Monday, 26 May 2008

the forgotten poem

Every thing's gonna end some day. Nothing will last forever and so is my poetry. No matter how hard we try to surround our selves with creature comforts one day we all have to depart from our loved ones.

The poem Tatyana was written for a friend of mine who's studying in Russia. Although my friend's parents dislike and disagree of his relationship, when it comes to love, religion or ethnicity don't matter at all.

සියලු දේ නිරපේකශව දකින්න උත්සහ කලද , සාපේක්ෂ දැකීම් කියවීම් වලින් ගහණ මිනිස් පුරයේ එලෙස සීතීම පවා කිසිඳු පල ප්‍රයෝජනයක් ඇති දෙයක් නොවේ.
සදාකාලික නොවන කිසි දෙයක් නොමැති කල්හි තාවකාලික සැනසීම පතා නොයෙක් අකැපා පාපී ක්‍රියාවන් වලට පෙළබෙන්නන් සිටින සමාජයක අද අපි ජීවිත ගෙවන්නේ.
මේ ලියන බ්ලොග් පවා මා මිය ගිය පසු යම් දිනක නවතීවී. එවිට බෝ නම් නාමය සහ මේ ලියූ කවි පද රචනා මිසක ස්ක්‍රීනයක් අභියස හිඳ මේ අකුරු යතුරු පුවරුව මතට ඇඟිලි තුඩු අගින් ලීයනයෙහි යෙදුනු මේ කය ඉතිරි නොවනු ඇත.
ගියා ආත්ම භවෙහි මා කුමන තැනක කුමෙක් වී සිටියේද යන්න මම නොදනිමි. එහෙත් මිනිස් ආත්ම භවයක් ලැබගන්ට පින් කළ හෙයින් මෙසේ ඉපදුනද අපේ කර්ම ඵල ශක්තීන් අනුව ඊළඟ භවයේ අපි කොහේ නම් උත්පත්තියක් ලබයිද?
සියලු දේ ගැන ශූන්‍ය සිතුවිලිම ලියන්නේ ඇයිද කියා යහළුවන් අසයි, එහෙත් සැබෑ යතාර්තය දකිද්දී ඊට වඩා යමක් ලියන්නත් බැහැ වගෙයි.

අමතකව ගිය කවක්..

බොහෝ පදරුත් මෙහි ලියම්
කිසි නොදිසි කරුමෙකි මහත්
අලුත් කවියක පාට සිතුවම්
සෙමින් විත් හදවත හරිත්

ලියූ කවි ඇත මහ ගොඩක්
දකින කිසි ඇස නැහැ වගක්
අමතකව ගිය සිතුම් එකිනෙක
පාරවයි සිත යලි ඇවිත්

නොවක් ගිනි මැද සිට මමත්
ලියා කුමටද කවි තවත්
අමතකව ගිය කවක් අතගෙන
තත්‍ය ලොව වෙත යලි හැරෙම්

බෝ සමරතුංග ©

Thursday, 22 May 2008

මතුපිටින් සිනා පුරවන - flowers of tears

කඳුලූ මල් මහා පෝලිම..

දකිනවා ඇසෙනවා, හැමෝගෙම දුක් කඳුලු ඒත් අපි ගොලු වෙලා අපේ හිත් වහගෙන අපිට පෙනෙන්නේ, අපිට දකින්න ඕනෑ ටික විතරයි.... තමන්ගේ චින්තන පාරාසයට අනුගත නොවන්නන් කපා කොටා ඉවත් කරන්න පොරා බදන මානවයන් පිරුනු ගෙන්දගම් පොළව පිට දකින්න ලැබෙන බොහෝ දේ අතර හිත දෝලනය වෙද්දී, ලියන්න හිතෙන දේවල් බොහෝමයක් මග ඇරෙනවා.

නොයෙක් අකටයුතුකම් මැරකම්, අසම්මත ව්‍යාපාර මගින් මුදල් හරී හම්බ කරන අතරම ඒ සල්ලි වලින් අත දිග හැර පිංකම් කාලෙට වියදම් කරන කපටි කුටිලයන් ඕනෑ තරම් දකින්න ලැබුනා පසුගිය වෙසක් කාලෙ. එදාට ඔවුන්පන්සල් වල ලවුඩ් ස්පීකරයෙන් පිංවතුන් වෙලා.
උදේ හවස අපි යනෙන පාරවල් වලමයි ඔවුන් යන්නෙත් එන්නෙත්, ඒත් අර ඉන්ටර් කූලර් වල කළු වීදුරුවලට ඔබ්බෙන් පෙනෙන මිනිස් ජීවිත දිහා බලන්න ඔවුනට හිතෙන්නේ ජන්දයක් ලංවුනහම විතරමද? මට දුකයි අපේ රට ගැන...

ඉඳලා හිටලා ලැබෙන විවේකයේ කවියක් ලිව්වත්, ඒවා ලිව්වා කියලත් අමතක වෙලා යනවා,
අහම්බෙන් ෆෝල්ඩර අතරේ සැරි සරද්දී කාලෙකට කලින් ලියූ කවියක් දුටුවා.

කඳුළු මල් මහා පෝලිම

අනන්තය පුරා විහිදෙන
කඳුලූ මල් මහා පෝලිම
දැක දැකත් නොදැක යන්නේ
ඇයිද පින්වතුන්

සී මැදුරු වලින් බැහැගෙන
සරන පුර සරා දෙ ඇසින
දැක දැකත් නොදැක යන එන
අරුම මට කියන්

මතුපිටින සිනා පුරවන
වෙස් මුහුණු හොයා බැඳගෙන
හිතේ කුණු කිළිටි සඟවන
අයුරු මට කියන්

සිල්වතුන් වෙලා දවසක
නිවන් පුර දොරටු දකිනට
සුදු බැනර් යටින් පුරවර
යනෙනු ඇත ඔවුන්

© බෝ සමරතුංග

Monday, 19 May 2008

ගති ගුණ අතින් අපි තවමත් වනන්තරේ - Vesak Thoughts


මට මතකයි - අපේ වෙසක්

බුදු බණ කිව්වා නිරන්තරේ
බුදු බණ ඇසුවා නිරන්තරේ
ගති ගුණ අතින් අපි තවමත් වනන්තරේ

බෝසත් ගති ගුණ පිහිටන්නේ නැති ගතියක් අපි හට ඇතිවද මන්දා
මේ තරමට බුදු බණ අහනා රට දින දින පිරිහෙන කරුමය මන්දා

සිරිත් විරිත් යහ ගුණෙන් පිරී ගිය නැවුම් ලොවක් මත සිහසුන බන්දා
එක ඉර හඳයට හිනැහෙන දවසක් යලි කවදාවත් නේවිද මන්දා

එඞ්වඞ් ජයකොඩි මහතා සහ මාලිනී බුලත්සිංහල මහත්මිය ගායනා කරන මේ ගීතය රේඩියෝවෙන් ඇහැන්නට විය. ඒ ගීයෙන් කියනා ලෙසට ඇත්තටම තවමත් ගතිගුණ අතින් අපි අමනුස්සයන් වගේ. වෙසක් කාලෙට සිල් රෙදි පොරවගෙන අට සිල් ගත්තත් ඊට පස්සෙ ආයෙත් අර පුරුදු පිසාච දිවියටම හැරෙනවා.

මට මතකයි, පොඩි කාලෙනම් අපි වෙසක් එනකම් ඉන්නේ දන්සැල් වඳින්න යන්න. දන්සැල් පවත්වන පිරිස, මෙය කරන්නේ ශ්රද්ධා භක්තියෙන්, ඔවුන් මෙය කරන්නේ හුදෙක් පින් පිණිසමය , එනිසයි දන්සැල් වඳිනවා යන්න භාවිතා කරන්නේ.

වෙසක් බලන්න යන්න අපි ලක ලැහැස්ති වෙන්නේ හරිම ආසාවෙන්, සව් කැඳ , දුන්තෙල් බත් දන්සැල් මෙන්ම, කෝපි ප්ලේන්ටී දන්සැල් වඳිමින්. වෙසක් තොරණ් , වෙසක් කූඩු ඇතුලත් වෙසක් සැරසිලි නරඹමින් නගරය පුරා සැරිසරන්නේ හිත පිරි සතුටෙන්.
එ්ත් අද, වෙසක් බලන්න යමුය කිව්වොත් , වැඩිහිටි බොහෝ දෙනෙක් දක්වන්නේ නොකැමැත්තක්, වැඩිපුර සෙනග ගැවසෙන තැන් වලට යන්න බැහැ . රටේ තත්වය හොඳ මදි ඔය ආකාරයේ කරුණු කාරනා නිසා අද ගෙදරට වෙලා, රූපවාහිනියෙන් වෙසක් බලන්න බොහෝ දෙනෙක් හුරු වෙලා ඉන්නවා
මට මතකයි, වෙසක් දාට පන්සල් ගිහින් වැඳුම් පිදුම් කරාට පස්සේ, අප්පච්චී අපිව අගනුවර පුරා වෙසක් බලන්න එක්කගෙන යනවා, බොරැල්ල හංදියේ මහා තොරණ බලලා එතැනින් දෙමටගොඩ තොරණත් බලාගෙනම තොටලඟ තොරණ නරබන්න අපි යන්නේ අතරමග දන්සැල් වැඳගෙන ඉතින් ගෙදර එද්දී මධ්යම රාත්රියත් පසු වෙලා, ඒත් නගරය තාමත් අවදියෙන්.
සීදූව මහා වෙසක් කූඩු රාජයා, එක සැරයක් ඔරුගොඩවත්තේ ප්රදර්ශනය කළා, එයින් පෙන්වූවේ ඇසල මහා පෙරහැර, නැට්ටුවෝ අලි ඇතුන් නිලමෙළා පිරුනු මහ පෙරහැරක් කූඩුවත් එක්කම වටේට කැරකෙද්දි හැබෑම ලස්සනයි.
ඒ වගේම අගනුවර පිහිටි මහළු නිවාසයකට දානයක් දීම පාසැලේ බෞද්ධ ශිෂ්ය සමිතිය හැම වෙසක් කාලයේදීම කරන සද් කටයුත්තක්. හැම තිස්සෙම අපි ගෙදර එන්නේ හිත පුරා ලොකු දුකක් දරාගෙන, අනේ ඒ දෙමපියන්ව අර වගේ තැනකට දමන්න තරම් දරුවෝ කුරිරු උනේ කොහොමද කියලා අපිට හිතා ගන්නවත් බැහැ
සමහර වයසක සීයලා ආච්චිලා, අප එක්ක පැය ගනන් එක දිගට කතා කරමින් ඉන්නවා, ඇස් වලින් කඳුළු බේරෙද්දි එයාලගේ දරු මිණිපිරියො ගැන හරි උජාරුවෙන් කතා කරනවා, හුඟක් අයගේ දරුවෝ ඉහළට ඉගෙන ගත්ත ලොකු තානාන්තර දරන අය. ඒත් පොඞ්ඩක් හිතල බලන්න, කොයි තරම් ඉගෙන ගත්තත් ලොකු ලොක්කෙක් උනත් තමන්ගේ අම්මට තාත්තට සලකන්න බැරි නම් එ් ලොකු කම් වලින් ඇති ඵලය කිම. අම්මේ තාත්තේ ඔබේ දරුවාට පාසැල් විෂය දැනුම මෙන්ම අධ්යාත්මික ගුණ ධර්මත් කියා දෙන්න.

යාන්ත්රික මිනිස් සමාජය තුල එක දිගට වැඩ කරන, දහඩිය වගුරුවන අපේ සිත් හැම තිස්සෙම කලබලකාරීය, නොසන්සුන්ය. ඉතින් එහෙවි කලබලයෙන් මදකට හෝ මිදෙන්න වෙසක් පෝ දින කාල වකවානුවේදිවත් උත්සහ ගත යුතුයි. කොහේ හෝ ගොස් නිවාඩු ගත කරනවාට වඩා, තම ගමේ පන්සලට ගිහින් පුණ්ය කටයුතු වල යෙදෙන්න උත්සහ ගන්න. ඒකයි සැබෑ බෞද්දයෙකුගේ යුතුකම.
ඔබේ දරුවන්ට නිවැරදි දහම් දැනුම ලබා දෙන්න, එය පොතට පතට පමණක් සීමා නොකොට, ප්රායෝගික පුණ්ය කටයුතු සඳහාද ඔබේ දරුවන් යොමු කරන්න. නිවැරදි මග දුටු දරුවන් කවදාවත් තම දෙමාපියන් මහළු නිවාස වලට කොටු කරන්නේ නෑ. මන්ද පව් පින් මොනවාදැයි ඔවුන් දන්නා හඳුනන නිසාවෙනි.

අභිවාදන සීලිස්ස නිච්චං වද්දාප චායිනෝ
චත්තාරෝ ධම්මා වඞ්ඨන්ති
ආයුවණෝ සුඛං බලං

”තෙරුවන් කෙරෙහිත් එමෙන්ම මාපිය නෑදෑ සිල්වත් ගුණවත් උතුමන් කෙරෙහිත් වැඳුම් පිදුම් ගරු කටයුතුකම් කරන තැනැත්තාහට මෙම අත් බව තුළදීම දීර්ඝායුෂ, ශරීර වර්ණය , කායික මානසික සැපත යන මෙකී මහඟු ගුණයන් සතරම හිමි වේ”

ඔබ සැමට මෙත් කරුණා පිරුණු සුභ වෙසක් මංගල්යයක් වේවා !

බෝ

Sunday, 18 May 2008

Vesak - Down the memory lane - අපේ වෙසක්


අපේ වෙසක්

රන් පාට රන් තැටිය පින් පාට පුරවගෙන
වෙසක් අසිරිය අරන් පෙරදිගින් නැගෙන සඳ
සිල් සුවඳ පින් සුවඳ මද සුළඟ හා වෙලී
මගෙ දෙරණ දස අතට වෙසඟ සිරි කියනවද

වෙසක් දා පිංකමට සඟරුවන පෙරහැරින්
සාදු නාදය මැදින් පන්සලට වඩිනවද
පෝයදා සිල් ගන්ට මං නැතත් යාළුවන්
සුදු වතින් සැරසිලා පන්සලට ඇදෙනවද

මං නැතත් මල්ලියා නංගි හා එකතුවී
වෙසක් දින සමරන්ට කූඩු හෙම හදනවද
ගමේ පන්සල අසල හැම දෙනම එකතුවී
සිසිල් පැන් දන්සැලක් මේ සැරෙත් කරනවද

අතු පතර පූදිනා සුවඳ මල් හැම බැතින
බුදු පුදට යනු පිණිස පාරමී දම් පුරන
සියල් සත වෙත සහන සැනසීම පතුරාන
වෙසක් සිරි ගෙන දසත බැබලේවි මගෙ දෙරණ

(කුඩා කල මා ලියූ කවි පන්තියකි - බෝ©)

වෙසක් එලඹෙත්ම අප හිත් පුරා නැගෙන්නේ එකම සිතිවිල්ලකි, ඒ මේ සැරේ වෙසක් කූඩුව කොහොම හදනවාද යන්නයි.
අටපට්ටමක්ද තරුවක්ද, පැටව් එක්ක කූඩුවක්ද, නෙළුම් මල්ද ?
කොයි තරම් ලොකු මහත් උනත් තවමත් වෙසක් ලබනකොට කූඩු හදන්න උණ බට හොයන්න යුහුසුළු වන්නේ කුඩා කල සිට අපි පුරුදු පුහුණු වූ එ් අසිරිමත් බුදු තෙමඟුල සිහි කරනු සඳහාමය
අපි කුඩා කාලෙනම් අප්පච්චි හරි ලොකු අයියා කෙනෙක් හරි අට පට්ටම් කූඩුවේ සැකිල්ල හදා දුන්නම අපි සව් කොල අලවනවා, ඔහොම බලන් ඉඳලා ටිකෙන් ටික අපිත් කූඩු හදන හැටි ඉගෙන ගත්තා. වෙසක් කූඩුවට සව් කොළ ගේන්න දහපාරක් උනත් කඬේ දුවනවා.
හැම සැරේම වගේ මෙවරත් පන්සලෙන් දහම් පාසලේ සිසු දරුවන්ට උණ බට නොමිලයේ බෙදා දෙන බවක අහන්නට ලැබුනා, පන්සලෙන් ලබා ගත් උණ බට වලින් ගෙවල් වලට වෙසක් කූඩු හදනවා වගේම වෙසක් දිනට පන්සල ඒකාලෝක කරන්නත් කූඩුවක් ගෙනෙන්න අමතක කරන්නේ නෑ
මට මතකයි එක සැරයක් අපි එකතු වෙලා, වෙසක් කූඩු 300 පමණ හැදුවා මුළු ප්රදේශයම ආලෝක කරන්නට. ඒක රූපවාහිනී නාලිකාවක පවා පෙන්නුවා මතකයී.
ඒත් අද වෙනකොට වෙසක් කූඩුවක් සල්ලි දීල කොහෙන් හරි මිලදී ගන්න, අපේ උදවිය පුරුදු වෙලා ඉන්නවා. මම මේ ලියන්න ටික මොහොතකට කලියෙන් මගෙ යෙහෙළියක් පැවසුවා ”අපි සැකිල්ල අරං සව් කොල ඇලෙව්වා කියලා” ටික කාලයක් යත්ම වෙසක් කූඩුවත් විකිණෙන භාණ්ඩයක් උනු හැටිනම් හරිම පුදුමයි.

වෙසක් දවසට ඉතිං අනිවාර්යෙන් සිල් ගන්නවමයි. අපි එදා වෙනතුරු ඉන්නෙ නො ඉවසිල්ලෙන් , සුදෝ සුදු සිල් රෙදි පෙරවගෙන උතුරු සළුව අත දරන් උදෑසනින්ම ශාන්ත දාන්තව පන්සල වෙත ඇදෙන දරුවන්ගේ ගමන බිමනත් බොහොම හෙමින්. ව්යංඡන රාශියක් සමග බෙදෙන දහවල් දානය වේලාව එනතුරු, ධර්ම සාකච්ජා, භාවනා සහ ධර්ම දේශනා ඇතුළු විවිධ පින් කටයුතුවල යෙදෙන්නේ හද පිරි සතුටෙනි.
දන්නා හදුනන කෙනෙක් පොඩි කාලේ සිල් සමාදන් වීමට ගිහින් උග්ර සේන අහසේ කරනම් ගසමින් රහත් වූ සැටි පන්සල් බුදු මැදුරෙහි ඇඳ තිබෙනු දැක මමත් උග්රසේන වගේ කරනම් ගසමින් රහත් වෙනවා කියමින් සිල් රෙදි පිටින්ම බුදු මැදුර අභියස කරණම් ගැසූ පුවතනම් හැම සැරේම සිල් ගනිද්දී මතකයට නැගෙනවා. පොඩි කාලෙ ඉතිං අපි කවුරුත් දඟයි නේ. එහෙම කියලා අදටත් අර කෙනා මූණ රතු කරගන්නවා.

තැන තැන බැඳුනු බොදු දජ නිබඳව සසල
අතු අග පිපුණු මල් ගොමු ඇත සුවඳ කල
පෙරදිග අහසෙ සුදු පැහැ සඳ නැගෙන කළ
වෙසෙඟහි සිරිය බල මැන මේ සමය තුල
(මා කුඩා කල ඉගෙන ගත් කවියක්)

හවස සිල් පවාරණය කර අපි නැවත ගෙවල් වලට ගොස් පන්සල් පැමිණෙන්නේ භක්ති ගී වැඩ සටහන සඳහාය.
එකළ දහම් පාසලේ භක්ති ගී කිහිපයක් මා විසින් ලියන ලද හෙයින්. දහම් පාසැල් කණ්ඩායම එ්වා ගයනු ඇසෙන විට දැනෙන සතුට අපමණය. සමහර විටක අවට පන්සල් කීපයක දහම් පාසැල් එක්වී භක්ති ගී සංදර්ශන පවා පැවැත්වූවා මතකයි. එහෙත් අද, දහම් පාසැල් වැසී ගොස්ය, ඒ සියලූ දරුවෝ ටියුෂන් පන්ති වලට ඇදෙන බැවිනි. දහම් අධ්යාපනයට වඩා ගණිත විද්යා විෂයයන්ගෙන් දරුවන් පෝෂණය කෙරුමට දෙමාපියන් යුහුසුළු වන හෙයිනි.
පොහොය දිනටත් ටියුෂන් පන්ති වැඩ පිරී ඇත, එහෙයින් වෙසක් කූඩුවක් හදා ගැන්මටවත් වෙලාවක් නැති තරමට දෙමාපියන්ද දරුවන්ද කාර්යබහුල වී ඇත.

පාරමිතා බල පූරිත පූජිත බුද්ධ දිවාකරයාණෝ
වෙසක් පොහෝ දින දිනූ සේක ලොව බුද්ධ දිවාකරයාණෝ

බෝ ©

Saturday, 17 May 2008

ජීවිතං අනියතං මරණං නියතං

බොරැල්ලේ හරි ටවුන් හෝල් එකේ හරි දේශපාලන රැලියක්නම් එදාට රෝහලට යන්න එපා කියලා අම්මගෙන් ආයාචන බොහෝමයි. බෝම්බ කොයි වෙලාවෙ පිපිරෙනවද දන්නෙ නෑ. ජීවිතේ පුදුමාකාර අවිනිශ්චිත බවකි දැනෙන්නේ. එකිනෙක මරාගෙන ලැබෙන ව්මුක්තියක් නොමැති බව නොදන්නෝ, තවමත් ත්‍රස්තවාදයට උල්පන්දම් දෙති.
එහෙමයි කියලා ගෙවල් වලට වෙලා ඉන්නත් බෑනේ
මින්ස්සු ඔවුන්ගේ සුපූරුදු වැඩපලෙහි යෙදෙති,
කති බොති නටති ,
බෝම්බයක් පුපුරා ගිය විට දුක්වෙති .
තමන්ගේ පිරිවර පිරිස රැකී ඇද්දැයි සොයා බලති,
ඉන්පසු සැනසෙති.

අපි බස් එකකට නැග්ගත් ඉන්නේ වට පිටාව ගැන සෝදිසියෙන්. ටිකක් සැක සහිත පිරිස් ගැවසෙන කොට ඒ බස් එකෙන් බිමට බැහැලා වෙනත් එකක් ගන්න වෙන අවස්තාවලුත් නැත්තේ නෑ. එතකොට ඉතින් අපේ ගෘප් එකේ පිරිමි ළමයින්ගෙන්නම් බොහෝ වීට බැනුම් අහගන්ට සිද්ද වෙනවා. --- රෝහල අතර මංසන්දියේ දවසක් බසයට නගින්න පැමිණි අපට දකින්න ලැබුනේ, අහල පහල බස් සියල්ල පෙන්වමින් ඒ එකිනෙකෙහි ගමනාන්තය විමසන, පිරිසකි. බැලූ බැල්මට දිස්වූයේ ඔවුන් නම් මේ පලාතේ අය නොවන බවයි. ඔවුන් බසයට නැග්ග වේලාවේ ඉඳන් විමසුවේ අහල පහල සිටින අයගෙන් නූගේගොඩ ගිහින් දෙහිවල යන අයුරුයි.
"අනේ අපි වෙන බස් එකක යමු" අපි අතරින් කෙනෙකුට ඉබේම කියැවිනි. යුද්දය විසින් අපට අහිමි කල දේ බොහෝය, හිමි කල දේද බොහෝය. සමහර විටක, මාර්ග තද බදය අතරතුරදී ඊට මීටර කිහිපයක් දුරින් ඇති මංසන්දියේ බෝම්බ පිපිරී ගිය අවස්තා එමටය. නිතරම මතක් කරගන්නේ,
"ජීවිතං අනියතං මරණං නියතං"

අනුන් ගැන කුකුසෙන්
දවසරින සැකයෙන්
බියෙන් මේ නුවරුන්
ගැහේ හදවත් බොහෝ වේගෙන් !

බෝ©

Wednesday, 7 May 2008

My weird Novel with a weird name


Weird novel with a weird Name - Mage passen enna


Last year I got the chance to practise my writing skills thanx to Chamika Munasinghe aiya who's a journalist, and a program producer at ITN , we did a radio program about sinhala poetry at sinhalaya radio station. Meanwhile I got the chance to contribute to the book he was writing for the upcoming Anagarika dharmapala foundation awards ceremony. The book was about social workers in srilanka, along with biographies of those hidden social workers of our society.
Meanwhile I got the chance to publish my so called novel in www.sinhlaya.com and www.srilankansky.com.

Most of the incidents written here are true. I was Inspired by the heaps of goodness spread by These students frm campus (characters in my so called novel)
who are still living among the needy and poor .[ have lots of experience volunteering in all those projects , working hard in society, supporting them in anyway we can can. giving free tuition and also guiding them towards the right .(without any NGO's funding ).
Its easy to fall out of the society when you live in such places.

Jeewaka, or aba or any other charactor in this novel are not pure black or pure white , I think I would grade them as grey . They do have plus points in their lives as well as minuses. I will try my best to type more and update frequently. A little bit busy with studies and work these days
Thanx to all who criticize my writing, and to All who sent me messages
Very Happy

Its updated in a blog for all sinhala unicode readers Mage passen enna

මා සිංහලෙන් බ්ලොග් සටහන් ලියන්න පටන් ගත්තායින් පසු මට මුණගැසුනු යාලුවෝ බොහෝය, ඔවුන් සියලු දෙනා පරිගණක ශේස්ත්රයේ ඉගෙනීමහි යෙදෙන්නෝය, රැකියාවල නියෑලෙන්නෝය , එනිසා වැඩි පරිගණක දැනුමක් නැති මට ඔවුන් නිරතුරුවම උදව් වන්නෝය. මා විසින් පෙළ ගස්වන මගෙ පස්සෙන් එන්න නවකථාව සදහා වෙනම බ්ලොග් පිටුවක් ආරම්භ කලේ දසුන් මල්ලීගෙන් ලැබුනු යෝජනාවක් ඔස්සේය.

හැබැයි ඊට පස්සෙ එහෙම්පිටින්ම ඒ පිටුව ඉවත් කලා, මොකද මට හිතුනා, බ්ලොග් එකක් කොහොමද කතාවක් වෙන්නේ කියලා, මම හිතුවා බ්ලොග් පිටු තුලින් කතා ලියන්න බෑ කියලා.
ඒත් අපේ හිතවත් ආනන්දවර්දන අයියා පෙන්වා දුන්නා, ලෝකේ බොහෝ බ්ලොග් ලෙස ලියවුනූ නවකතා එහෙම, බලාගෙන යද්දී ඒකත් ඇත්ත නේද කියලා වැටහුනා
සිංහල යුනිකෝඩ් වෙනුවෙන් මම මේ කතාව නැවත මැරතන් ඉසව්ව දවසේ එක දිගට ඔක්කොම පුළුවන් තරමක් දැම්මා.
මේක කලින් කියවලා තියෙන අය සමාවෙන්න.

මා ලියන මේ කතාව ඔස්සේ මා ජීවිතය ගැන වෙනස් අයුරකින් දොඩමළු වීමට උත්සහ ගන්නවා. යතාර්ථවාදී සජීවී චරිත ගොඩනැගුමට උත්සහ කලද ඇතැම්විට මේ චරිත යථාර්තයෙන් ඔබ්බට ගිය , සමාජයේ අපට මුණ නොගැසෙන චරිත ලෙස ඇතැමුන් හදුන්වා දෙනවා විවේකය මධ කම නිසාවෙන් කොටසින් කොටස මා මෙය කතාවක් බ්ලොග් පිටුවේ ලියමි , ගුණ දොස් ඕනැම දෙයක් ලියන්න, මා ප්රවීනයෙකු නොවේ, සියල්ල දත්තෙකුද නොවේ එනිසා මා ලැබෙන විවේචන සියල්ල සම සිතින් බාරගනිමි.
මට වරදින්නට හැකි තැන් බොහෝ වෙත්, එනිසා යම් දොසක් දුටුවොත් පෙන්වා දෙන්න.

Sunday, 4 May 2008

ගෙවී ගිය දවසක අතරමග


දිගු නිහැඩියාවට කරුණු කාරනා අසා එවූ සහෘදයන් වෙත තුති පුදන අතරම නොලියා සිටීම ගැන සමාව ඉල්ලා සිටිනවා.
වැඩ වැඩි වීම සහ අසනීප වීම නිසා අන්තර්ජාල පරිහරනය සීමා වුවද යළිඳු පුළුවන් නිමේෂයේ ආයෙත් "ඔන්ලයින්" පැමිණියෙමි.
ගෙවී ගිය සතියේ විශේෂයක් කියලා කිසිම දෙයක් සිදුවුනේ නම් නෑ, මහ dull , boring සතියක් කිව්වත් නිවැරදියි. ඇහෙන්නේම සිත කම්පා කරවන පුවත්, දකින්නේම අනුන් තලන පෙලන පුරවර විත්ති. ඒත් ඒ සියල් මැදින් තවමත් මිනිස්සුන්ගේ හිත් වල මිනිස්කම ඉතිරි වී තිබෙනවා නම් එය අරුමයකි.

තමන්ව කුඩා කළ සිටන් හදා වඩා, ඕනෑකරන සියල්ල අපමණ දුක් විඳ සපයා උස්මහත් කල දෙමාපියන්ට අවැඩ කරන දරුවන් මටනම් අප්‍රියයි. තමන්ගේ දෙමාපියන්ව රවටන්න පුලුවන් කෙනෙක් බොහොම පරිස්සමෙන් ආස්‍රය කළ යුතුයි කියලයි මම නම් අහලා තියෙන්නේ, මොකද තමන්ගෙ අම්මා තාත්තට හොර මැරකම්, අකටයුතුකම් කරන කෙනෙක්ට වෙන ඕනෙ කෙනෙක්ට ඒවැනි දේ කරන එක සුළු වැඩක්. ඒත් අර කියමනක් තියෙන්නේ, තමන්ගෙ මට්ටම් තම්මැට්ටම් කියලා, ඒ වගේ එවැනි පිරිස් මැද උනත් හිස කඳ කෙලින් තබාගෙන වැඩ කටයුතු කරගන්න සිදුවෙනවා

ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීම දුකකි, අප්‍රියයන් හා එක්වීම දුකකි, බුදු දහමේ එන සනාතන දහම් කරුණු සියල්ලෙන්ම වටහා දෙන්නට හදන්නේ මේ යතාර්තවාදී මිනිස් දහම නොවේද.
එහෙ මෙහෙ දුවන අතරතුර කුරුටු ගෑ පද පෙලක් මෙසේ සටහන් කර තබමි

නුඹ

අතීතයෙ නටබුන් මතක අග
ගෙවී ගිය දවසක අතරමග

සිහිවුනා නුඹ ඒත් නෑ හිත

මියැදිලා සිහිනයක අවසන


රෝහලත් නිවසත් අතරතුර

දෝලනය වේ සිතුම් පිරිවර

රෝග දුක් රජයනා පුරවර

මොටද සැනසුම් සුසුම් හරි බර


බෝ ©