Saturday, 19 April 2008

දිගු නින්දකට පසු... නැවතත්, කවි ලියන්න ගිහින් බැනුම් ඇසීම


උදේම නැගිටලා ලියන්න හිතුවට, ඇඟට දැනුනේ පුදුම තෙහෙට්ටුවක්, ඊයේ මහ පාන්දර ඉඳන් නැගිටගෙන ඉඳලා එක හුස්මට ගෙදර ඇවිත් මැරතන් ලියලා, නිදි මරලා, ටිකක් විතර වෙහෙසක් දැනුනා , ඉතින් දන්නෙම නැතුව කට කපලා නින්ද ගියා.
ඒත් අපේ කට්ටිය සුපුරුදු පරිදි අඩුවක් නැතිව පෝස්ට් දාලා තියෙනවා දැක්කම හිතට සතුටුයි.
කවි ලියන්න ගිහින් මට වුනු අකරතැබ්බ කිහිපයක් ලියන්නයි මේ සූදානම. වෙබ් ෆෝරුම මත කවි කියලා ලියන බොහෝමයක් ඒවා නිකම්ම නිකම් රචනා වගෙයි, තාලෙකුත් නෑ, නිසඳැස් ආකෘතියකුත් නෑ, වචන පෙළ ගැස්වීමකුත් නෑ.
අපේ දහම් පාසැලේ පොඩි පන්තියෙ දරුවෝ ඊට වඩා හොඳට කවි ලියනවා කියලා මට හිතුනා.
අනික හිනායන දේ තමයි, මහා ලොකු ඇන්ටිලා,අන්කල්ලා , අක්කලා වෙබ් ෆෝරුම වල පොඩි බබාලා වගේ තොඳොල් වෙවී කතා කිරීම.
"බෝ අක්කි, අක්ක බබෝ, ඔයාත කෝමද ,මත පොද්දක් බදගිනී, "
ඔය වගේ සිංහලත් නොවන බයිස්කෝප් තොඳොල් කතා දමන්නේ මටත් වඩා වයස දරුමල්ලොත් ඉන්න උදවිය කියලා මම දන්න කියන අයගෙන් දැන ගත්තා.
ඔන්න නොදන්න කාලෙ මමත් ඒවාට විරුද්දව කටට එන හැම අදහසක්ම වගේ ලීවා,
මේ වචනෙ සිංහලේ නෑ. මේකෙ හතර වෙනි පදේ තාලෙ කැඩෙනවා , ඔන්න ඔය වගේ ඒවා ලිව්වාම
එයාලගේ හිත රිදිලා මට හොඳටෝම බැනුම්. මේ ඔයාගේ ඔය දැනුම අපිට වැඩක් නෑ, ඔයාගෙ වැඩක් බලාගන්න. මෙයාට ඉගෙන ගෙන වැඩි වෙලා කියවන්න එනවා. වගේ දේවල් කිව්වා.
මම ඉතින් වැරැද්දක් දුටු තැන , පෙන්වලා දෙන්නේ, හිතේ කහටක් නැති නිසා, අපේ එකෙක්නේ කියන අදහසින්, නමුත් සමහර අයට ඒක මදි පුංචි කමක්.
වැඩිය ඕන නෑ, වෙබ් අඩවි පාලක අයියාට පවා කෝල් කරලා , මේ පණ්ඩිත බෝ ගැන චෝදනා කරා කට්ටිය. පස්සෙ මේ මිනිස්සුන්ගේ මානසික මට්ට්ම තේරුම් අරගෙන මම මොනවත් නොකියාම ඉන්ට පුරුදු උනා. ඉතින් මට ලියන්න හිතට නැගෙන අසූ හාරදාහක් උත්තර මම නොලියා ඉන්නවා , මේ ඇන්ටි බබාලගේ අක්කා බබාලගේ හිත රිදෙයි කියලා

මට තේරුණා එයාලා කවි ලියන්නේ, ඒගොල්ලොන්ගේ දුක් කන්ද පාකර අරින්න, ඒයාලගේ අබ්ලික් ජීවිතේට පොඩ්ඩක් හරි සහනයක් ලබා ගන්න එහෙම, මම ඉතින් සමාජයේ යතාර්තයට මුහුණ දීලා මහ පොළවේ පය ගහලා ඉන්න වගේ දේවල්,ලිව්වම, ඒවා කියවලා මේ ගොල්ලෝ මාව වර්ග කලේ නැතෑ, "සමාජ වාදියෙක්, ඉගෙන ගෙන වැඩි වෙලා" කියලා
ඊට පස්සෙ මට හිතුනා ජිවිතයේ නොයෙක් දුක් ගැහැට වලින් හෙම්බත් වෙලා ඉන්න මේ මිනිස්සුන්ට එයාල ලියන කවියටත් ඒවා මේවා කියද්දී, කොහොමත් තරහ යන එක මිනිස්සුන්ගේ මනසේ හැටි කියලා
සාදනීය විචාරය ගැන තියා, මහගම සේකර හෝ කුමාරතුංග මුනිදාස මහත්තයා කියන්නෙ කවුරුන්ද නොදන්නා අයට කවි වල දිග පළල ගැඹුර කියා දෙන්ට යනවාට වඩා, ඒ අයට එයාලගේ ලෝකවල වැජබෙන්ට ඉඩ දීම යෙහෙකැයි සිතුනා.
එනිසා මම මගේ අදහස් වලට අගුළු දැම්මා.

No comments: