කවි සහ කථා නෙමෙයි ජීවිතේ

ගෙතූ කවි කම් වලින් සිත් සතන් නිති නිවුනු
යථා ලොව මෙයයි කවි කම් වලින් පද බැඳුනු
මග හැරිමි තිරිසනුන් අනුන් තලනට වැඩුනු
කියෙව්වෙමි මිනිස් කම් සයිබර් පිටු මත රැඳුනු

මිනිස් අමිනිස් කරුම රෝග බිය දුක් විපත්
කවියකින් හැකි වේද නිවන්නට මේ කිසිත්
අනුන් ගැන පහන් සිත් ඇති කරන ලෝකයක්
දයා කරුණා සපිරි ලබැඳි මනුසත් කැලක්

නැගෙමි නගනට දිනෙක අප නිවන ලෝකයක්
නැගෙමි දරනට අතේ සිත් සදන පැන් පොදක්
නැගෙමි කියනට දනන් හද නිවන වචනයක්
නැගෙමි දිරිදෙන්ට මතු තනන මනුසත් ලොවක්

බෝ ~
කවි හෝ කතා බස් නෙමෙයි ජීවිතේ කියන්නේ. .
ඒක මම හොඳාකාරවම දන්න දෙයක්. කොහොමත්, මරණින් පසු, මේ සියලු දෙයෙහි වටිනාකමක් තියෙනවද, ලිව්වා කියලා බ්ලොග් හැදුවා කියලා හැම එකකින්ම මම දකින්නේ ලෞකිකමය වටිනාකමක් මිසක ලෝකෝත්තර දියුණුවක් ඉන් ලැබෙන්නේ නෑ.
"මගෙ පස්සෙන් එන්න " කියලා මම ලියන්න ගත්තු නවකථා බ්ලොග් අඩවියට තවත් කොටසක් එකතු කලා. දහසකුත් එකක් වැඩ අතර ,ලිවීම ඉක්මන් වුනේ, කියවූ සැනින් අදහස් ලියන, මට තවත් ලියන්න යැයි කියන, මලී නංගී සහ බින්කු මල්ලී නිසාමයි. ලිවීම නිසා මට ඇතිවූ යහළුවන් බෝහෝමයි. මගෙ පස්සෙන් එන්න කතාව නිසා අපූරු සිද්ධි ගණනාවකට මුහුණ දෙන්න සිදු වුනා. මගේ හිතවත්ම යහළුවෙකුගේ මඟුල් ගෙදරදී , ඔහුගේ අතගත් මනමාලියට මා හඳුන්වා දුන් විට " ආ ඔයාද සිංහලයා සයිට් එකේ මගෙ පස්සෙන් එන්න ලියන බෝ " කියලා ඇහුවේ නැද්ද. බලද්දී ඈ ඔන්ලයින් ඒ නවකතාව කියවන කෙනෙක්. ඉන්පසු සැරයක් එක්තරා ප්‍රිය සම්බාශනයකදී මුණගැසුනු කෙනෙක්, ආ ඔයානේ ලියන කෙනා, කියා ඇසුවේය. ඊටත් පසු කලෙක, මම හවස් වරුවේ කන්තෝරුවක රැකියාවක යෙදුනු කාලයේ අල්ලපු කන්තෝරුවක වැඩ කරපු නවීන් මල්ලී , මා සමග අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙද්දී පැවසුවේ ඔහු එක්තරා වෙබ් අඩවියක ලියන බවය. මමත් එහි ලියන වග පැවසූ විට, මගේ නම පැවසූ විට ඔහු පුදුමයෙන් පුදුමයට පත් විය. මන්ද ඔහු සිතාගෙන ඉඳලා තියෙන්නේ බෝ යනු, හැට පැනපු ලේඛිකාවක් කියලයි. මගේ කවි ඔහුගේ අම්මාටද යවා තිබුනේලු. මා මෙවැනි දෑ ලියුවේ ලිවීම ඔස්සේ මා වටා සිදුවූ සිදුවීම් ගැන සඳහනක් කරන්නට යි.

සමාන අදහස් ඇති අය එකතු වෙනවා. නොමැති අය එක්කෝ විවේචනය කරගන්නවා, නැත්නම් කිසි භජනයක් නැතිව සිටිනවා. කොහොම උනත් ලිවීම නිසා මෙලෙස ගොඩනැගුනු මේ සබඳතා හරි සුන්දරයි ! එනිසාම වෙන්න ඇති මේ ලියවීම් තුලින් ඇතිවන මිතුරු සබඳතා වඩා තිර වෙන්නේ

බ්ලොග් ලියන්නට අරගෙන අවුරුද්දක් වෙන්නත් ඇවිත්. මට බ්ලොග් ගැන මුලින්ම පෙන්වලා දුන්නේ සූ අක්කා, කපුටු පුතාගෙ රචනය, මැගි ආච්චිගේ හෑල්ල, වගේම මුලින්ම කියවපු බ්ලොග් තමයි, මලින්ත මල්ලීගේ සටහන, දසුන් මල්ලීගේ අලුත් ගෙදර, සුදාරක මල්ලීගේ බ්ලොග් සටහන. ඊට පස්සේ සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ සංසදයේ සොහොයුරන්ගේ උදව්වෙන්, යුනිකේත ස්ථාපනය කරගෙන, මමත් බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්තා ඒ වෙනකොට තාක්ෂණික කරුණු සඳහන් බ්ලොග් වැඩිපුරම තිබුනේ, නමුත් බ්ලොග් සමූහයේ සියල්ලන්, වෙනස් කාලීන මාතෘකා සහ සාහිත්‍යමය වටිනාකමක් ඇති දෑ ගැන ලියන්නට කියා අපව ගොඩාක් ධෛර්‍යමත් කලා.මගෙ පස්සෙන් එන්න බ්ලොග් අඩවියට බැනර් එකක් සාදා දුන් මා මිත්‍ර ශ්‍රී ශානුත් මතක් කර යුතුමයි මුලින් සිංහල යුනිකේත වලින් ලියද්දී, ඒ ගැන අප්‍රසාදයෙන් කථා බස් කල ඇතැමුන් පවා දැන් බ්ලොග් ස්ථාපනය කරගෙන යුනිකේත වලින් බ්ලොග් ලියනු දැකීම ප්‍රශංසනීයයි.

සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ගේ සංගමය තුලින් දැන හඳුනාගත් සොහොයුරු සොහොයුරියන් ගැන යමක් නොලියාම බෑ. ඒ පරිගණක වලින් ඉහළටම ඉගෙන ගෙන ඒ ඔස්සේ අප රටට සේවය කරන අතරෙම සමාජයට අනූපමේය සේවයක් ඔවුන් කරන නිසා. නම් ගම් සඳහන් නොකරන්නේ ඒවාත් වැරදියට කියවා තමන්ගේ මනෝ මැශිමේ බාල තත්වය නිසා වැරදි නිගමන වලට එළඹෙන පිරිස් සිටින නිසා.
නුවර, මාතලේ, ගාල්ල, හම්බන්තොට, ඇතුලු ගොඩාක් තැන්වල පාසැල්, වලට යන මා දන්නා ඇතැම් තරුණ මල්ලිලා බොහොමයක්, නොමිලේ වැඩසටහන් සහ වැඩමුළු පවත්වමින්, දැයේ දුවා දරුවන්ට පරිගණක දැනුම බෙදා දෙන බව බොහෝ දෙනෙක් දන්නා කරුණක්. මමත් මේවා ගැන දැක්කේ ෆේස් බුක් අඩවියේ ඔවුන්ගේ පින්තූර තුලින්. හැම සති අන්තයකම තමන්ට ලැබෙන නිවාඩු කාලය, තම දැනුම නොමිලයේ බෙදා හරිමින් මෙවැනි දේ වලට යොදවන ඔවුන් වැන්නන් සමාජයට ආශිර්වාදයක්. ඒ වගේම උදව්වක් ඉල්ලන කාට උනත් උදව්වක් කරන්න ඔවුන් පසු බට වෙන්නේ නෑ. අපි දකින්නේ ඔවුන් ලියන අකුරු පමණයි, ඒවත් තාක්ශනික දෑ සම්බන්ද ලියැවීම් නිසා අපි බොහෝ දෙනෙකුට නොතේරෙන බව සැබවි. එනිසා මේ ලිපිය ඔවුන් සැමට ස්තූති කිරීමටයි. මා වැනි අඩු පරිගණක දැනුමක් සහ භාවිතයක් හිමි අයටත් ඉක්මනින් උදව්වක් ඉල්ලූ සැනින් ඉදිරිපත්වී උදව් කරන ඔබ සියලු දෙනාට ස්තූතියි.