Wednesday, 6 February 2008

Voice of the voiceless- වැලපීම් වල නිමක් නැත

මා මීට කලකට පෙර ඉන්ග්රීසි බසින් ලියූ කවි පන්තියක්, මෙහි පළ කරන්න සිතුනා , ලෝකයම පියවරුන් ගේ දිනය සමරද්දී, කැබිතිගොල්ලෑව ගම්වාසී පියවරුන් හට උරුම වුනේ තම මිය ගිය දරුවන් ගේ බිරින්දෑවරුන් ගේ මළ සිරුරු බදා වැලපීමටයි. මේ සිදුවීම ඔස්සේ මා සිත තුල පෙරලි කල සිතුවිලි, හැම ජාතියකම අයට කියවන්න පුළුවන් වෙන්න ඉංග්රීසි බසින් ලියුවෙමි.
කොටුව දුම් රිය ස්ථානයේ සිදුවූ බෝම්බ පිපිරීමෙන් මිය ගිය ඩී එස් සේනානායක විදුහලේ දරුවන් ගේ දේහයන් එක පෙළට එම විදුහල් ශාලාවේ තබා තිබෙනු පුවත් පත් මගින් සහ අන්තර්ජාලයෙන් දුටු විට හිතට ඇතිවූ සන්වේගය මෙතැකැයි කියා නිම කළ නොහැකියි. අපි යුද්ධය සමග ජීවිත ගෙව්වෙමු, බෝම්බ, මරණ යුධ බිය යනු අප ජීවිත වල හැමදාම නිරතුරුව ඇහෙන දකින විදින පොදු සිදුවීම් ගොන්නට එකතු වෙලා,
හැමදාම වැලපීම් වල නිමක් නැත, මේ අවුරුද්දෙවත් යුද්දෙ ඉවර වෙනවානම් !

The Graves of the Living Dead


Let me be the voice of the voiceless
Will scream till the deaf world hears
The story of innocent and harmless
Slain and beaten in fears
Slaughtering shooting and killing
No morals no ethics no care
Brainless heartless yelling
For the peace they never care
The mighty and powerful leaders
I wonder why they never dare
To stop all brutal attacks
No matter which race they bear





Bodhini Samaratunga (this was published in the british council, writers clique.net)

No comments: