Friday, 27 March 2009

අද..සංකල්පනා

අද !

බොහෝ කාලෙකින් ඉර නැඟෙනු දුටුවා !

අලුත් දවසක්
අලුත් එළියක්
අලුත් අරමුණු බොහෝමැයි

ඉර එළිය නුදුටු දෙනෙතක් ඒ ඉර එළිය දිහා බලාගෙන මද සිනහ නගනු දුටුවා...

සහන් එළියක්
සිහිල් සෙවනක්
හිතේ සැනසුම මෙතැනමයි !

ඇස් දෙකම පෙනෙන්නේ නැති අත්තම්මා කෙනෙක් මූණ අතගාලා හැඩරුව "බලාගත්තා" !

දුටිම් ලොව නෙත් දෙකින්
අඳව ගිය මුත් ඉතින්
පාට හැඩරුව නිතින්
දැනේ 'ඟිලි තුඩු අගින්

ඒ අතර,

මං මාත් එක්ක යුද්ධෙක
මගෙ හිතත් එක්ක යුද්ධෙක
සිත නිවා ගන්න යුද්ධෙක
ඉන් දිනාවිද මමත් දවසක..

බෝ

Sunday, 22 March 2009

කවි නෙමෙයි....

යුද ජයග්‍රහණ ගැන ඇසෙන අතරම අපේ ත්‍රිවිද හමුදාවන් වල සොයුරු සොයුරියන්, ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි මේ යුද්ධයේ අවසනක් දකින්නට වෙහෙසෙන අයුරු දකින්නට ලැබේ. ඒ එක්කම තම දිවි පුදා බොහෝ ත්‍රස්ත ක්‍රියා වැලැක්වූ අප හමුදාවල සොහොයුරන් ගැන නිරන්තරයෙන් පුවත් පත් වලින් කියවන්න ලැබේ.
මරණයට බොහෝ අය බිය වෙති. මැරෙන්න බය නිසාවෙන් ජීවත් වෙන්න ඇති කැමැත්ත නිසාවෙන්, බොහෝ දෑ කරති. නමුත් තමන් ඊළඟ මිනිත්තුවේ මැරෙන බව දැන දැනම මව් බිම රැකීමට පෙරට යන ඔවුන්ගේ ඒ එඩිතර කම, සහ සවිය මොන තරම්ද ? සැබෑ වීරයන් ඔවුන් ය. මා ලියන්නේ යුද්ධය ගැනවත් මිනිස් ඝාතන ගැනවත් නොවේ. එහි සිට අප ආරක්ෂා කරන අපේ සොහොයුරු සොහොයුරියන් වෙනුවෙනි.

කවි නෙමෙයි කඳුළුයි දකින්නේ....

දොරින් දොර පැතුමන් නැගෙන්නේ
නුඹ ජයයි උන් හැම පතන්නේ
පුවත් ඒ දෙස සිට ඇසෙන්නේ
සෙමින් විත් හදවත සලන්නේ

මායිමෙන් පිට ගිනි බිඳින්නේ
ඒ දෙසින් වෙඩි හඬ ඇසෙන්නේ
වීරයන් ජීවිත පුදන්නේ
ඒ දුකයි කවිකර ලියන්නේ

පුතුන් තම දිවි පුද රකින්නේ
මවුන් ළය සුසුමන් නැගෙන්නේ
ඒ සුසුම් හදවත සලන්නේ
කවි නෙමෙයි කඳුළුයි ලියන්නේ

බිඳෙන් බිඳ කරුවල නැසෙන්නේ
අළුත් ඉර කවදද නැගෙන්නේ
රුපුන් ඔද විරුවන් බිඳින්නේ
හෙටක් ඒ දෙනෙතින් දකින්නේ

නසා රුදු කොටි බලය
දිනා උරුමය සවිය

දිනා උතුරද නිබඳ
නැවත එනු මැන සබඳ...

මේ කව අපේ හමුදා සොහොයුරන් , සොහොයුරියන් වෙනුවෙනි.
තම දිවි දෙවෙනි කොට මව් බිම රකින ඔවුන් හට තෙරුවන් සරණයි !

Sunday, 1 March 2009

කවි සහ කථා නෙමෙයි ජීවිතේ

ගෙතූ කවි කම් වලින් සිත් සතන් නිති නිවුනු
යථා ලොව මෙයයි කවි කම් වලින් පද බැඳුනු
මග හැරිමි තිරිසනුන් අනුන් තලනට වැඩුනු
කියෙව්වෙමි මිනිස් කම් සයිබර් පිටු මත රැඳුනු

මිනිස් අමිනිස් කරුම රෝග බිය දුක් විපත්
කවියකින් හැකි වේද නිවන්නට මේ කිසිත්
අනුන් ගැන පහන් සිත් ඇති කරන ලෝකයක්
දයා කරුණා සපිරි ලබැඳි මනුසත් කැලක්

නැගෙමි නගනට දිනෙක අප නිවන ලෝකයක්
නැගෙමි දරනට අතේ සිත් සදන පැන් පොදක්
නැගෙමි කියනට දනන් හද නිවන වචනයක්
නැගෙමි දිරිදෙන්ට මතු තනන මනුසත් ලොවක්

බෝ ~
කවි හෝ කතා බස් නෙමෙයි ජීවිතේ කියන්නේ. .
ඒක මම හොඳාකාරවම දන්න දෙයක්. කොහොමත්, මරණින් පසු, මේ සියලු දෙයෙහි වටිනාකමක් තියෙනවද, ලිව්වා කියලා බ්ලොග් හැදුවා කියලා හැම එකකින්ම මම දකින්නේ ලෞකිකමය වටිනාකමක් මිසක ලෝකෝත්තර දියුණුවක් ඉන් ලැබෙන්නේ නෑ.
"මගෙ පස්සෙන් එන්න " කියලා මම ලියන්න ගත්තු නවකථා බ්ලොග් අඩවියට තවත් කොටසක් එකතු කලා. දහසකුත් එකක් වැඩ අතර ,ලිවීම ඉක්මන් වුනේ, කියවූ සැනින් අදහස් ලියන, මට තවත් ලියන්න යැයි කියන, මලී නංගී සහ බින්කු මල්ලී නිසාමයි. ලිවීම නිසා මට ඇතිවූ යහළුවන් බෝහෝමයි. මගෙ පස්සෙන් එන්න කතාව නිසා අපූරු සිද්ධි ගණනාවකට මුහුණ දෙන්න සිදු වුනා. මගේ හිතවත්ම යහළුවෙකුගේ මඟුල් ගෙදරදී , ඔහුගේ අතගත් මනමාලියට මා හඳුන්වා දුන් විට " ආ ඔයාද සිංහලයා සයිට් එකේ මගෙ පස්සෙන් එන්න ලියන බෝ " කියලා ඇහුවේ නැද්ද. බලද්දී ඈ ඔන්ලයින් ඒ නවකතාව කියවන කෙනෙක්. ඉන්පසු සැරයක් එක්තරා ප්‍රිය සම්බාශනයකදී මුණගැසුනු කෙනෙක්, ආ ඔයානේ ලියන කෙනා, කියා ඇසුවේය. ඊටත් පසු කලෙක, මම හවස් වරුවේ කන්තෝරුවක රැකියාවක යෙදුනු කාලයේ අල්ලපු කන්තෝරුවක වැඩ කරපු නවීන් මල්ලී , මා සමග අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙද්දී පැවසුවේ ඔහු එක්තරා වෙබ් අඩවියක ලියන බවය. මමත් එහි ලියන වග පැවසූ විට, මගේ නම පැවසූ විට ඔහු පුදුමයෙන් පුදුමයට පත් විය. මන්ද ඔහු සිතාගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ බෝ යනු, හැට පැනපු ලේඛිකාවක් කියලයි. මගේ කවි ඔහුගේ අම්මාටද යවා තිබුනේලු. මා මෙවැනි දෑ ලියුවේ ලිවීම ඔස්සේ මා වටා සිදුවූ සිදුවීම් ගැන සඳහනක් කරන්නට යි.

සමාන අදහස් ඇති අය එකතු වෙනවා. නොමැති අය එක්කෝ විවේචනය කරගන්නවා, නැත්නම් කිසි භජනයක් නැතිව සිටිනවා. කොහොම උනත් ලිවීම නිසා මෙලෙස ගොඩනැගුනු මේ සබඳතා හරි සුන්දරයි ! එනිසාම වෙන්න ඇති මේ ලියවීම් තුලින් ඇතිවන මිතුරු සබඳතා වඩා තිර වෙන්නේ

බ්ලොග් ලියන්නට අරගෙන අවුරුද්දක් වෙන්නත් ඇවිත්. මට බ්ලොග් ගැන මුලින්ම පෙන්වලා දුන්නේ සූ අක්කා, කපුටු පුතාගෙ රචනය, මැගි ආච්චිගේ හෑල්ල, වගේම මුලින්ම කියවපු බ්ලොග් තමයි, මලින්ත මල්ලීගේ සටහන, දසුන් මල්ලීගේ අලුත් ගෙදර, සුදාරක මල්ලීගේ බ්ලොග් සටහන. ඊට පස්සේ සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ සංසදයේ සොහොයුරන්ගේ උදව්වෙන්, යුනිකේත ස්ථාපනය කරගෙන, මමත් බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තා ඒ වෙනකොට තාක්ෂණික කරුණු සඳහන් බ්ලොග් වැඩිපුරම තිබුනේ, නමුත් බ්ලොග් සමූහයේ සියල්ලන්, වෙනස් කාලීන මාතෘකා සහ සාහිත්‍යමය වටිනාකමක් ඇති දෑ ගැන ලියන්නට කියා අපව ගොඩාක් ධෛර්‍යමත් කලා.මගෙ පස්සෙන් එන්න බ්ලොග් අඩවියට බැනර් එකක් සාදා දුන් මා මිත්‍ර ශ්‍රී ශානුත් මතක් කර යුතුමයි මුලින් සිංහල යුනිකේත වලින් ලියද්දී, ඒ ගැන අප්‍රසාදයෙන් කථා බස් කල ඇතැමුන් පවා දැන් බ්ලොග් ස්ථාපනය කරගෙන යුනිකේත වලින් බ්ලොග් ලියනු දැකීම ප්‍රශංසනීයයි.

සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ සංගමය තුලින් දැන හඳුනාගත් සොහොයුරු සොහොයුරියන් ගැන යමක් නොලියාම බෑ. ඒ පරිගණක වලින් ඉහළටම ඉගෙන ගෙන ඒ ඔස්සේ අප රටට සේවය කරන අතරෙම සමාජයට අනූපමේය සේවයක් ඔවුන් කරන නිසා. නම් ගම් සඳහන් නොකරන්නේ ඒවාත් වැරදියට කියවා තමන්ගේ මනෝ මැශිමේ බාල තත්වය නිසා වැරදි නිගමන වලට එළඹෙන පිරිස් සිටින නිසා.
නුවර, මාතලේ, ගාල්ල, හම්බන්තොට, ඇතුලු ගොඩාක් තැන්වල පාසැල්, වලට යන මා දන්නා ඇතැම් තරුණ මල්ලිලා බොහොමයක්, නොමිලේ වැඩසටහන් සහ වැඩමුළු පවත්වමින්, දැයේ දුවා දරුවන්ට පරිගණක දැනුම බෙදා දෙන බව බොහෝ දෙනෙක් දන්නා කරුණක්. මමත් මේවා ගැන දැක්කේ ෆේස් බුක් අඩවියේ ඔවුන්ගේ පින්තූර තුලින්. හැම සති අන්තයකම තමන්ට ලැබෙන නිවාඩු කාලය, තම දැනුම නොමිලයේ බෙදා හරිමින් මෙවැනි දේ වලට යොදවන ඔවුන් වැන්නන් සමාජයට ආශිර්වාදයක්. ඒ වගේම උදව්වක් ඉල්ලන කාට උනත් උදව්වක් කරන්න ඔවුන් පසු බට වෙන්නේ නෑ. අපි දකින්නේ ඔවුන් ලියන අකුරු පමණයි, ඒවත් තාක්ශනික දෑ සම්බන්ද ලියැවීම් නිසා අපි බොහෝ දෙනෙකුට නොතේරෙන බව සැබවි. එනිසා මේ ලිපිය ඔවුන් සැමට ස්තූති කිරීමටයි. මා වැනි අඩු පරිගණක දැනුමක් සහ භාවිතයක් හිමි අයටත් ඉක්මනින් උදව්වක් ඉල්ලූ සැනින් ඉදිරිපත්වී උදව් කරන ඔබ සියලු දෙනාට ස්තූතියි.