Wednesday, 28 January 2009

Dreams on fire - සිහින ගිනි අරන්.

අනුන් වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන අපගේ ජීවිත කී සැරයක් අපි ඔවුන් වෙනුවෙන් වෙනස් කෙරුවෙමුද ? ජීවිතේ නිරන්තරයෙන් සිදුවන වෙනස්වීම් දරාගත නොහැකි වුන කල්හී මනස අවුල් වියවුල්ව රෝහල්ගතව දුක් විඳින තරුණ ජීවිත වලට එබී බැලීමට සිදුවීම මට බෝහෝ දුකක් ගෙන ආවා. බොහෝමයක් පෙම් සබඳතා අවුල් වුනු පසු සිහි විකල් වූ පිරිස, නමුත් ඒ අතර හමුවන කෙනෙක්, සිටියා, උසස් පෙළ අසමත් වීම නිසා මනස වියවුල් වෙච්චි, කිසි හැල හොල්මනක් නැතුව ඔහේ බලා ගත් අත බලාගෙන සිටින ඇයට අපි කොතෙක් කතා කරත් ඇගෙන ප්‍රතිචාරයක් ගන්නට බැරි වුනා. දරුවෙක් අතේ නොමැති වුනත් දරුවෙක් නළවන්නාක් ලෙස සිටි අම්මා කෙනෙක් මා ඇය අසලට ගිය විට ඇගේ දරුවා මට බලාගත හැකිදැයි ඇසුවා. ඇය post partum depression, නැමැති දරුවෙක් ලැබුනු පසු මවකට ඇතිවන මානසික ආතතිය නම් තත්වයෙන් පෙලෙන්නියක්. ඇගේ අතේ දරුවෙක් නොමැති බව ඇයට වටහා දෙන්නට උත්සහ කරද්දී ඇය හඬා වැටුනා. මේ ජීවිත දිහා බලන කොට මට මහා විශාල කලකිරීමක් ඇතිවුනේ.ඔවුන්ගේ සිත් වල මොන තරම් ලොකු බලාපොරොත්තු තිබෙන්නට ඇද්ද? අද ඒ සියල්ල බිඳ වැටී , මනස අඩපනව සිහින සාප්පුව ගිනි බත්වී ගොසිනි.
අපේ හිත මහා පුදුමයි. ඒත් පොඩි කාලෙ ඉඳන් බුදු දහම ආශ්‍රිත ඉගැන්වීම් වල යෙදෙනකොට අපට වටහා දුන්නේ, මනස සියල්ලට පෙරටුවේ කියලා. බෞද්ධ අය හැටියට අපි , හරියට බුදු දහම තේරුම් ගත්තානම්, මනස නිවැරදි ලෙස සකස් කර ගැනීම අපහසු නොවන බවයි බොහෝ දෙනාගේ මතයත්. බෙහෙත් පෙත්තක් දෙනවට වඩා ඒ රෝගීන් සමග කතාබස් කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ මානසික ව්‍යාකූලතාවය 80% මග හැරෙන බවයි අපේ ගුරුවර මනෝවෛද්‍යතුමන්ගේ අදහස. මමත් එයට එකඟයි.

අපි සිහින වලට ගිනි තැබුවෙමු.
දෙපැත්තක ඉකිබිඳලා වැලපෙන්න නොහැකි වූ දින අවසන
අපේ අර මහා බර හීන ගොඩ එකතු කරලා ගිනි තැබුවෙමු.
මහ රැය මුළුල්ලේ බුර බුරා ඇවිලුනු ඒ ගින්නේ රශ්මියෙන් අවට ඒකාලෝක විනි.
ඒ ගිනි රස්නෙන් සීතල මකාගත් පිරිස සතුටු විනි.
ඒ රස්නයෙන් අපේ කඳුළු වියැලී හඬන්නට නොහැකි වූ කල සතුටක් දැනිනි
ඉඳින් ඉන්පසු මම, මම නොවීමි,
නුඹ නුඹද නොවීය.

Wednesday, 21 January 2009

slumdog millionaire චිත්‍රපටය ඔස්සේ මතකයන් ඇවිස්සීම


මේ යුරෝපකරයේ , නැහැ නොවැ මුඩුක්කු, කුණු කඳු වලින් වටවුන. හය හත් දෙනෙක් වර්ග මීටර 5 ක ජීවත් වෙන. එනිසා කොහොම විස්තර කරම්ද, ඒවායේ අරුමය. slum dog millionaire චිත්‍රපටය නැරඹූ මාගේ විදේශීය මිතුරන් බොහෝම දෙනෙක් පුදුම උනා, ඒ පුදුම වීම ගැන මට පුදුමයක් නෑ. අපේ රට වල උන්ත ඉහළ පැලැන්තියෙ බොහොම දෙනෙක් ඉතින් ජීවත් වෙන්නේ පොළවට අඩි කිහිපයක් උඩින්නේ, මෙතරම් ආර්ථික ප්‍රශ්න පවතින රටක තවමත් අඩුවක් නැතිව 31 night සැමරුම් දුටුවම සිය දාස් ගණනක් මිනිසුන් දුක් විඳිද්දී පැය දෙක තුනක සතුට වෙනුවෙන් කොහොම ඔය තරම් නාස්තියක් කරනවද කියලා හිතුනත්, ඒක මහා ආත්මාර්ථකාමී හැඟීමක් බව ඔබ තර්ක කරනවාට පුදුමයක් නැත. ඔබ මම ඉතා ආරක්ශිතව නින්දක් ලැබුවත්, දෙමාපිය රැකවරණය සහිතව සුරක්ෂිත අනාගතයකට උරුමකම් කියූවත් මෙලොව වැඩි හරියක් පිරිස බොහෝ සෙයින් දුක් විඳිති. මෙම චිත්‍රපටය ඔස්සේ මතකයන් රාශියක් ඇවිස්සේ, හිතට එන හැම පදයක්ම ලියන එක වටිනවා යැයි සිතෙන හෙයින් මෙසේ සටහන් කර තබමි.
චිත්‍රපටය ඇරඹෙන්නේ, එහි කතා නායක ජමාල් ප්‍රශ්නෝත්තර වැඩසටහනක් ජය ගැනීම පාදක කොට ගනිමිනි, මුඩුක්කු පරිසරය ඉපිද හරි හමන් ඉගෙනීමක් නැතිව දෙමාපියන් නැතිව හැදී වැඩුනු ඔහු එම වැඩසටහනේ සියලුම ප්‍රශ්න වලට හරි පිළිතුරු දීම, එය පවත්වන්නන්ගේ සැකයට හේතු වේ. ඒ නිසා කරන පොලිස් විමර්ශන අවසානයේ ඔහුගේ ජීවිතයේ සැබෑ තතු හෙළිවේ. මුඩුක්කු පරිසරයේදී අත හැරෙන ළමා ජීවිත සමග සෙල්ලමේ යෙදෙන පාතාල ලෝකයේ පිරිස් , එම දරුවන් නොයෙක් සමාජ දූෂණ ක්‍රියාවන්හි යොදවන සැටි මේ චිත්‍රපටයේ පෙන්වයි. ඉන් අපේ හිතට සමීප කරවන දෑ මේ මහ පොළෝ මත අදද සිදුවෙමින් පවතින ඒවාය. ඒ උනත් එහි පෙන්වන දෑ මේ මහ පොළව මත සිදුවන සත්‍ය සිදුවීම් බව තේරුම් නොගන්නා පිරිස්ද සිටිති. චිත්‍රපට වල පෙන්වන බොහෝ දෑ සත්‍ය නොවන බවද, අතිශ්‍යෝක්තියෙන් වර්ණනා කිරීම්, මවා පෙන්වීම් බහුල බව ඔබ කියූවද, ඇස් දෙකෙන් දුටු දෑ කන් වලින් ඇසූ දෑ අසත්‍ය වන්නේ කොහොමද.
ජීවක, අපි ඇවිද ගියෙමු , එක පසෙකින් කුණු ඇල ගලා බසින, අනෙක් පසින් කුණු කන්දක් ගොඩ ගැසෙන මායිම ළඟ මුඩුක්කු වල අස්සක් මුල්ලක් නෑර කරක් ගැසුවෙමු. නිස්කාරනේ විනාස වෙන්නට යන දැයේ දරුවන්ට අකුරු කරන්නට එන්නට පාර කියන්න , ගෙවල් වලින් නැගෙන දෝස්මුර පසෙකලා, මහා මාර්ග දිගේ ගොස් අතුරු පාරවල් ඔස්සේ ලෑලි ගෙවල් පුරවර වලට බැස, බොහෝ මිනිසුන් හා කතා බස් කෙරුවෙමු, තර්ක කෙරුවෙමු, දරුවන්ට අකුරක් ඉගැන්වීමේ වටිනාකම කියා දුන්නෙමු. ඒ දරුවන් එකතු කරගෙන නාට්‍ය කෙරුවෙමු, ගෙදර ඉදෙන හොද්දක් බතක් ඔවුන් වෙනුවෙන් එකතු කරගෙන ආවෙමු.බැංකු පොත්වල මුදල් බොහෝමයක් උන්ගේ පොත් පෑන් සඳහා එළියට ගතිමු. දරුවන් ඉස්කෝලෙ යවන්න යැයි, හිඟාකන මව් පියන්ට ආයාචනා කළෙමු, අම්බානෙක බැනුම්ද ඇසුවෙමු. නමුත් ඒ හැම අවසන කිසිඳු පසුතැවීමක් නොවීය. මහපාරේ හමුවන දුවා දරුවෙක්, කොහොමද අක්කා, මම දැන් උසස් පෙළ කරනවා කියනකොට දැනුන සතුට මේ එක අකුරකට ලියා පෙන්වන්න බැරි බව මම දනිමි.
”ආකල්ප, ජීවන රටාව සහ විඳීම් අතින් පරස්පර විරෝධී උනත් මේවයෙ ඉන්නෙත් මිනිස්සුමයි. නමුත් ඒ මිනිස්සුන්ට සමාජය විසින් හිමි කරල දෙන තැන, ඔවුන්ව රාමු කරල කොටු කරල තියන තැන නිසා ඔවුන් තවමත් මේ මඩ ගොහොරු වල ජීවත් වෙනවා. අම්ම කරපු රස්සාවටම දුවත් හුරු වෙනවා අප්ප කරන දේවල ඉදිරියට ගෙනියන්න පුතාට සිද්දවෙනව. තාත්ත කෙනෙක් නැතිව අවජාතක ලේබලය වැදුනු දරුවො, අම්මා අප්පා දෙන්නම නැතුව අනාථ උන දරුවො, මේ ඔක්කොමලා හරි හමන් ඉගෙනීමක් නැතුව වල්මත් වෙනවා. මොකද උන් වටේම තියෙන්නේ වැරැද්ද විතරක්ම නිසා. උන් කවදාවත් මේ මට්ටමෙන් උඩට එන්නෙ නැහැ අබා, ඇඟ විකුනලා හරි කුඩු විකුනලා හරි එදා වේල හම්බ කරගෙන කනව ඇරෙන්න මේ මිනිස්සුන්ට මහා ලොකු බලාපොරොත්තු නැහැ. උන්ට ඒව කවුරුත් කියන්නෙත් නැහැ මොකද මේ තැන් මේ විදිහට තිබීම ඉහළ ඉන්න උන්ට වාසිදායක නිසා, අපිට තිබුනා වගේ සුන්දර ලමා කාලයක් උන්ට නැහැ අබා - කනට ඇහෙන්නෙ කුනු හරුප, ඇහැට පෙන්නෙන්නෙ කා කොටා ගැනීම් රණ්ඩු සරුවල්. අම්මලා අප්පලා උනත් ආදරයෙන් කතා කරන්නෙ නැහැ එයාලට. සමහර විට මේ දරුවො, දෙමාපියන්ටත් බරක්.”~ මගෙ පස්සෙන් එන්න
උන්ගේ ජීවිත ගැන නුඹ , අපි කතා බස් කළ දෑ මම එසේ ලියා තැබුවෙමු. කිසිම දෙයක් සදාකාලික නොවන ලෝකෙක , ඒ සනාතන ධර්මය තේරුම් අරගෙන ජීවත් වෙන කිහිප දෙනා සමග උරෙනුර ගැටී වැඩකරන්න ලැබීම සතුටක්. අපි මහ දෙයක් කළේ නෑ. නමුත් ඒවා මතක් කරලා සැනසෙන්න පුළුවන් දේවල් !

"අනුන් හදන්ට කලින් තමන් මනුස්සයෙක් වෙලා හිටපන් " යැයි නැගෙන අදහස් උදහස් අවසානයේ, නුඹ මම සහ අපි බොහෝමයක්, නැව් නැග්ගෙමු. ඒ අපේ විමුක්ති ගමන අවසානයේ අනෙක් අයගේ විමුක්තිය සටහන් වී ඇති බව නුඹ අපට තේරුම් කරදුන් අයුරු යළිඳු මතකයට නැගේ. නමුත්
ඒ අතීතය යලිත් සිහිපත් කරවන යමක් නෙත ගැටුනු නිසාවෙන් ලියන්නෙමි.
දුන් දෙය සුවඳයි හැමදාම, සූ අක්කා , අපේ ඒ එක් ව්‍යායාමයක සටහන් සහ ජායාරූප අන්තර්ජාලයේ පල කරා. යමක් කරලා කියවන්න නෙමෙයි. මෙහෙම දේවල් ඔබටත් කළ හැකි බවට ඔබේ හිතට ඒත්තු ගන්වන්න.
"අපි හමෝම හිතන්නෙ අපි විඳින දුක් ගැන. අපිට තරම් දුකක් වෙන කාටවත් නැහැයි කියල. ඒක සාපේක්ෂ දැනීමක් නිසා එහෙම හිතුවත් වැරැද්දක් නැහැ, ඒත් මම පුරුදුවෙලා ඉන්නෙ ජීවිතේ විඳවන්න නෙමෙයි විඳින්න.. ” ඒ වචන ටිකත් අන්තිමේදී සටහන් කරන්න හිතුනා.

ඉර බැහැගෙන යන ගොම්මන හෙමින් විසිරුවන
අර නැගෙනා දුම් කඳු කුණු කන්ද අවුළුවන
නර වෙස් ගති අමිනිස්කම මෙදෙසින් දළුලන
මර බිය වෙති පුරවර රෑ පුරා අවදියෙන

බෝ

Saturday, 17 January 2009

Regaining Sri Lanka - වැඩිපුර එකක් , හෙට නව රටක්

රටේ වැසියන් තුල තම මව්බිම කෙරෙහි ආලය සහ ගෞරවය වැඩි කරවන අසල්වැසි ඉන්දියාවේ දැන්වීම් කිහිපයක් ගැන බ්ලොග් එකක කතාබස් කරනු දුටු විට අපේ රට ගැන කතාකරන්න ඉඩක් හොයා ගන්න හිතුනා.
අපිට අපේ රට ගැන හැරී බලන්නට කාලයක් වෙන් කරගත යුතුයැයි මට සිතේ. හැමෙකා තුලම ශ්‍රී ලාංකිකයෙක් වශයෙන් ආඩම්බරයක් සිත් තුල ඇතිවිය යුතු වේ.
එමෙන්ම මගේ මගේ කියන්නේ නැතුව අපේ, කියලා හිතන්න පටන් ගැන්ම තමයි වඩා වැදගත්.
මේක බලන්න.. යූ ටියුබ් නැමැති අඩවියෙන් හමුවුනේ. එය පළකර තිබුනේ ඉන්දියානුවෙක් !
(found this video from youtube website - http://www.youtube.com/watch?v=Xy4B5FSN5_I

නොයෙක් මතකයන් අතර

දිගු කලක් ලියමනෙන් බැහැර වී සිටියෙමි, යළිත් ලියන්නට හරි බරි ගැහෙන්නට නොම සිතේ. මේ කිසිම දෙයක තේරුමක් නොම දකිමි, තාවකාලික සිත් විරේකයක් පමණක්ම බව සිතේ.
නිතර නොලියන හේතුව විමසා සැරෙන් සැරේ සිත කොනිති ගහන යහළුවන්ට ස්තූතියි. ඒවගේම ලියන්නම එපා කියන අයටත් ස්තූතියි.
පසුගිය සති කිහිපය ගත කලේ ජර්මනියේ මියුනික් නගරයේ. නත්තල් දින කිහිපය තුල නගරයේ සංචාරය කලෙමි. ජර්මනිය කියූ සැනින් මතක් වෙන තව දෙයක් තමයි හිට්ලර් සහ ඔහුගේ යුදෙව් සංහාරය. ජර්මනියේ, ඩකාවු නගරයේ පිහිටි එවැනි යුදෙව් වධකාගාරයක් නැරඹීමට 1999 දී ඉඩ කඩ ලැබිනි. කුඩා අප සිනා මුහුණින් සිටියදී, ජර්මන් ජාතික මිතුරියක් පැවසුවේ. මෙතැනට පැමිණෙන කිසිවෙක් සිනාසෙන්නේ නෑ. මෙය දුක් විය යුතු ස්ථානයක් බවයි. එහිදී නැරඹූ වීඩියෝ දර්ශනයෙන් පසු, අපි සියල්ලෝම ඉකි ගසා හැඬුවෙමු. මිනිසුන්ට කෙතරම් කෲර විය හැකිද ? මට එසේ සිතුනා.

ජනවාරි දෙවෙනිදා කිලිනොච්චි නගරය වීරෝදාර රණවිරුවන් මුදාගත් පුවත ඇසූ එහි සිටි ශ්‍රී ලාංකිකයන් බොහෝ පිරිස් ප්‍රීතියෙන් පසුවිය. ත්‍රස්තවාදය මුලිනුපුටා දැමීම කළ යුතුම වේ. ලොව පුරා කී දාහක් දෙනා අන්ත අසරණ අනාථයන් වී සිටීදැයි කල්පනා කළ විට... වැඩි දුර නොගොස් අපේ රටේ අපේම උන් කොයිතරම් නම් දුක් විඳිනවාද කියා කල්පනා කර බැලූ විට ඔබට මදකට හෝ එහෙම හිතෙයි. දෙපැත්තෙම ඉන්නේ මිනිස්සු. යුද්ධය නැවැත්විය යුතුයැයි බොහෝ පිරිස් කියති.එහෙත් අවි දරා ගත් ත්‍රස්තවාදය තුරන් කළ හැක්කේ ඉන් පමණක් බව විශ්ව විද්‍යාලයේ මා සමග ඉගෙනුම ලැබූ, දමිළ ජාතික මිතුරා ගේ අදහසයි. ඔහු පිළිබඳව මීට පෙර මා සඳහන් කළෙමි.


මේ ළඟදී දවසක ඔහු යළිත් මුණ ගැසුනි. යුද්ධය මා කතා කරන්නට අකමැතිම මාතෘකාවක් බව මම ඔහුට සඳහන් කළෙමි. මන්ද, ඒ සම්බන්දයෙන් බොහෝ දෙනෙකුගේ මතය විවිදාකාර වන හෙයිනි. බොහෝ දෙනෙකුගේ හිත් රිදෙන නිසා, තරහව වෛරය ක්‍රෝදය ඉන් හිත් තුලට ඇතුලු වන නිසා. අවිහිංසාව ඇති කළ හැක්කේ ත්‍රස්තවාදය තුරන් කරලා බව කතාබහේදී හේ මා සමග පවසයි, යාපනය නුවර මාර්ගය නැවත ජනතාවගේ පරිහරනයට ලැබීම ගැන බොහෝ උද්දාමයෙන් පසුවේ. "මට ගමේ යන්න පුළුවන් නිතර". මේ සිදුවන දේ ගැන යාපනේ වැසියෙක් වන මගේ මිතුරා කතා කලේ පහන් සිතිනි. එනමුත් ලංකාවට පය ගසා නොමැති ඇතැම් පිටරට වල වෙසෙන පිරිස් තවමත් ත්‍රස්තවාදීන්ට උල්පන්දම් දෙති. රට දැය රකිමින් යුද බිමේ සේවය කරන මගේ ඥාතීවරු සහ සොහොයුරන් මතකයට නැගේ. රණබිමේ සිටින සියලුම වීර සොයුරු සොයුරියන් මතකයට නැගේ. අපට අහිමි වූ පිරිස් මතකයට නැගේ .

මරණය පෙනි පෙනී රට දැය රකිනු සිතා
දෑ බැති පෙමින් අවි ගත් මගෙ වීර පුතා
යනු ඉදිරියට නුඹලා වෙත ජයම පතා
වඳිනෙමි දෙව් බුදුන් නිති රැකවරණ පතා

බෝ...

Wednesday, 7 January 2009

පමා වූ පැතුම - සුභ අලුත් අවුරුද්දක් !

























2009 අවුරුද්ද වාසනාවන්ත සුභ අවුරුද්දක් වේවායි ප්‍රාර්ථනා කරමි.