙඩියක් අරගෙන ඇවිත් අර junior මල්ලිලාගෙන් හිරමනේ ඉල්ලගෙන කිරිබත් හදද්දී පොල් ගාලා පොල්කිරි ගන්න අපි පුරුදු වෙලා හිටියත් . අපේ යසාට මැගී පිටි කළ පොල් කිරි පැකට් එකක් තිබ්බා. එනිසා ෂේප් එකේ ඒකෙන් කිරිබත් ඉව්වා. වැඩිය සම්පත් (කුස්සි බඩු) මොනවත්ම නැතිව හදපු නිසා ගෙදර හදන තරමටම හොඳ නැතත් කිරි බත රහට ආවා. ඔන්න මේක කියවන මැගී ආයතනේ කට්ටිය අපිව හොයයිද දන්නෙ නෑ ad එකකට :P<br />ලුණු මිරිසත් ඇබරුම් ගලක් හෝ වංගෙඩියක් නැතිවට, අක්කා ලඟ තිබ්බ පොඩි ලී වංගෙඩියෙන් කීප සැරයකට කොට කොට, හැදුවා, ඒකත් හොඳ පදමට ආවා.<br />මෙන්න අපේ කිරිබත, සහ ලුණුමිරිස.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-157996070252486854?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-81767187065231761382008-04-14T18:34:00.005+05:302008-04-14T18:45:24.676+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SANW17zUDrI/AAAAAAAAAXA/jzk2lA-Zas4/s1600-h/dcn0067l.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SANW17zUDrI/AAAAAAAAAXA/jzk2lA-Zas4/s320/dcn0067l.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189086680246914738" border="0" /></a>සිංහල බ්ලොග් මැරතන් ඉසව්ව ගැන මේ වෙනකොට විවිද අයුරින් දැනුවත් කිරීම් කරලා තියෙනවා. කැමැති අය එකතු උනා, අකමැති අය නිකම් හිටියා, සමහරු ප්‍රේක්ශකයෝ හැටියට ඉන්නම් කිව්වා.<br />සමහරු, සපත්තූ මේස් සහ අර track kits පවා හෙව්වාලු :D<br />අපේ කට්ටියක් සිකුරාදා හවසට රාත්‍රී කෑම කන්න සෙට් වෙමුද ඇහුවා.<br />මම කිව්වා බෑ එදාට මම මැරතන් එකකට ඉන්නවා කියලා. එයාලටත් ඉතින් පුදුමයි, ඒත් මම පැහැදිලි කරලා දුන්නා, නැත්නම් මෙයාල එන්න හදයි මග දිගට හුරේ දමන්න.ඉතින් ඒ බොහෝ දෙනෙක් එදාට මේක බලන හැටි ඇහුවා, ඒ අයටත් දැනගන්න එක්කම බ්ලොග් සටහන් තුලින් ඒ ගැන යමක් එකතු කරන්න හිතුවා.<br /><br />කොහොම කොහොම හරි අඩු නැතුව සියලු දෙනා එකතු වෙලා වෙබ් පිටු සැකසීමේ පටන් එක දිගට රැයක් දවාලක් නොබලා වැඩකරපු අයුරු දෑක්කම හිතට දැනුනේ ලොකු ශක්තියක් සහ සතුටක්.<br />විටෙන් විට, සැලෙන තැලෙන, අපි එකිනෙකාගෙ හිත් සනසමින්, ඔක්කොම එක අරමුණකට එකතුවී,තමන්ගේ අත්තනෝමතික මතයන් බැහැර කර, අනුන්ගේ හඩටත් කන් දෙමින් මේ කරපු වැඩ කන්ද හරී උසයි.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">බ්ලොග් මැරතන් බලන්නේ මෙහෙමයි..</span><br /><br />සිංහල බ්ලොග් මැරතන් එක ගෑන සියලු විස්තර මෙතන තියෙනවා.. එකතු උනේ නැත්නම් දැන්ම ගිහින් ඔයාලගේ බ්ලොග් අඩවියත් යොමු කර එකතු වෙන්න. මෙන්න තැන <a href="http://www.blogger.com/www.sinalabloggers.com">www.sinalabloggers.com</a><a href="http://www.blogger.com/www.sinalabloggers.com"> </a><br /><br />දැන් 18/19 දින දෙකේම මේ බ්ලොග් සටහන් ලියවෙද්දී, ඒවා බලන්න අතන මෙතන දුවන්න ඕනා නෑ, එකම වහලක් යට සියලුම පල කෙරෙන ලිපි "සින්ඩිකේටරය" මගින් සටහන් වෙනවා.. ඒකත් මහ අපූරු වෑඩක්. අපි මෙතැන පල කරන සැනින් එතැන ඒක සටහන් වෙනවා.. මෙන්න ඒකට මග <a href="http://marathon.sinhalabloggers.com/"><span style="text-decoration: underline;">සින්ඩිකේටරය</span></a><br /><br />ඕගොල්ලොන්ගේ ජී මේල්, හෙවත් ගූගල් ඊමේල් ලිපින මගින් ලොග් වෙන ගූගල් ටෝක් උපාංගයෙනුත් සටහන් පලවන සැනින් ඒ ගැන දැනුම්දීම් සිදු වෙනවා ඒකට මෙන්න මෙයාව ඔයාලගේ ගූගල් ටෝක් උපාංගයට add කර ගන්න<span style="color: rgb(51, 102, 255);"> marathon@sinhalabloggers.com<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">තව twitter මගිනුත් දැනුම් දීම් සිදුවෙනවා, එහි ගිණුමක් තිබේනම් හෝ එයට එකතුවන්නේනම් ඒමගිනුත් බ්ලොග් මැරතන් සටහන් දමන පරක්කුවෙන් ඒවා ගැන දැනුම් දෙනු ඇත.<br /><br />තව බොහෝ විස්තර සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ අඩවියේ මෙන්න මෙතැන තිබෙනවා ඒකත් බලන්න.<br /><a href="http://www.sinhalabloggers.com/blog-marathon/how-to-watch">http://www.sinhalabloggers.com/blog-marathon/how-to-watch</a><br /><br />දැන්මම එකතු වෙන්න, එහෙම නැතත් ඇවිත් බලන්න.<br /></span></span>ඔන්න බලන්න බැරි වෙලා පසු තැවිලි වෙන්න එපා<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-8176718706523176138?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-10899848814960612132008-04-13T12:26:00.001+05:302009-04-24T19:39:54.876+05:30<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">හිත පිරෙන සනහන සිනහවන්</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">හද නිවන පහදන කතාවන් </span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> පිරුණු සුභ අලුත් අවුරුද්දකට ආසිරි</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ආයු බෝ වේ වා</span></span><br /><br />මේ මගේ අවුරුදු පැතුමයි<br /><br />සිනා දුක් කඳුළු මැද, දළුලමින් ලියලමින්<br />දිනෙන් දින ගෙවෙන්නේ කාලයයි<br />විටෙක හරි දුක්බරයි විටෙක හරි සුන්දරයි<br />ජීවිතය කියන්නේ එයටමයි<br />වසරකින් තවත් නව වසරකට පියමනිමු<br />හිත පුරා දැනෙන්නේ හිස් කමක්<br />අපේ මඩි තර කරන් අනුන් හිත් තෙරපමින්<br />කුමක් කෙරුනෙද ලොවට අපි තුලින්<br />නුඹත් කෙරුවෙද සෙතක් නගන්නට මේ දෙරණ<br />පසු තැවිලි නොවන්නට කල්පයක්<br />තිරිසනුන් අමනයන්, කුහකයන් පිරුණු ලොව<br />මිනිසෙක් වෙයන් සොඳුරු නුඹ උතුම්<br /><br />ඔබ හැම වෙත ආදරයෙන් නව වසරට ආසිරි...<br /> බෝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1089984881496061213?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-61285183904171256832008-04-12T10:58:00.003+05:302008-04-12T12:03:50.840+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SABKLKBzo5I/AAAAAAAAAW4/6sHCZoCF5Pw/s1600-h/frontl.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/SABKLKBzo5I/AAAAAAAAAW4/6sHCZoCF5Pw/s320/frontl.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188228326261760914" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;"></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(102, 0, 0); font-style: italic;">(පසුගිය අවුරුද්දේ, සිංහලයා අවුරුදු කලාපය වෙනුවෙන් ලියැවුනු, මට මතකයි.. මගේ අවුරුදු මතක සටහන් මෙලෙස යුනිකේත අකුරු කොට පල කරන්නට සිත් විය.)</span></span><br /><br />අවුරුදු ලබනකොට ගෙදර හැමදෙනාම එකතුවෙනවා අවුරුදු කෑම අනුභවයට, මට මතකයි ලොකු අත්තා පොල් තෙල් පහන පත්තු කරලා, කිරිබත් කැල්ලක් හැමොගෙම පිඟන් වලට බෙදනවා, ගෙදර හැමෝම එකතුවෙලා අර හදාපු කෑම රස කර කර කනවා මතක් වෙද්දී මේ ලියන ගමනුත් මගෙ කටට කෙළ උනනවා.<br />ගනු දෙනු කරන වෙලාවට තමයි අපි පුංචි ඈයෝ හුඟක්ම කැමති , බුලත් කොළ වල ඔතපු කාසිය බැගින් ලොකු අත්තා, අත්තම්මා ඇතුලූ ඔක්කොම වැඩිහිටියෝ අපිට දෙනවා, ඒ කාලෙ වැඩිපුරම ලබෙන්නේ රුපියල් පහේ කාසි තමයි, ඉතිං අපිට රටක් රාජ්ජයක් ලැබුනා වගේ, සල්ලි ටික බොහොම පරිස්සමෙන් කැටේකට දානවා එහෙම නැත්නම් අම්මට දෙනවා අරං තියන්න. ඒ වගේම හැමෝම වැඩිහිටියන්ට බුළත් දීල වඳ ආශිර්වාද ගන්නවා. කොයි ගෙදරට ගොඩ උනත් වැඩිහිටි සියල්ලන්ටම දණ නමා වඳින්න අපි පුරුදු පුහුණු වී සිටියා. එවිට වැඩිහිටියන්ගේ සිත් සතන් තුල වුවද තමන්ගේ බාලයන් කෙරෙහි පහන් හැඟුමක් ඇතිවන්නේ, හදවතින්ම ජය සතුට සැප යනාදිය සමග තෙරුවන් සරණයි කියලා ඔවුනට ආශිර්වාද කරමින්. අද වෙනකොට මේ සිරිත් ටිකෙන් ටික අප අතරින් ඈත්වෙලා යන්නේ අපෙම කරුමයටදෝ කියලත් හිතෙනවා.<br /><br />මට මතකයි ගමේ ගියාම ඉතින් අපිට එක විනාඩියක් එකතැනක ඉන්ට ඉස්පාසුවක් නෑ.<br />මහා විසාල අරලිය ගහේ අත්තක නොවරදවාම බඳින ඔන්චිල්ලාව පදින්න අපි ඔක්කොමලා පොර අල්ලනවා, ඉස්කෝලේ ඉගෙන ගත්තු ඔන්චිලි වාරම් කවිත් අත්තම්මා උගන්නපු ඒවත් කිය කියා ඔන්චිලි පදිනවා මට තවම මතකයි.<br /><br />ඔංචිලි චිලි චිල්ල මලේ<br />වැල්ල දිගට නෙල්ලි කැලේ<br />කඩන්ට බැරි කටු අකුලේ<br />කඩා දියන් මගේ මලේ<br /><br />ඔංචිලි චිලි චිල්ල මලේ<br />වැල්ල දිගට පුවක් කැලේ<br />නැන්දලාගෙ කොස් අත්තේ<br />එක ගෙඩියයි පල ගත්තේ<br /><br />ඒක කන්ට ලූණු නැත්තේ<br />ලූණු මිනිහා ගම නැත්තේ<br />ගම කොතැනද කටුබැද්දේ<br />ඔංචිලිචිලි චිල්ල මලේ<br /><br />මතකෙට නැගුනම ඒ අතීතය ඇත්තටම ගොඩාක් දුකක් දැනෙනවා එවැනි කාලයක් යලිත් එන්නේ නැති නිසා. ඒ කාලෙ හැම පවුලකම දරුවෝ හතර පස් දෙනෙක් උන්නා, අපේ අප්පච්චිටම සහෝදර සහෝදරියෝ හත් දෙනෙක්, ඉතිං අවුරුදු කාලෙට මුළු ගෙදරම පිරෙනවා.<br />සෙල්ලම් කරන්න පංච දමන්න, ඔළිඳ කෙලින්න එහෙම කට්ටිය වැඩියි ඉතින් හොඳටෝම.<br />අදනම් අවුරුද්දටත් කට්ටිය රූපවාහිනිය ළඟ රැස් වෙලා , ඇයි එදාටත් ෆිල්ම් යනවනේ ඔන්න අපේ රටකට ගිය කල<br />අවුරුදු උත්සවයක් නොවැරදීම ගමේ තරුණයන්ගේ මූලිකත්වයෙන් පැවැත්වෙනවා. එදාට ඉතින් බාල මහළු සියලූම දෙනා පාළම අසල අවුරුද්ද වෙනුවෙන්ම සැකසුනු මඩුව වෙත ඇදෙන්නේ හිත පිරි සතුටෙන්, අපිත් ඉතින් පුළුවන් හැම තරෙඟටම ඉදිරිපත් වෙනවා. මට මතකයි ලොකු අක්කත් එක්ක ඉඳිකට්ටට නූල අමුණන තරෙඟන් මමයි අක්කයි දින්නා. කවුරුත් තරඟ වලට ඉදිරිපත් වෙන්නේ් දිනන්නම බලාගෙන නොවේ විනෝදයටමයි.<br />ඒ කාලේ ගමක් තුල එකමුතුව සමගිය සමාදානය හොඳින් පැවතුනා, මගුලකට මරණෙකට එකතුවෙලා දුක සතුට බෙදා හදා ගන්න තරම් ළෙංගතුකමක් හැමෝගෙම හිත් වල තිබුනා. අළුත් අවුරුද්දට තරහ මරහ අත ඇරලා සියළු දෙනා එක්කම හොඳ හිත ඇති කරගන්න එක අපේ කම ඉස්මතු කරන්නක්. මට මතකයි, දැනුම් හැඳුනුම් බේදයක් නැතිව අවට සියලූ දෙනාත් සමගම අවුරුදු කැවිලි පෙවිලි බෙදා හදා ගැනීමත්, පෙර අමනාපකම් සියල්ල ලබන්නාවූ අළුත් අවුරුද්දේ්දී අමතක කරදමා සියල්ලන් හා සාමයෙන් සහජීවනයෙන් කටයුතු කිරීමත් අපේ පැරැණ්නනගේ මා දුටු හොඳ සිරිතක්.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 0);">ඔබ හැමට සුභම සුභ අළුත් අවුරුද්දක් වේවා.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-6128518390417125683?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-15329277756576563632008-04-11T09:02:00.003+05:302009-04-12T23:24:04.042+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/R_7b9aBzo4I/AAAAAAAAAWs/B6E7mF8EwPg/s1600-h/Aluth_Awurudu.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_f0pYXQPO5xA/R_7b9aBzo4I/AAAAAAAAAWs/B6E7mF8EwPg/s200/Aluth_Awurudu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187825668782793602" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0); font-weight: bold;">මට මතකයි ... අවුරුදු කාලෙට </span><span style="color: rgb(102, 0, 0);">(පසුගිය අවුරුද්දේ, සිංහලයා අවුරුදු කලාපය වෙනුවෙන් ලියැවුනු, මට මතකයි.. මගේ අවුරුදු මතක සටහන් මෙලෙස යුනිකේත අකුරු කොට පල කරන්නට සිත් විය.)</span><br /><br />සිංහල අළුත් අවුරුදු ළං වෙද්දී හැම ගෙයක්ම කල එළි වෙනවා. ”දොළොස්මහක් ගෙවෙන දවසට ගෙදර දොර සිරියාවට තියෙන්නෙ ඕනෙ” කියලා අපේ අත්තම්මා කියනවා නිතරම.<br />ඔන්න ඉතිං අපි පොඩි කාලෙනම් අවුරුදු කැවිලි හදද්දී අපිට කුස්සිය පැත්ත පළාතට එන්න දෙන්නේ නැහැ, මොකද ඒ කාලෙ කුස්සියේ දර ලිප් හදලා තිබ්බේ බිම, උදේට සීතලට ලිප ලඟ ගුලි ගැහැන්න අපි පොඩි එවුන් හැමෝම පොරකනවා එක වගේ. ඔය කැවිලි පෙවිලි හදන කරන වැඩ වලට උදව් වෙන්ට මට නොලැබුනත් කුස්සියට වෙලා ඕව ඔක්කොම බලාගෙන ඉන්නේ මම හරි ආසාවෙන්.<br /><br />ගෙදරින් පිට වෙනම මැටි වලින් හැදූ සුදු හුණු පිරියම් කරපු ගේ පොඞ්ඩක් මහ නුවර පළාතේ බොහෝ ගෙවල් වල දකින්න ලැබෙනවා, මේකට අත්තම්මානම් කිව්වෙ මඩු ගේ කියලා. ඒකෙ පොළවටම සවි කරපු ලොකු ගල් වංගෙඩියක් , කුරහන් ගලක් එහෙම තියෙනවා. ඕං ඉතින් දැන් වගේ නෙමේ හාල්, මුං සේරම පිටි කරගන්නේ මේ කුරහන් ගලේ අඹරලා, වංගෙඩියෙන් කොටලා. මෝල් ගස් දෙකකින්, දෙන්නෙක් එක්වර හාල් පිටි කරද්දී, බලන් ඉන්න හරිම ලස්සනයි , අපිට වැඩිය මඩු ගෙට ඇතුල් වෙන්ට ලැබෙන්නේ නෑ, ඇතුලට වැලි ගෙනෙනවා කියල.<br /><br />පැණි වළලූ හදනවා බලං ඉන්න ලස්සනයි, පැණි මුට්ටිය පැත්තකින් තියාගෙන, උඳු පිටි වලින් හදා ගත්තු මිශ්රණය, බොත්තම් කාසියක් මසාගත්තු හතරැස් රෙදිකෑල්ලකට දාල එකෙන් හරි අපූරුවුට උතුරන තෙල් තාච්චියෙ වළලූ රටාවට වත්කරලා, ඊට පස්සෙ ඒව අරගෙන පැණි මුට්ටියේ ඔබනවා, එතකොට සූස් ගාල වළලූ ඇතුලට පැණි උරාගන්න සද්දේ ඇහෙන්ට ඕනෙ, ඕව මම කරල නම් නැහැ ඒත් අම්මා, අත්තම්මා ලොකු අම්මලා එකතු වෙලා හදනවා බලං ඉඳලා තියෙනවා. කොකිස් හදද්දිනම් ඉතින් අපෙන් ගැලවිල්ලක් නෑ, කොකිසක් ලැබෙන තුරු කුස්සිය හරියෙම ගැවසෙනවා, අන්තිමට අපේ කරච්චලෙන් ගැලවෙන්ට ඉතින් කොකිසක් දෙන්නම වෙනවා.<br /><br />අතිරස, මුං කැවුම් , කොණ්ඩ කැවුම්,කොකිස් එක්ක වැලි තලප එහෙමත් හදන්නවා. අවුරුදු නැකතට කලින් නොනගතේට ඉතිං හැමදෙනාම පන්සල් යන්නත් අමතක කරන්නේ නැහැ. ලොකු කුඩා බේදයක් නැතිව සියල්ලෝම අළුත් ඇඳුම් ආයිත්තම් වලින් හැඩ වෙනව. අස්වනු කැපෙන කාලෙ නිසා අපේ ගම් පළාත්වල උදවියගේ අතමිටත් සරු සාරයි.<br /><br />අපේ ගම් පලාතෙ නම් කැවිලි පෙවිලි හුවමාරු කරගන්නේ පරණ අවුරුද්ද දවසේ, අත්තම්මා කිව්වේ මේක ගොඩක් ආදි කාලෙ ඉඳන් පැවතෙන සිරිතක් කියල, එතකොට අවුරුද්දට කැවිලි පෙවිලි හදා ගන්ට බැරි උනු එහෙමත් නැත්නම් අග හිඟකම් නිසා, වැඩිය දෙයක් හදන්ට බැරි උනු ගෙදරකට උනත් අවුරුදු ලබද්දී අවුරුදු කෑම මේසෙට කැවිලි පෙවිලි අඩුවක් වෙන්නේ නැහැ, බලාගෙන ගියාම ඒක ඇත්තටම ගොඩක් හොඳ සිරිතක් කියලා මට හිතුනා.<br /><br />නොනගතය වෙලාවට අපි හැමෝම පන්සල් යනවා. ආගමික වතාවත් වල යෙදෙනකොට සිත් සතන් පහන් වෙනවා, නිවෙනවා. ඉතින් බලන්න එදා ඉඳන් ධර්මය මූලික කොටගෙන අපේ සමාජය හැඩ ගැසුනු නිසා නේද දුසිරිතෙන් තොර දැහැමි රාජ්‍යයක් අපට උරුමව තිබුනේ, නමුත් අද මෙවැනි සිරිත් අනුගමනය කරන්නේ බොහොම සීමිත පිරිසක් , එනිසාමයි නේද සමාජ සාදනයක් නොමැත්තේ?<br />අවුරුදු දාටත් අද ඇතැමුන් මුල්තැන දෙන්නේ අරක්කු බෝතලයට ! ඉතිං කොහෙද අවුරුද්දක් !<br /><br />තව ඉවර නෑ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5307726543045142400-1532927775657656363?l=bodhini.blogspot.com' alt='' /></div>Bohttp://www.blogger.com/profile/07779118500600085584noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5307726543045142400.post-39632079845711049972008-04-11T02:55:00.010+05:302009-04-16T17:05:08.676+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SecX5t4Bw4I/AAAAAAAAAxE/A6jncKlvmpY/s1600-h/avururdhu.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 258px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_f0pYXQPO5xA/SecX5t4Bw4I/AAAAAAAAAxE/A6jncKlvmpY/s320/avururdhu.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325251364723475330" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">Sometimes we feel like its our responsibility to set everybody straight , make everything right and solve every one's problems. We do the best we can with right effort, but when we fail often feel bad and depressed.<br />We are often hurt and offended, by the things others say and do. I've learnt many valuable lessons thanks to the university/hostel life. Every other day You'd hear someone talking about you behind your back. Surprisingly most of them aren't even the usual people we associate with. when I was in first years I used to go to such people and questions them on what I've heard. Never thought that it would in return worsen the situation. Later on I learnt to control my emotions and words, specially with those whom I am not much familiar with. Then again, I used to hear things about others as well,hostel was one place where gossiping was at it's best.</span> <span style="color: rgb(102, 51, 0);">Yogi, was one of those ppl I never spoke with cause of the "stories" I heard about him. They'd say "He is one of "them" so be careful when you talk with him". One day </span><span style="color: rgb(102, 51, 0);">while coming back to hostel after a late evening seminar</span><span style="color: rgb(102, 51, 0);">,I had to sit next to him in the bus . As we spoke, He told me many things about their life situations in war affected areas.This is his story..</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 0);">(I'm a sinhala unicode lover, so I am writing most of my posts in Sinhala, I'm sure you'd enjoy reading these bilingual articles)</span><br /><br />"හවස් වෙනකොට ගමට යන්න බස් නෑ එතකොට, ටවුමේ පන්සලේ නිදාගන්නවා, කොහොමත් පන්සලේ නිතරම කෑම බීම ඉඳුම් හිටුම් ලැබෙනවා" යෝගී, කියන්නට විය. යෝගී නමින් අපි කවුරුත් අමතන අප හිතවත් දමිල ජාතික මිතුරා ඔහුගේ කටහඩ අවදි කලේ, අවුරුදු ගැන අපි එකිනෙකා අපේ මතකයන් කියද්දී, යාපනයේ දුෂ්කර ගම්මානෙක සිට සිල්ප දැන උගෙන මෙහි පැමිණි ඔහු, අද වෛද්‍යවරයෙක් වීමට ඉගෙන ගන්නවා.<br />"බෞද්ධ හින්දු, මුස්ලිම් මේ ඕනෙ කෙනෙක්ට පන්සලේ ඉන්න ඉඩ දෙනවා, මම බෞද්ධ නෙමේ, මම හින්දු, ඒත් පන්සලේ තමයි අපි කොයි කවුරුත් නවතින්නේ, ආයේ උදේ බස් එකෙන් ගමට යනවා"<br />"ඒ පැත්තේ ගොඩාක් ඉන්නේ බෞද්ධ අයද ?"මම ඇහුවා.<br />"නෑ හින්දු අය, පන්සලට දානෙත් දෙනවා හින්දු අය"<br />"පන්සලේ උයන්නේ කවුද?" අපේ කෙනෙක් ප්‍රෂ්ණ කරනවා<br />"ආමි එකේ කට්ටිය ඇවිත් උයන්නේ, එතන තියෙන මුර පොලටත් කෑම දෙන්නේ පන්සලෙන්." යෝගී ට සිංහල වචන කිහිපයක් කතා කරන්න පුළුවන්වුනත් අප හා කතා කරන්නේ ඉංග්‍රීසි බසිනි.<br />ඇත්ත, ම්ලේච්ඡ කොටි හපුවන් පෙන්වන තරම් ඒ ප්‍රදේශ වල ජාතිවාදය හෝ ආගම්වාදය යන මේ කිසිවක් ඒ තරම් දරුණු නැත.<br />"වෙඩි සද්ද ඇහෙද්දී අපි කැලේට රිංගනවා, හැමදාම හවස් වෙද්දී අපි කැලේට යනවා. සැරයක් අපි රාත්‍රීයේ කැලෑ වදුනා, ඒත් මට උදේ වෙද්දී තේරුනේ මම අපේ පවුලෙන් මග ඇරිලා අතරමං වෙලා කියලා, පස�