Saturday, 21 February 2009

වියොව සහ ඉන්පසු

වියොව සහ ඉන් පසු....

ආදරෙන් බලා ඇවිදින් හාද වී සැනෙන්
කාලයත් පෙමත් හැඟුමන් වේදනා අරන්
පාරමී පිරූ සෙනෙහස් නෑ තවත් හිතින්
පානෙ තෙල් සිඳී නිවිලා කළුවරයි ඉතින්

කෝපවී අනුන් බහකින් වෙන් වෙලා ගිහින්
වාදවී සැරෙන් දෙතැනක තැවනවා දුකින්
චාරයක් නොමැති කුණු කිළි දෝස හැම දෙසින්
වාරයක් ලැබෙන තුරු සිත සීරුවෙන් ඉඳින්

ආවොතින් දුකයි බැමි තව තිර වෙවී සැදෙයි
නාවොතින් හොඳයි තුන් සිත ක්ලේශයෙන් මිදෙයි
සසර මග දකිම් දුර කෙටි කර ගනිම් සිතෙයි
අතර මග ඇවිත් මර බල පවට සිත ඇදෙයි

බෝ

අවට සිදුවන ජීවිත අත්දැකීම් අලලා මේ කවි ත්‍රිත්වය ලියැවිනි. කාගේ හරි ජීවිතයක් ලියැවිලා තියෙනවා කියලා හිතිලා, මා එක්ක කෝප ගන්න එපා, මම බලන බලන අත පෙනෙන්නේ වියෝවීම් ය. එක්කෝ පෙම්වතා පෙම්වතීගෙන් වෙන්වෙලා, නැත්නම් සැමියා බිරිඳගෙන් වෙන්වෙලා, දරුවන් දෙමාපියන්ගෙන් වෙන්වෙලා, හැම තැනම හිත් රිදීම් තැලීම් දුක්වීම් නො අඩුව.
මේකට හේතුව මොකක්ද? මම නම් දකින ආකාරයට, හරියට ජීවිතයේ අරමුණ තේරුම් නොගැනීම මෙවාට හේතුව. අනෙකාගේ සිතුම් පැතුම් තේරුම් නොගැනීමත් මේකට හේතුවක් වෙන්න පුළුවන්. ගොඩක් විවාහ අවුල් වෙන්න නම් හේතුව වෙනත් පාර්ශවයන්ගේ අනවශ්‍ය ඇඟිලි ගැසීම්.
නිමාවක් නැතිව ඇලීම් ගැලීම් බැඳීම් වැඩි කරගෙන , තිර කරගන්නමයි හදන්නේ. අනිත් කෙනා ඉන්න ඕනේ අපට ඕනෑ විදිහටයි කියලා හිතන මහා ආත්මාර්ථ හැඟීම මේ සියල්ලටම හේතු විය හැකියි. අනෙකාගේ සිතුම් පැතුම් වලට ඉඩ දෙන්න මදකටවත් නොහැකි කම මේවැනි අවුල් වියවුල් තව වැඩි කරනවා.
බොහෝ අය ජීවත් වෙන්නේ සදාකාලික ජීවිතයක් කියලා හිතාගෙන, පොඩ්ඩක් ඉදිරියට කල්පනා කරලා බැලුවොත් තේරෙනවා, ඉස්සරහට ජීවිතේ ගෙවිලා ඉවර වෙලා, වෙලාව ආවහම යන්න වෙද්දි, ගෙනියන්න වෙන්නේ රැස් කරගත්තු පව් පින් පොදිය විතරයි නේද කියලා. ඉතින් එහෙම එකේ ඊළඟට යන තැන සුභ සිද්ධියට වැඩක් කරගන්නවා මිසක ජීවිත අවුල් කරමින් දුක් දෙන එකෙන් වෙන්නේ තවත් පව් එක් වෙන එකයි නේද ? මේ දකින විඳින පුද්ගලයින් ආයෙ ඉතින් මේ ආත්ම භවයේ විතරයි, ඊට පස්සෙ අපි ආයෙ නන්නාඳුනන තත්වෙට පත්වෙනවා නේද කියලා පොඩි කාලෙ වැටහුන දවස් වල, ගොඩක් දුක හිතුනා, අම්මා අප්පච්චී, සහෝදර සහෝදරියන්, යාළුවන් , මේ බැඳීම් සියල්ල, මේ භවයෙන් හමාරයිනේද ? පසුව මේ සසරේ නියම ස්වභාවය කියලා වටහා ගන්න උත්සහ ගත්තා. තාමත් උත්සහ ගනිමින් ඉන්නවා. ඇස් පනාපිට රෝගීන් මිය යද්දී, කඳුළු වැටුනත් මරණය දිහා වඩා තේරුම් ඇතුව උපේක්ශා සහගතව බලන්න හිත හුරු කරගනිමින් ඉන්නවා. අවුරුදු විසිපහකටත් වඩා අපි කරේ සමාජයේ ජීවත් වෙන්න ක්‍රමයක් හොයපු එකනේ, ඒකෙන් පස්සේ කරන්නේ, ඉතින් පැවැත්ම වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන එක. නමුත් මේ සියල්ල අවසානය, ශූන්‍යයි නේද. ඔක්කොම අත ඇරලා යන්න වෙනවා. එනිසා අධ්‍යාත්මික දියුණුවක් දැකීම වැදගත් කියලා හිතෙනවා.

Saturday, 7 February 2009

දැක්කොත් දැක්කා විතරයි...

මාලුංක්‍යපුත්ත තෙරුන් වයසට ගිහින් පැවිදි වුන තෙරනමක්. බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙත පැමිණි මාලුංක්‍යපුත්ත තෙරුන් " බුදුරජාණන් වහන්ස, බොහොම කෙටියෙන් බණ ටිකක් කියන්න මම විස්තර වශයෙන් වටහා ගන්නම්" කියලා කිව්වා.
එතකොට බුදු රජාණන් වහන්සේ ඇසුවේ "මාලුංක්‍යපුත්ත මම ඔබට කෙටියෙන් බණ කිව්වොත් තරුණයන්ට මොනවද කියන්නේ "කියලා .

එතකොට මාලුංක්‍යපුත්ත තෙරුන් කියනවා, මටත් පුළුවන් තරුණයෙක් වගේම සිතන්න මට කියා දෙන්න කියලා
බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙසේ දේශනා කලා,

"මාලුංක්‍යපුත්ත ඔබ දැක්කොත් දැක්කා විතරයි, ඔබට ඇහුනොත් ඇහුනා විතරයි, ඔබට නාහෙට ගඳ සුවඳක් දැනුනොත් දැනුනා විතරයි.ඔබට දිවට රස දැනුනොත් දැනුනා විතරයි, කයට පහස දැනුනොත් දැනුනා විතරයි, ඔබට හිතුනොත් සිතුවිල්ලක් එතනින් එච්චරයි. එතකොට ඔබ, ඔබ තුල නෑ, ඔබ තුල ඔබ නැත්නම් ඔබ වෙන තැනකත් නෑ, ඔබ ඔබ තුලත් නැත්නම් වෙන තැනකත් නැත්නම් ඔබ නිදහස් "
~කිරිබත්ගොඩ ඥානානන්ද හාමුදුරුවන්ගේ දහම් දේශනාවකින් ශ්‍රවනය කළෙමි.
_______________________________________________________

මේ කතාව මට මෙහි ලියන්න සිතුනේ, අපි කීප දෙනෙක් අතරේ ඇතිවුන කතා බහක් නිසා. සිත් කිපීම් , වෛර වැපිරීම් සහ වැරදි ලෙස වටහා ගැනීම් නිසා අප අතර බොහෝ දෙනෙක් සිටියේ අමනාපයෙන්, දුකෙන්. අනුන්ගේ දොස් දැක්කත් ඒවා අමතක කරලා ඔවුන්ගේ හොඳ ටික විතරක් දකින්න උත්සහ කරන අතරේ, දොස් පොදි ගසාගෙන ඒවා තවමත් කරපින්නාගෙන සිටින අය. ඒවගේම, එයාලට අදාල නැති දේවල් , අනුන්ගේ කුණු කන්දල් අවුසමින් ඒවා රස බලන අය අප අවට ඕනෑ තරම්.
ඒත් හිතේ තියෙන දොස් වචන වලින් එළියට දාලා තමන්ගේ හිත් සතුටු කරගත්තට ඔවුන් කිසි දිනක සිතන්නේ නෑ, ඔවුන් කරන දේ හරිද කියලා. එවැන්නවුන් නිසා අපහසුතාවයට පත්වෙන පිරිස් බොහෝමයි. ඒත් නිසි අධ්‍යාත්මික චින්තනයක් නොමැතිව , ලෞකිකමය දෑ පසු පස දුවන්නන් හට එවැනි දේ තුලින් තම සිත් සතන් සතුටු කරගන්නට හැකියාව ඇති බවයි අපට සිතුනේ.

එනිසා සිත් තැවුලෙන් සිටින සබැඳියන් හට වටහා දුන්නේ, කවුරු කොහොම මොනවා කීවත් ඔබව දන්නා කෙනා, ඒවායෙන් නොමග යන්නේ නැති බවයි . ඒවගේමකියන්නා කෙසේ කීවත් අසන්නා සිහි නුවණින් ඇසිය යුතුයිනේ. ඉතින් එක එක මානසික මට්ටම් වල සිටින පුද්ගලයින් අපිට දොස් කිව්වත් කෙනෙහිලිකම් කුහකකම් කලත් මම නම් හිතන්නේ නෑ. හරි පැවැත්මක ඉන්න කෙනෙක්ට ඉන් අබමල් රේණුවක හානියක් සිදුවෙනවා කියලා.

අනික අද වෙනකොට සමාජයේ හැමෝම පිළිගත් මතයක් තමයි, ගල් ගහන්නේ ඵල ඇති රුකටයි කියලා, ඒ කියන්නේ හොඳට සාරවත්ව හැදිලා ඵල බර වෙලා තියෙන ගහට තමයි හැමෝම ගල් ගහන්නේ, එනිසා එහෙම සාර්ථක පුද්ගලයින්ට චෝදනා එල්ල කලත් හැමෝම හැරිලා බලන්නේ මෙහෙම චෝදනා එල්ල කරපු කෙනා කවුද, එයාට තියෙන ප්‍රශ්නේ මොකක්ද කියලා. මොකද මම අහලා තියෙනවා වතුර අඩු කලයේ තමයි වතුර හෙලවෙන්නේ කියලා. ඉතින් තමන්ගේ හිතේ තියෙන අසහනය තරහ වචන වලින් පිට කරලා කාගෙ හරි ඔලුවක් මත අත හරින එක එහෙම අයගේ සිරිත . ඒවට උත්තර දෙන්න තරම් කාලයක් ඇත්තටම නැති නිසා ඔන්නොහේ එයාලා වපුරන බිජුවට එයාලටම නෙලාගන්න වෙන හැටි බලාගෙන ඉඳීම තමයි වටින්නේ. ඉතින් මටනම් මොකක් දැක්කත්, දැක්කා විතරයි... එතනින් එහාට එය සිත තුල තැන්පත් කරගෙන උලුප්ප උලුප්පා දැක්වීම, සිතීම නොකර, එතනින් එපමණයි. මම දන්නේ නෑ ඔබට ඉහත ධර්ම දේශනා කොටස කෙසේ වටහුනාද කියලා. කිසිම දේකට ඇලීම් ගැලීම් නොමැතිව වෙසීම යෙහෙකැයි මට සිතේ.

පාළුය හැම අත හිරු නො එන මග තොට
නොදකිමි සුභ ඵල සුව දෙවන සිතකට
අනුන්ගේ දොස් දැක, හුවා දක්වන සඳ
මහත්‍ යැයි පෙන්වන තමන්ගේ ගුණ කඳ

සිතුවිලි දෝස් මුර නැග එයි මහ හඬින
කරට ගත් කුණු පොදි එල්ලාගෙන සිටින
අනුන් රෙදි සෝදමින් මඩේ ලා වේලන
තරම් නොම වේ මිනිස් සිත් මඩින

බෝ

Wednesday, 4 February 2009

නිදහස යථාර්තයක් කරනට

නිදහස් දින සැමරුම් සටහන් අතරේ කිසිත් නොලියා ඉන්න සිදුවුනේ, වැඩ අධික වීම නිසා.

”ඉපදුනු රටට අදහන ආගමට සෙට
මොන මොන අන්දමින් මුත් මෙහෙයක් නොකොට
පැටවුනු බරක් මෙන් ලංකා පොළව පිට
පසුවන එක හරිද සිංහල පුතෙකු හට”

ටිබෙට් ජාතික එස් මහින්ද හිමියන්ගේ පන් හිඳෙන් ලියැවුනු ඒ කවිය නැවත මතක් කර ගැනීම වටීනවා.

අප මෙලෙස සැප පහසුව නිදන්නේද රැකියා වල නියැලෙන්නේද අපේ උතුර දකුණ රකින මුර දේවතාවුන් වන ත්රිවිද හමුදාව සහ පොලිසියේ අප විරුවන් නිසා බව මතක් කර ගත යුතුය
ඔවුන් ටොරින්ටන් චතුරස්රයේ ආචාර පෙළ පාලි පවත්වන විට, එදා නිදහස යථාර්තයක් කරනට දිරි දුන් දිවි දුන් විරු දරුවන් සැම අපි හද බැතින් සිහිපත් කරමු

ම්ලේච්ඡ ත්රස්තවාදීන්ට අප රට අත් පත් කරගෙන මේ දේශය ලේ විලක් කරන්නට ඉඩ නොදී ? දාවල් නිදි නොමැතිව අප දෙරණ රකින අපේ රණ විරුවන් සැම අපි ආදරයෙන් සහ භක්තියෙන් සිහිපත් කරමු.

අද මේ නිදහස ඔවුන් නිසාය...

බෝ
සමහරක් කියවීම්, from 2008 කොඩිය සුද්දගේ මල්ලි සිංහයා අපේ article !

Monday, 2 February 2009

මගේ කුඩා යහළුවන්...

මට ඉන්න පොඩිම යහළුවාගේ වසය අවුරුදු 5 . මගේ ඥාතී සොහොයුරා වන ඔහු අවට දෑ පිළිබඳ මනා දැනුමෙන් මුහුකුරා ගිය අයෙකි , මම එහෙම කියන්නේ අප ඒ වයසට නොදත් බොහෝමයක් දෑ ගැන ඔහු ඉතා හොඳින් දන්නා නිසා, දකින දෑ ගැන බොහෝ දුර හිතන නිසා බොහෝ කරුණු ගැන අපෙන් අසන නිසා. අපි නම් ඒ වයසට සෙල්ලම් කරනු හැර බෝනික්කන් කාර් චොකලට්, පැණිරස දෑ මිස වෙන කිසිවක් ගැන විමසිලිමත් වෙනු මට මතකයක් නොවේ.
"ඇයි අපේ ඇඟට ලේ ඕනා" විටෙක ඔහු විමසයි. කුඩා මනසට වැටහෙන අයුරෙන් කියා දෙන්නේ කොහොමද කියලා කල්පනා කරන්න මට තවත් වෙලාවක් ගියා.
"දත් මැද්දෙ නැත්නම් මොකද වෙන්නෙ" දත් මදින අතර ඔහු මගෙන් අසයි.
"ඇයි අපි කන්න ඕනා" බත් කන අතරේ ඔහු අසයි.
පාපන්දු තරඟයක් නරඹන අතරේ ඔහුගේ අම්මා ඔහුව නළවා නිදිකරවන්න උත්සහ ගනිමින් සිටියදී. රූපවාහිනිය දෙස බැලූ ඔහු මෙසේ අසයි.

"ඇයි ඒ පිට්ටනියේ සුදු පාටින් ඉරි රවුම් ඇඳලා තියෙන්නේ"
"ඇයි ඒ සෙල්ලම් කරන අය පාට දෙකක ඇඳුම් ඇඳන් ඉන්නේ"

අත් දෙකෙන් අල්ලාගෙන කැරකීමට ඔහු බොහෝ කැමතියි. "ගගන ගාමීන් අහසට යද්දි මේ වගේ දැනෙන්නේ" ඔහු පවසයි. ගගන ගාමීන්, අහසට යන්න කලින් මෙහෙම වේගෙන් කැරකෙන පද්ධති තුල පුහුණුවීම් කරනවා නොවෙද , මට මතකයට නැඟේ. මම ඒ වයසෙදි ගගන ගාමීන් තියා අහස පොළව ගැනවත් විමසිලිමත් නොවූ බව මතකයට නැගේ. :


"අක්කා සීතලට මේස් දාගන්න", ඔහු තම අම්මාගේ මේස් තිබෙන ලාච්චුවෙන් මට මේස් කුට්ටමක් ගෙනැවිත් දෙයි. කථන්දර කියන්න බැරි තරමට කැස්ස ආ දිනක, මට කැස්ස මල්ලී කථා කරන්න බෑ යැයි කීවෙමි, මා අඬගසාගෙන ගොස් බෙහෙත් තබා තිබෙන උස් කබඩය පෙන්වයි. ඉන් බෙහෙත් රැගෙන බොන ලෙස පවසයි. ඒ වයසේදී මා මේ තරම් දැනුමැති කෙනෙක් නොවූ බව මට මතක් වෙයි.

දවසක් උදෑසන කෑම කන ගමන් ඔහු තම අම්මාට කියනවා. "දන්නවද අපේ ලෝකෙ වගේ තව ලෝක බොහෝමයක් තියෙනවා, ඒවායෙත් මිනිස්සු ඉන්නවා. හැබැයි එයාලා හිතන්නේ අපි තමයි විශ්වයේ ජීවත් වන මිනිස්සු කියලා, අපිත් හිතන්නේ අපි තමයි විශ්වයේ ජීවත්වෙන මිනිස්සු කියලා" , අභ්‍යාවකාශය , පිටසක්වල ජීවීන් ගැන තිබෙන රූපවාහිනී ළමා වැඩසටහන් සහ කාටුන් නිසා මගේ මේ පුංචි යහළුවා මෙවැනි කතා අහනවා වෙන්න පුළුවන්.

දවසක් ඈත පෙනෙන දුම් කුළුණු දෙකක් පෙන්වා ඔහු මගෙන් අහනවා, "අක්කා දන්නවද ඒ මොනවද කියලා, මිනිස්සු මැරුණහම පුච්චනවා එතකොට දුම් වෙලා උඩට යනවා" කනත්තක තිබෙන දුම් බටයක් ඔහු දැක තිබේ යැයි මට සිතේ.
"නෑ ඒ බඩු හදන කර්මාන්ත ශාලා ඒ වායෙන් පිටවන අහිතකර වායු ඉහල වායුගෝලයට මුදා හරිනවා"
" ආ ..." දැන් ඔහුට කල්පනා කිරීමට තවත් දෙයක් සම්බවූ සෙයකි. ඉන්පසු බොහෝ වෙලා ඔහු කල්පනා කරයි.

වැරැද්දකදී දරුවන්ට කෑ කෝ ගසා බැන අඬ ගැසීම ගැන අපි වැඩිහිටි පිරිස කථා බස් කරමින් සිටියෙමු. හැම දේටම දඬුවම් කළ යුතු නැති බවයි මගේ අදහස.
අසල අනෙක් දරුවන් හා සෙල්ලමෙන් සිටි අපෙ මේ චූටි මල්ලී, අප කථාබහ අසා එතැනට පැමිණ පැවසුවේ "ළමයින්ට ගහන එක වැරදියි" කියලා ඉතින් ඔහුගේ අම්මා ඇසුවා "ඉතින් පුතා මොකද කරන්නේ පොඩි ළමයි දඟ වැඩ කරොත් " කියලා
" ඉස්සෙල්ලා වැරැද්ද තේරුම් කරන්න ඕනා" අවුරුදු 5 වියැති චූටි මල්ලී එහෙම කිව්වම අපි ඔක්ක්කොටම පුදුමයක් දැනුනේ,
" එහෙම කරලත් ඇහුවේ නැත්නම් දඬුවම් කරන්න ඕනා " මල්ලියා පවසයි.

මගේ අනිත් පොඩි යහළුවා අපේ අල්ලපු ගෙදර පොඩි නංගී, වයස අවුරුදු 7. නමුත් දන්නා කියනා දේ එමටයි. ඇය රවටලා කවන්න පොවන්න නාවන්න ගිහින් අන්තිමට බයිට් වෙන්නේ අපියි. එක් සිද්ධියක් මෙහි ලියන්නම්, ඇය අවුරුදු 4 දී පමණ ඇගේ පියා, යෝගට් එකක් කවනු පිණිස, "පුතාට හඳ මාමා යෝගට් එවලා " යැයි කියා එක් දිනක් යෝගට් එකක් යන්තමින් කවා ගති. දෙවැනි දින, තවත් මොනවදෝ හඳ මාමා එවලා තියෙනවා කියලා කැව්වේය. තෙවැනි දින ඇගේ පියා තවත් යමක් හඳ මාමා එවූ බව කියා කවන්නට ගිය විට "තාත්තෙ හඳ මාමට කඩයක් තියෙනවද? " කියා ඇය විමසුවාය.
රූපවාහිනිය, පුවත්පත්, වැඩිහිටි කථා බස් තුලින් අද දරුවන් බොහෝ දෑ ඉගෙන ගනිති. එනිසා ඔවුන් සමාජය ගැන බොහෝ සෙයින් දැනුවත්ව සිටිති.
එක අතකට එය හොඳයි. මොකද එතකොට සමාජයේ තිබෙන අහිතකර දෑ, වැරදීම් වලින් ඔවුන්ට හරි දේ තෝරා ගන්න පුළුවන් වෙනු ඇත. නමුත් නිසි මග පෙන්වීමක් සහ ඉගැන්වීමක් නොතිබුනොත් වරදට පෙළඹිය හැකි අවස්ථාද එමටය.