Saturday, 9 February 2008

We can change ! අපිට වෙනස් විය හැක


මම
සර්ව සම්පූර්න කෙනෙක් නොවෙමි.. එහෙත් පංචේන්ද්රියයන්ට අවනත නොවී ඉස කද කෙලින් තබා ගැනුමට උත්සහ ගන්නෙමි
අන් අය වෙනුවෙන් හිතන්නට වැය කරන්නට කාලයක් නොමැත කියන කියුම කෙතරම් ආත්මාර්ථකාමීද? මා උගතෙක්ය බුද්ධිමතෙක්ය කියා තමා ගැන වඩා උසස් ලෙස හිතාගෙන අනුන්ව පහත හෙලා කතා කරනව මට පේන්න බැහැ.
අපි හැමෝම මිනිස්සු, ඇයි අපිට බැරි හැමෝටම එකම value එකක් දීල කතා කරන්න. එකම ගෞරවයක් දෙන්න.

අපිට වෙනස් විය හැක
ඒත් අන් අය වෙනස් කල නොහැක, ඒක මම හොදටම දන්න දෙයක් උනත්, කාට හරි කියන්න ඔනෙ දේ මම ඉක්මනින් කෙලින්ම කියලා දමන්න පසු බට වෙන්නෙ නැහැ ඒක මගේ මම දකින වැරද්දක්, මොකද අන් කෙනා ඒ ගැන මොනවා හිතයිද කියලා මට කල්පනා වෙන්නේ පස්සෙ
"You know being straight forward is not so bad, but you can always meet up with unnecessary situations" my friends used to tell me
I know its not my thing to make things right but yet again, I get this sudden urge to straighten things up, and never think of the consequences. I'm often understood judged and read wrong. But at the end when I look back I feel content thinking "well, at least I tried !"

හුගක් දක්ෂ දරුවන් නිසි මග පෙන්වීමක් නොමැති කමින් තම ජීවිත අවුල් කරගනු මා කොතෙකුත් දැක ඇත.
ඔවුන් ගැන කොතෙක් දෙනා කතා වුනත්,වැරද්දක් දුටුවත් එය නිවැරදි කරන්නට නොයැම අභාග්යක්,
"මේ ලෝකෙ හැමෝම ඔයාගෙ නංගිලා මල්ලිලා කියලා හිතාන එයාලට මග පෙන්වන්න හරි වැරැද්ද පෙන්වන්න යනන් එපා, අන්තිමට දුක් වෙන්න වෙන්නේ ඔබටමයි " එහෙමත් මට අවවාද ලැබුනා
ඒත් මට තවමත් ඒ ගතිය ඇර ගන්න බැහැ, මම මොකද කරන්නේ ?
ඒත් මම කියන පෙන්වන ඒ දෙයින් මොකක් හරි වෙනසක් සිදු උනා නම් එයම ඇති මට සැනසෙන්න

(this poem was also published in rivira some time back)

1 comment:

samanalee said...

ලස්‌සනයි අක්‌කෙ කවිය.

සිතුවිල්ල අගය කරනවා. මම හිතන්නෙ, සමාජය කෙසේ බැලුවත් එයින් නොසැලී තමංගේ හිතට "හරි" කියා සිතෙන දෙය නොසැලී කළ හැකි නම්, එයයි වටින්නෙ!