Monday, 28 July 2008

මන්දාරම් වැහි ...

මෙලොව එළිය දකින් හැම ජීවිතයකම අරමුණක් තිබෙනවා , ඒ හැම ජීවිතයකටම වටිනාකමක් තිබෙනවා, එහෙම වෙන්නේ අපි මිනිස්සු නිසයි.

ප්‍රසව හා නාරි වේද වාට්ටු වලදී, අළුත උපන් බිළිඳු දරුවන් තුරුලු කරගෙන සිනහ නගන මව්වරුන්ද, මෙළොච එලිය දකින්ට සිටි කිරිකැටියා අහිමිව හඩා වැලපෙන මව්වරුන්ද පියවරුන්ද දුටුවෙමි. උන්ගේ දුක බෙදාගැනීමට නොහැකිව වැලපීමි. එක පසෙක එක් අයෙකුට සතුට සැනසුම ඇතිකල්හි එනෙකෙකුට දුකක් කරදරයක් උරුමවේ, ලෝ දහම එයමය.

මුදල් වලට මනුස්සකම යටව ගිය යුගයක, මුදල් මත්තෙම නැහෙන ජීවිත අතර මනුස්සකමට පොරබදන එක මෝඩකමක්ද? හැම තැනම එක වගේ , කොහේ ගියත් හැම මුවකම තියෙන්නේ සෝ සුසුම්, හිනා කන්දක් කර පින්නගෙන, සිත් සතුටෙන් හිටියට, නැවත යන්න සිදුවෙන්නේ, හිත පුරා දුක් දෝමනස්සයන් පුරවගෙන, මහ මෙරක් තරම් ආදරේ අර ගව් සිය දුරින් ඇදෙන්න…. සුපර් ස්ටර් සින්දු වල ගයද්දී ආදරයට මිලක් නියම කරන්නන් අතරින් ජීවිතේට මුලින්ම අවශ්‍ය මුදල්මය යන්න කියවෙනවා. මුදල් මත්තේ ජීවිත ගොඩ නොනගන එක අපි වැන්නවුන්ගේ මෝඩකමය කියලා කියන එකත් අහගෙනම, හිතට එන සංවේදනා සියල්ල පෙර මෙන් කවි පද ගොන්නකට පෙරලන්න බැරි තරම් සිත, ගත , අත අප්‍රාණ වී හමාරයි. ඉදින් මේ ඒ සියල්ලේ අවසානයද ?

කියූ සියල් දෑ ගොලුව ගිය මොහොතක,
ආදරය මුදල් අභියස පැරදූනු කල්හි
පැතූ පැතුම් හැම දෙනෙත් අභියස
සුනු විසුනු වී ගිය මොහොතක
ඇයැදුමත් රිදුමකි මහත්
හිතේ හිතුමන් සියල් නැතිවුනු කල්හි
ඉතිරි වෙන යමක් ඇත්නම් …
ඒ සියල් නටබුන් මතක මත්තෙන්,
ඉරිතලා කේඩැරි වී ගිය මතකයන් පොඳිබැඳ
යලිත් හැරෙන්නට නොහැකි ගමනක අවසානය කරා යන්නේ කෙසේද?


රේඩියෝවෙන් දුක්මුසු ගීයක් ඇසේ…සෙන්ටිග්‍රේඩ් සංගීත කණ්ඩායම ගායනා කරන්නකි, අසා සිටින කල්හි දෙනෙත් අගට කඳුලක් ගෙන ආවා...

වාවන්නට බැරි තැන දුක් කඳ
දෙනෙත් පියන් කවුළු කඩා
දෝරෙ ගලා ගිය උණු කඳුලැලි
වියළි දෙතොල් මත වැටුනා

ගීය අවසානයේ මෙසේද ඇසේ

මැලැවුනු මගෙ දෙතොලෙහි රැඳි තතු
සැමගෙන් සඟවා ඉන්න
ඔබ නොමැතිව සිනහ නගන'යුරු මට කියා දී යන්න…

Thursday, 17 July 2008

නැවත එනතුරු

එහෙ මෙහෙ දිග දුර ගමන් කිහිපයක් නිසා එකදිගට බ්ලොග් සටහන් ලියන්නට බැරි වුනා
හැම තත්පරයෙම මොකක් හෝ වැඩක් ඉහමතට වැටෙන, එහෙ මෙහෙ දුවන ගමන් හිතට එන හිතිවිල්ලක්වත් ලියාගන්න බැරි තරමටම ජීවිතේ කාර්යබහුල උනේ මටත් නොදැනීමයි.

එ' අතරතුර ලද විවේකයේ සූ අක්කාගේ කොම්පියුටරයෙන් මෙසේ බ්ලොග් සටහනක් එකතුකරන්නට සිත් විය

යන එන දකින තැන තැන
මුහුණු වල ඇත්තේ නොරිස්සුමක්
කතා බස් කලත් වචන වල නැහැනෙ ලෙන්ගතුකමක්
කොයි වෙලේ බෝම්බයක් , කොහෙන් පිපිරේද
චකිතයෙන් කල් ගෙවන ජිවිත...

යලිත් සපැමිණ ලියන්නම් අන්තර්ජාල පහසුකම් ලැබුනු විගස