Wednesday, 16 April 2008

Homeless , Hopeless and food less, ජීවිතේ ..

why is it that we still feel discontented even when we have the best of everything ?
පොඩි හිත් වේදානාවකදී වුවද සැලෙන , දුක් වෙන හිත් ඇත්තන්ට නම් ජීවිතේ ඇත්තටම මහ බරක් වෙනු නොඅනුමානයි. ඒත්, අපට වඩා බොහෝ දුෂ්කර ජීවිත ගත කරන්නන් සිටින වග නිරතුරු මතක් කරගත්තම "මේවත් ප්‍රශ්නද ? " කියලා හිතෙනවා.

පැතුම් නෙක පතාගෙන දුක සතුට පොදි බැඳං
බොහෝ දුර ඇවිද්දෙමි සිනා මල් එක් කරං
වෙහෙසකුත් දැනෙන් නෑ මගෙ හිතට ඒ තරං
ජීවිතේ කියන්නේ මේකටද රත්තරං

මගේ නැන්දාගේ ජර්මන් ජාතික මිතුරියක් වරක් මට මෙසේ පැවසුවා. "I cant understand sinhala, but I often hear this word, "Prashna" and I was wondering what it means" කියලා ශ්‍රී ලාංකිකයන් හමුවූ විට නිරතුරු කෙරෙන කතාබහ ඇයට තේරුණේ නැති වුනත් ඇයට නිතර ඇසෙන වචනයක් ගැනයි ඇය මගෙන් විමසා හිටියේ. ඒ වචනය තමයි "ප්‍රශ්ණ" හැම තිස්සෙම කතා කරන්නේ ප්‍රශ්න ගැනමයිලු.
දන්නවද 2005 සංගණනයට අනුව ලෝක ජනගහනයෙන් මිලියන 100 පමණ හිසට වහලක් නොමැත්තෝය (2005, an estimated 100 million people worldwide were homeless)
අපිට අඩු තරමේ නොතෙමී, ආරක්ෂා සහිතව ජීවත් වෙන්න හිසට පොඩි ටකරම් තහඩුවක් හරි තියෙනවනම් අපි සතුටු විය යුතුයි
ඒවගේද, කොයි තරම්නම් පිරිසක් බඩගින්න නිසා මිය යනවද ? අප්‍රිකාවේ ඇවිදින මිනිස් ඇට සැකිලිඔබ දැකලා ඇති. ඉස්සර අම්මා කියද්දී, බත් විසිකරන්න එපා, ඉතුරු කරන්න එපා පුතේ මිනිස්සු මැරෙනවා කන්න නැතිව කියලා,අපිට ඒක ඒතරම් හිතට තේරුණේ නෑ, මට පුළුවන්නම්, දවස් 2, 3ක් උනත් කෑම නැතුව ඉන්නයි ආසා කලේ, කන බොන එක ඒ තරම්ම හිතට වදයක් ගෙනාවේ ඉස්සර. පොඩි කාලේ මට කවන්න ගියහම, කාක්කොයි බල්ලොයි පූසොයි පෙන්න පෙන්න, බණ්ඩාර මැණිකේ (බන්ටි) මිදුල වටේ ඇවිද්දාලු.
ටික ටික වැඩෙනකොට ලෝකෙ ගැන දැනෙනකොට, ආහාර විසි කිරීම කොයිතරම් නම් පවක්ද කියලා තේරුණා. කන්න ගන්න බත් පිඟාන අපිට දුන්නු අම්මා අප්පච්චී ඉඳන්, ඒකට වෙහෙසුන ගොවියා දක්වා මතක් කරලා පින් දෙන්න පුරුදු වෙන්න කියලා දහම් පාසැලේදී ඉගෙන ගත්තා. දැන්නම් එක ඇටයක්වත් විසි කරන්නෙ නැතුව කනවා.
බඩගින්න උහුල ගන්න බැරුව දරුවෝ තුන්දෙනත් එක්ක කෝච්චියට පැන්න අම්මාගේ කතාව සිළුමිණ පත්තරේ කියෙව්වා වසරකට පමණ පෙර, අනේ අපි මොන තරම්නම් නාස්තියක් කරනවාද කියලා හිතුනා, මගුල් ගෙවල්, උත්සව ආදියේ සිදුවන අපතේ යාම, නාස්තිය දැක්කම. කවදාවත්, හෝටලයක ජයටනම් මඟුල් කන්නේ නෑමයි කියලා හිතාගත්තා, ඒ සල්ලි වලින්, ජීවිත කාලයක් සැනසෙන්න පුළුවන් පුණ්‍ය කර්මයක් කරන්න හිතාගත්තා.
ලෝකේ එක පැත්තක මිනිස්සු කෑම අහේනිය නිසා මිය යද්දී, ඊට අනිත් පැත්ත බැලුවොත් ඇමෙරිකාවේ සහ යුරෝපයේ ඇතැම් රටවල, අදික තරබාරුකම නිසා නොයෙක් රෝගාබාද වලට ලක් වෙලා මිනිස්සු මිය යනවා. මහත වැඩි උනහම හිතේ රෝගත් වැඩි වෙනවා.
මෙහෙම බලාගෙන ගියාම , මැදුම් පිළිවෙත තමයි වඩා වටින්නේ, වැඩියත් නොවේ අඩුවෙනුත් නොවේ, ගාණට කාලා, හිතත් පිරිසිඳුව තියාගෙන, ඇඟත් සෞඛ්‍යය සම්පන්නව තියාගත්තොත් කොයිතරම් හොඳද ?

කෑම ගැන ලියවුනා ගොඩක් විස්තර.
කීප දෙනෙක් මේ ගැන විමසුව නිසා ඔන්න මම දන්න ඉගෙන ගත්තු ආහාර සම්බන්ද විවිද මත කීපයකුත් , හොඳට තුන්වේලම කෑම කාලා, කොහොමද සිරුරේ බර පාලනය කරන්නේ කියලත්, ඒකට කල යුතු වැඩ පිලිවෙලත් මම ඉස්සරහට ලියන්නම්. සිරුරේ බර අඩු කරන්න නොකා නොබී ඉන්න ඕන නෑ ඕං ! ඉස්සරහට ඒ විස්තර..

No comments: